magduandpeter | e-blogi.pl
magduandpeter
Új Zéland – Északi Sziget (1. rész) @ 2011-03-28 04:08

Delfinek és látogatás Robertónál

Auckland a csendes-óceáni szigetvilág legnagyobb városa, ahová késő este érkeztünk meg. Itt jóval magasabbak az árak mint Tongán, Új-Zélandnál talán csak Japán, Ausztrália és Szingapúr volt drágább, de nem sokkal. A Skyway Lodge nevű szállóban töltöttük az első éjszakát, majd délelőtt átmentünk Antony házába, aki a Couchsurfing keretében fogadott minket két éjszakára. Házigazdánkból nem sokat láttunk, mert foglalkozása taxisofőr és kora délutántól késő estig dolgozik – pont akkor mikor mi nem voltunk otthon. A város központjába helyi vasúttal lehet eljutni ami elég gyors, viszont nagyon drága (egy oda-vissza útra jogosító jegy több mint 1500 forintnak megfelelő új-zélandi dollár). A város központja modern és elegáns, magas épületekkel van tele, a kikötőben pedig rengeteg vitorlás és egy néhány hatalmas óceánjáró luxushajó is ringatózik – nem hiába nevezik Aucklandet a Vitorlák Városának. Kávézók, kocsmák és különféle éttermek szegélyezik az utcákat és persze néhány kínai boltot is látni, ami persze nem újdonság. A másfél nap amit itt töltöttünk főleg vásárlással – ideje volt már néhány ruhadarabot lecserélni – és a új-zélandi utazásunk szervezésével telt. Úgy döntöttünk, hogy kocsit bérlünk mert ugyan drága, de a buszjegyért is sokat kell fizetni és saját autóval mégis sokkal rugalmasabba az ember, ráadásul még aludni is lehet benne. Sikerült egy céggel viszonylag jó feltételekben megállapodni, így három Aucklandben töltött éjszaka után elindultunk dél felé.
Új-Zélandon drága, de nagyon egyszerű az utazás. Az utak remek állapotban vannak, a táblák világosak és sok van belőlük és a helyiek nagyon jól magyarázzák el, hogy hogyan kell eljutni egyik helyről a másikra – sőt még azt is bevallják, ha nem tudják, hogy a keresett létesítmény hol van, ami Ázsia után nagy felüdülést jelentett. Késő este érkeztünk meg Whakatanéba, a Csendes-Óceán partján fekvő kisvárosba. Az éjszakát az Awakeri Hot Springs nevű kempingben töltöttük, kocsiban és sátorban (persze nem egyszerre mindketten mindkét helyen). Másnap reggel bekocsikáztunk a városba, ahol egy félnapos hajókázás keretében delfineket, fókákat és egyéb tengeri állatokat láttunk. A tenger itt nyáron csak úgy hemzseg a sok vízi élőlénytől, kisebb-nagyobb halaktól, amelyeknek ekkor van az ívási időszakuk. Ez csalja ide a palackorrú delfineket, akik ide járnak lakomázni. Ezek a tengeri emlősök az óceán talán legintelligensebb élőlényei és az emberen kívül az egyetlen faj amely csupán kedvtelésből szeretkezik. Nagyjából egy óra alatt értük el a delfinek tartózkodási helyét, akik ahogy megláttak minket egyből a hajó mellé úsztak. Mivel főleg fiatal párokkal volt dolgunk, viszonylag nagy sebességgel kellett haladunk ahhoz, hogy ne maradjunk le tőlük. Valamivel később úszófelszerelést öltöttünk – itt azért még ilyenkor is viszonylag hideg a víz, tehát vastag ruhára volt szükségünk – és a hajó végéről lelógó rácsba kapaszkodva figyeltük, ahogy a delfinek alattunk úszkálnak. Nagyon szép és érdekes látvány. Később elhajóztunk egy fókakolóniához is, akikkel csendesebb napokon játszani is lehet, de mivel sajnos elég nagy hullámok voltak nem akartak kijönni a védett sziklák közül. Sebaj, egy kicsit azért még úszkáltunk a vízben, láttunk egy nagy ráját és színes halakat, majd kora délután visszatértünk a kikötőbe.
Innen mentünk is egyből tovább – sietnünk kellett, mert két nap alatt szerettünk volna Aucklandből Wellingtonba érni – és az éjszakát Turangiban, a Taupo-tó mellett töltöttük. Másnap kora délután értünk Wellingtonba, ahol Roberto – egy volt román kollégám a varsói iskolából – várt minket. Ő és családja januárban költöztek vissza Lengyelországból Új-Zélandra, de mi csak Robertóval találkoztunk, mert felesége és kislánya éppen családlátogatáson voltak a déli szigeten. Hármasban ellátogattunk a belvárosba és kikocsikáztunk Wellington egyik tengerparton fekvő külvárosi részére ahol fáztunk és sétáltunk a tengerparton. Este még vacsorát is készítettünk, majd egy nagyon kényelmes ágyban aludtunk – hiába, úriember ez a Roberto, meglátszik, hogy diplomata a felesége.
Délelőtt aztán elbúcsúztunk az északi szigettől – legalábbis egy kevés időre – és egy valamivel több mint három órás kompút után megérkeztünk Pictonba. A hatalmas hajó – amelyen még filmvetítés és kávézó is van – a Cook-szoroson kel át és egy fjordon keresztül éri el a déli szigetet. Ha az ember teheti, mindenképpen érdemes jó időben és nappal utazni.
Komentuj [0]


USHUAIA @ 2011-03-27 23:06

Ushuaia to najbardziej wysunięte na południe miasto na ¶wiecie. Fakt ten w oczywisty sposób przyci±ga turystów i podróżników. Na szczę¶cie, wbrew naszym obawom, Ushuaia nie była zatłoczona, a w¶ród przyjezdnych największ± grupę stanowili Argentyńczycy podróżuj±cy z plecakami.

Oprócz pobliskiego lodowca i przepięknego parku narodowego Tierra del Fuego, Ushuaia słynie z jeszcze jednej atrakcji: wypraw na Antarktydę. Wycieczka taka trwa zazwyczaj około jedenastu dni i kosztuje maj±tek. Na miejscu dowiedzieli¶my się, że istniej± i tańsze wersje tego, co można znaleĽć w sieci. Najlepsza oferta to trzy i pół tysi±ca dolarów za osobę, ale to promocja promocji, last minute, je¶li nie udało się zapełnić miejsc na statku. Zwykły bilet kosztuje dwa-trzy razy więcej. I tak nas nie stać na tak± przyjemno¶ć, chociaż perspektywa obejrzenia Antarktydy była bardzo kusz±ca. Szcz±tkowych dylematów oszczędził nam fakt, że ostatni statek w tym sezonie wypłyn±ł kilka dni przed naszym przyjazdem.

Z miejsca, które znaleĽli¶my pierwszej nocy, wynie¶li¶my się następnego dnia rano. Chcieli¶my zostać w mie¶cie na kilka dni, trzeba więc było znaleĽć co¶ - jak to mówi± w Ameryce Południowej - bardziej ekonomicznego. Tak trafili¶my do seniora Orlando, wdowca, który wynajmuje pokoje w swoim domu, który z reszt± zbudował własnymi rękami. Oprócz seniora Orlando mieszkał tam też Juan Carlos, policjant, którego wysłano tu z innego regionu, i który wci±ż nie znalazł sobie własnego mieszkania. Obaj panowie tworzyli dosyć ciekawy duet, któremu, zadaje się, odpowiadało nasze towarzystwo. Pozostali domownicy zmieniali się dosyć szybko. Byli trzej Francuzi, para z Buenos Aires, jaki¶ miejscowy chłopak. A Orlando i Juan Carlos niezmiennie siedzieli w salonie, ogl±dali futbol na zmianę z programami artystycznymi (bo muzyka i sport to według seniora Orlando jedyne rzeczy warte uwagi) i dyskutowali o wielkich problemach tego ¶wiata. I tak zostali¶my tam na pięć nocy.

Na ¶niadanie serwowane przez seniora Orlando załapali¶my się dopiero trzeciego dnia, kiedy to po raz pierwszy udało nam się wstać przed 10:00. Wreszcie zaczęli¶my odsypiać te tygodnie kiedy zawsze co¶ stało na przeszkodzie, żeby¶my przespali więcej niż trzy godziny pod rz±d.

Na ¶niadanie składały się: kawa, herbata, chleb, masło, dżemy oraz, najważniejsze i najbardziej charakterystyczne, dulce de leche czyli nasz polski niedoceniany kajmak. Kajmaku, w przeciwieństwie do naszego kraju, używa się tu bardzo często, tak jako dodatku do ciast i wszelkich innych słodyczy jak i po prostu jako kremu ¶niadaniowego. ¦niadanie w Argentynie w ogóle jest słodkie i dosyć lekkie. W większo¶ci kawiarni oferuj± nasz ulubiony zestaw "Café con leche con tres medialunas", czyli kawę z mlekiem z trzema rogalikami, którym często towarzyszy wyżej wymieniony kajmak.

Poza tym w Argentynie je się głównie mięso. Najpopularniejsz± form± jest parrilla, czyli mięso grilowane, ale ogólnie mięso w dowolnej postaci jest podstawowym składnikiem każdego posiłku, poza oczywi¶cie ¶niadaniem. Jak to okre¶lił jeden z póĽniej poznanych mężczyzn, którego próbowali¶my poczęstować owocami: "Nie dziękuję, jestem Argentyńczykiem, nie jadam takich rzeczy. Jem tylko mięso, piję tylko wino i do tego wypalam paczkę papierosów dziennie". Oprócz wina, które jest wy¶mienite i tanie jak barszcz, w Argentynie pija się rzecz jasna yerba mate, która jest równie tania. Ludzi s±cz±cych mate można zobaczyć wszędzie: w sklepie, w biurze, na ulicy, a nawet na meczu piłki nożnej.

Innymi typowymi "argentyńskimi" daniami s± empanadas i pizza. Jadane także w Hiszpanii empanadas to rodzaj pierogów z różnymi nadzieniami. Do najpopularniejszych należ±: ser z szynk±, kurczak, mięso mielone, szpinak oraz ser roquefort. Pizza z kolei jest jednym z przejawów włoskich wpływów, którymi lubi± chwalić się Argentyńczycy. Pizzę sprzedaj± na każdym rogu i w każdej niemal restauracji. Mimo to znaleĽć faktycznie dobr± pizzę nie jest łatwo. Najczę¶ciej spotykan± form± jest pizza na grubym, chlebowym cie¶cie, smakuj±ca jak zwykła podgrzana kanapka. Je¶li chce się mieć pewno¶ć, że pizza będzie dobra, należy szukać lokali, które oferuj± "pizza a la piedra", czyli tradycyjn± włosk± pizzę.

Z naszej bazy wypadowej w Ushuaia wybierali¶my się każdego dnia na krótkie wycieczki na miasto lub na dłuższe spacery, między innymi do dwóch miejsc, z których słynie region, to znaczy pod lodowiec oraz do parku narodowego Tierra del Fuego. I tu mała krytyka: ceny atrakcji turystycznych w Argentynie s± nieproporcjonalnie wysokie. Ludzie korzystaj± z faktu, że je¶li kto¶ już przejechał taki szmat drogi, to tak czy inaczej zapłaci, nawet je¶li cena będzie mocno wygórowana. Dlatego też za przejechanie 7km, które dziel± centrum miasta od lodowca kierowcy minibusów życzyli sobie od nas kilkadziesi±t złotych. Do lodowca prowadz± ładne i łagodne szlaki, dlatego ostatecznie przeszli¶my się jedynie pod lodowiec i z powrotem.

Podobnie wej¶ciówki oraz transport do parku narodowego s± drogie. Ceny biletu nie było jak obej¶ć, ale za to do parku pojechali¶my stopem, wysiedli¶my przy samej bramie i cał± trasę zrobili¶my na piechotę. Dobry wybór, bo park narodowy Tierra del Fuego jest po prostu niesamowity. Zajmuje jedn± z pierwszych lokat na li¶cie najbardziej malowniczych miejsc, jakie odwiedzili¶my podczas tej podróży. Moim zdaniem wygrywa nawet z Wysp± Południow± Nowej Zelandii, chociaż podejrzewam, że opinia ta mogłaby być nieco inna, gdyby¶my trafili tu w innym czasie. Na Ziemi Ognistej zaczyna się wła¶nie jesień i drzewa przybrały piękny pomarańczowy kolor, który podkre¶lało ¶wiec±ce niemal cały dzień słońce. Jesieni nie widzieli¶my od półtora roku, tym milej było pospacerować po suchych, drobnych li¶ciach i tym bardziej podobał się nam krajobraz.

Jesień na Ziemi Ognistej oznacza też, że jest zimno. Temperatura może nie jest taka zła, ale strasznie wieje. Ciepłych ubrań nie mamy ze sob± wiele, trochę marzniemy, dlatego powoli czas zacz±ć wracać na ciepł± północ. Ale po drodze jeszcze kilka pomniejszych przystanków.
Komentuj [0]


W DRODZE DO ZIEMI OGNISTEJ @ 2011-03-24 03:51

W argentyńskich poci±gach nie ma ani łóżek, ani kuszetek. W zasadzie nie ma też ¶wiatła, a przynajmniej nie było go za wiele w poci±gu, którym jechali¶my. Za wyj±tkiem pierwszej klasy, gdzie ¶wiatło mieli cały czas, lampy zaczynały działać, dopiero kiedy poci±g się rozpędzał i ich moc była proporcjonalna do jego niezbyt dużej prędko¶ci. Czyli, pomimo dwunastu godzin podróży w nocy, czytanie i spanie praktycznie nam odpadły. Mimo tych drobnych niedogodno¶ci podróż poci±giem była całkiem wygodna i chętnie kontynuowaliby¶my drogę tym ¶rodkiem transportu, gdyby nie fakt, że sieć kolejowa w Argentynie jest zaniedbana i poci±giem da się dojechać do niewielu miejsc. Po przejechaniu kilkuset kilometrów musieli¶my szukać więc innych sposobów, aby zjechać na południe.

Wysiedli¶my w Bahía Blanca, ¶redniej wielko¶ci nijakim miasteczku, które ożywa nieco w nocy, kiedy otwieraj± się restauracje, a ludzie wychodz± na ulicę. W ci±gu dnia nie ma specjalnie czego tam szukać, mieli¶my nawet problem ze znalezieniem otwartego miejsca, żeby napić się kawy. Peter skorzystał też z okazji i wybrał się na mecz lokalnej drużyny, na który zreszt± wpuszczono go za darmo po tym, jak machn±ł legitymacj± dziennikarsk± ("Taaa, jasne, dziennikarz. No ale wchodĽ.").

Z miasta próbowali¶my wydostać się stopem. W Argertynie podobno czasami działa, czasami nie, zależnie od regionu i szczę¶cia. Tym razem szczę¶cia nie mieli¶my. Po trzech godzinach i otrzymaniu jednej tylko propozycji podwózki do miejsca, które nam nie odpowiadało, stwierdzili¶my, że wygrał autobus. Wrócili¶my do miasta, zostawili¶my plecaki w domu miejscowej pielęgniarki, która dorabia sobie korzystaj±c z faktu, że na dworcu autobusowym nie wpadli na pomysł otworzenia przechowalni i popołudnie spędzili¶my w kinie.

Po kolejnej nocy spędzonej na siedz±co dojechali¶my do Puerto Madryn, gdzie umówieni byli¶my z Beatríz, mieszkaj±c± samotnie (albo raczej z dwoma kotami) matk± czwórki dorosłych dzieci, nauczycielk± hiszpańskiego i angielskiego w publicznej szkole. Spędzili¶my u niej jedn± tylko noc, zostawili¶my czę¶ć rzeczy i razem ze znalezion± dzień wcze¶niej grup± - par± z Francji i Szwajcarem - pojechali¶my do parku narodowego na półwyspie Valdés.

Do parku można dostać się na dwa sposoby: można pojechać ze zorganizowan± grup± autobusem albo wynaj±ć samochód i wybrać się tam na własn± rękę. Obie opcje s± drogie, ale je¶li samochód wynajmuje się w kilka osób, wychodzi nieco sensowniej. St±d też wzięła się nasza grupa: Emily, Nico i Roman.

Półwysep jest spory, krótsza trasa to ponad 400 kilometrów, które trzeba przejechać powoli ze względu na pył, kamienie i biegaj±ce po drodze guanaco, zderzenia z którymi nie obejmuje ubezpieczenie. Warto się jednak pofatygować, bo półwysep jest po prostu fantastyczny. Słonie i lwy morskie, pingwiny, kormorany, wyżej wspomniane guanaco, ptaki nandu, orki i wiele więcej, a to wszystko w swoim naturalnym ¶rodowisku i na wolno¶ci. No i pancerniki żebrz±ce o jedzenie jak psy. Wiem, że to Ľle, bo oznacza to, że s± ludzie, którzy faktycznie je karmi±, ale tak czy inaczej nigdy nie widziałam pancernika z tak bliska.

W parku zostali¶my na noc. Po drodze jest pewne miejsce, nieoficjalny kemping, gdzie można zatrzymać się za darmo. Reszta miała namioty. My, już nieco tradycyjnie, spędzili¶my noc w samochodzie. Rano pożegnali¶my się z reszt±, która postanowiła zostać na dłużej, oddali¶my samochód i przesiedli¶my się znów na autobus, wersję luksusow±. Wersja luksusowa oznacza, że siedzenia przypominaj± fotele, rozkładaj± się bardziej niż w zwykłym autobusie i maj± podnóżek. Do tego podczas podróży serwowane s± posiłki i napoje. Do kolacji daj± nawet wino, a po posiłku można dostać kawę albo szklankę whiskey.

Następny autobus, do którego wsiedli¶my po siedemnastu godzinach jazdy i półtorej godzinie czekania na dworcu w Río Gallegos, nie był już luksusowy. Nie był też zły, największ± niedogodno¶ci± było to, że czę¶ciej z niego wysiadali¶my niż nim jechali¶my. Żeby dotrzeć do miasta Ushuaia na Ziemi Ognistej, musieli¶my przejechać przez terytorium Chile, czyli w praktyce musieli¶my przekroczyć cztery granice, które przypomniały mi czasy, kiedy jeĽdzili¶my na Ukrainę. Oprócz tego po drodze trzeba przesi±¶ć się na prom, aby przekroczyć Cie¶ninę Magellana. Tu mieli¶my szczę¶cie. Obok promu skakały delfiny czarnogłowe ubarwione zupełnie jak pandy.

Do celu dotarli¶my około 22:00, wymęczeni kilkudniowym maratonem, aby spędzić kolejne półtorej godziny na szukaniu noclegu. Ushuaia niezbyt pozytywnie zaskoczyła nas cenami, ale dopiero po półtorej godzinie stracili¶my nadzieję na znalezienie czego¶ kosztuj±cego tyle, ile pożyczony przewodnik z 2010 roku twierdził, że kosztować powinien pokój. Nienajmilszy pocz±tek, ale, jak się póĽniej okazało, pobyt w Ushuaia wart był każdej wydanej na niego złotówki i całego tego zachodu, aby tutaj dotrzeć.
Komentuj [0]


Fidzsi és Tonga @ 2011-03-23 15:18

Tengerpart, tengerpart és még több tengerpart a csendes-óceáni szigetvilágban

Fidzsi az egy sziget? Nem, több száz. És Tonga? Az meg 176 kis korallzátony. Sydneyből közel három óra az út Nadiba, Fidzsi fővárosába. Nem erről híres az ország, de mi ennél tovább most nem jutunk, mert csak két éjszakát (és egy napot) töltünk itt, mert Tongára nem jár minden nap repülő így várnunk kell egy keveset. Kajakozással és fürdőzéssel telik el a napunk egy nem túl szép tengerparton – Fidzsi szépségei inkább a kisebb szigeteken láthatóak, nem véletlenül utazik ide több tízezer látogató évente. Az árak – elfogadhatóak, főleg Ausztrália után, de persze egy szigeten soha nem lehet igazán olcsó az élet, mert sok dolgot hajóval vagy repülővel kell idehozni. Elég az hozzá, hogy a második éjszaka után kora reggel indulunk a reptérre, majd újabb három óra utazás után Tongatapun szállunk ki az Air Pacific menetrendszerű járatából (Tongára nagyjából heti tíz járat érkezik, a szigetvilág Új-Zélanddal, Ausztráliával és Fidzsivel van közvetlen, rendszeres összeköttetésben).
A Fua’amotu Nemzetközi Repülőtér nagyjából a Sármellékihez hasonlít. Innen taxival vagy kisbusszal lehet bejutni Nuku’alofába ami a királyság fővárosa. Igen, királyság, méghozzá nem is akármilyen. A világ egyik utolsó totális monarchiájába érkeztünk, amelynek parlamentjében 26 képviselő ül. 2010 Novemberében tartották a legutóbbi választásokat, azt viszont meg kell jegyezni, hogy csupán 17 jelöltet választanak demokratikus úton, a többi a nemesek közül kerül ki. Az emberek egyébként szeretik a királyt akinek képe a pénzérméktől kezdve a repülőtér várótermén keresztül a boltok és otthonok faláig mindenhonnan figyeli a látogatót és a helyieket. 2006-ban ugyan volt egy pár napos zavargás a fővárosban – demokratikus célzattal – de ennek nyomai mára már szinte nem is láthatóak. Nuku’alofa csendes kisváros – gondoltuk mi, amíg meg nem érkeztünk a Ha’apai szigetcsoport egyik tagjára. Megérkezésünk után nem sokkal már az információs irodában ültünk, ahol felvilágosítottak, hogy hamarosan komp indul Pangaiba, amely Ha’apai fővárosa és Lifuka szigetén fekszik. Hajóutunk tíz órán keresztül tart és megint jól jönnek a tengeribetegség ellen bevett tabletták – így is majdnem rossz vége lesz a hullámverésnek. Hajnali három körül érkezünk meg a 2500 lakosú nagyvárosba, ahol rövid keresgélés után találunk szállást, de csak egy éjszakára. Ez a Fifita Guest House, ami nem túl tiszta, de legalább olcsó. Tongán lényegében két fajta szállásfajta létezik: olcsó és drága. Az olcsóbb, igénytelenebb helyeken nincs meleg víz, kérdéses, hogy milyen gyakran mossák az ágyneműt és az ember néha odaragad a bútorokhoz vagy a padlóhoz. Ezen szállások üzemeltetői helyiek. Egy itt élő olasz helyesen azt mondta, hogy Tongán egyszerűen hiánycikk a minőség. Ez igaz is, azonban jó pénzért lehet külföldiek (Ausztrália, Új-Zéland, Egyesült Államok, ritkábban Európa) által üzemeltetett vendéglátóhelyeket találni. Mondjuk mi ilyet belülről nem nagyon láttunk.
Ha’apai egy nagyjából 60 szigetből álló csoport, ahol összesen 5500 ember lakik. Érkezésünk előtt egy héttel hurrikán járt a környéken, ráadásul holtszezon is van, így aztán nem sok szálláslehetőség közül választhatunk. Az első éjszaka után átköltözünk az Evaloni Vendégházba, ami néhány egyszerű szobából áll és egy család üzemelteti, valamint egy szürke macska, aki éjszakánként néhányszor bekéredzkedett hozzánk.
Ha’apai legnagyobb városa Pangai, aminek kulturális központja a Mariner’s Kávézó. Egy új-zélandi fickó és egy lengyel hölgy a tulajdonosok (utóbbi éppen nincs a szigeten) és tűrhető minőségű európai ételeket szolgálnak fel. Mikor mi ott jártunk, a szigeten talán összesen három-négy külföldi volt és mindkét búvárkodással foglalkozó vállalkozás be volt zárva, így tengerparti sétákkal és biciklizéssel töltöttük napjainkat. Lettország, Dél-Korea, Japán, India, Thaiföld, Indonézia, Ausztrália és Fidzsi. Utazásunk során ezen országokban jártunk sósvíz mellett, de Tonga tengerpartjánál szebbet egyik helyen sem találtunk. Kínai boltokat viszont igen. Az még talán hagyján, hogy Tallintól Irkutskig, Bangkoktól Darwinig mindenhol élnek a világ legnépesebb országának képviselői – végtére is ezek nagyvárosok – de hogy egy néhány ezer lakosú tongai szigeten öt kínai bolt legyen, az már kicsit sok. Persze az összes ugyanazokat a dolgokat árulja, hasonló áron, de mindig egy kicsit olcsóbban mint a helyi üzletek. Mondjuk az is igaz, hogy Tongán nehéz egy helyinek boltot nyitni, mert családtagtól nem illik áruért cserébe pénzt elfogadni és hát egy ilyen kis helyen sok a rokon. Egy érdekes, vallásos élményben is volt részünk, mert vasárnap ellátogattunk a közeli (talán evangélikus) templomba. Tongán a keresztény hit nagy szerepet játszik az emberek életében és még ezen a kis szigeten is szinte több a templom mint az ember – a kereszténység különféle felekezeteinek képviselői vannak jelen. Az Istentisztelet nagyjából hasonló rendben zajlik mint Magyarországon, viszont az éneklésben mindenki részt vesz, nem is kis hangerővel. Mindenképpen ajánlott, még a nem vallásos látogatóknak is.
Egy hetet töltöttünk Lifuka szigetén, de ennél több nem is kell egy olyan helyen, amiről még a legtöbb helyi is azt mondja, hogy halálosan unalmas, viszont ha valaki gyönyörű tengerpartot és nyugalmat szeretne, akkor javasolt. Utunk a fővárosba érdekes volt, mivel Tonga hat repülője közül a legkisebb, legrégibb géppel utazunk, ami egy teljesen felújított DC-3-as. Mivel a kabin nem légmentesen zárt, nem lehet a nyomást egy szinten tartani, tehát a járgány néhány ezer méteres magasságban (vagy inkább alacsonyságban) repül. Így aztán remekül láttuk a sok kis szigetet ami a királyságot alkotja, melyek nagy részén éppen csak elfér egypár pálmafa.
Újra Nuku’alofa, tehát nagyváros. Na, azért nem vészes a helyzet, metrót az elmúlt héten sem építettek, de végül egy olasznál eredeti pizzát is ettünk. A két itt töltött nap alatt Magdus elment búvárkodni, míg én szemüveg és pipa segítségével figyeltem a korallzátony környékén az élővilágot. Egészen addig, amíg rosszul nem lettem a tengeren hullámzó kis csónakban. Hiába, én inkább a szárazföldet kedvelem. Utolsó esténket az ’Oholei vendégházban töltöttük, ahol egy tongai táncelőadást néztünk meg, valamint egy büfé keretében megkóstoltuk a helyi finomságokat. A házigazda egy hatalmas tongai fickó volt (persze szinte az összes helyi hatalmas, minden irányban) aki élőzenével és hagyományos ételekkel várta a vendégeket – gyökerekből készült körítések, kenyérgyümölcs valamint az elmaradhatatlan sült disznó és nyers hal – majd a finom vacsora után egy tengerparti barlangban ültette le a közönséget. Az előadás nagyjából egy órán keresztül tartott és tongai táncokat tartalmazott, amelyek kevésbé energetikusak, viszont elegánsabbak mint a környező szigetek hasonló előadásai. Ha valaki eredeti, tongai előadást szeretne látni, mindenképpen látogasson el az ’Oholei vendégházba. Tíz nap után intünk búcsút a világ egyik utolsó abszolút királyságának és az Air New Zealand egyik legújabb, legkényelmesebb gépén jutunk el Aucklandbe.
Komentuj [0]


BUENOS AIRES! @ 2011-03-13 04:00

W końcu w Buenos Aires, stolicy Argentyny, mie¶cie przez duże M, gdzie ludzie potrafi± cieszyć się życiem i gdzie mówi się przybrudzon± wersj± naszego ulubionego języka. Całe Buenos Aires jest z reszt± przybrudzone, ale jako¶ tak w europejskich granicach rozs±dku i widać, że władze dokładaj± starań, żeby poprawić sytuację. Mamy więc nadzieję, że zmiana na lepsze to tylko kwestia czasu.

Poza tym miasto jest ładne i, co nawet ważniejsze, tętni życiem 24 godziny na dobę. O każdej porze dnia i nocy można spokojnie znaleĽć otwarte kawiarnie, restauracje czy sklepy, które zawsze maj± klientów, między innymi dlatego, że transport miejski również działa 24 godziny na dobę.

Buenos Aires ma dobry i tani system komunikacyjny, na który składaj± się przede wszystkim autobusy i subte, czyli metro, które korzysta wci±ż z zabytkowych drewnianych składów. System ten jest jednak tragicznie oznakowany. Niewidoczne przystanki, często brak numerów autobusów, które się przy nich zatrzymuj±, żadnego rozkładu jazdy, czyli jak przyjedzie to będzie. Często na przystanku nie ma też trasy, któr± jedzie dany autobus, a już na pewno nie da się jej znaleĽć wewn±trz autobusu. Jedyny sposób - pytać kierowcy. U kierowcy kupuje się też bilety. Po wymienieniu typu biletu lub miejsca, do którego chce się dojechać, wrzuca się monenty do automatu stoj±cego za plecami kierowcy, ale to kierowca wstukuje sumę, któr± będzie chciał od nas automat.

Z wyżej wymienionych powodów często nie poleca się korzystania z autobusów turystom, szczególnie, je¶li nie znaj± hiszpańskiego, dlatego też nie we wszystkich miejscach można znaleĽć informację, że z lotniska do miasta jeĽdzi zwykły miejski autobus, niekoniecznie trzeba korzystać ze specjalnego "airport busa", który jedzie wprawdzie dwa razy krócej, ale kosztuje 25 razy więcej.

Nasze pierwsze godziny w Buenos Aires nie były łatwe. Po długiej podróży, zmianie czasu i tygodniach nieregularnego spania, dojechali¶my wykończeni i głodni. Minęło kilka godzin, zanim udało nam się dowiedzieć co i jak, znaleĽć bankomat, rozmienić pieni±dze (na colectivo, czyli autobus miejski, trzeba mieć monety), trafić na przystanek, dojechać do miasta (sam przejazd zajmuje dwie godziny) i znaleĽć nocleg. Przed przyjazdem próbowali¶my umówić się z kim¶ z CS, ale nie wyszło, pozytywn± odpowiedĽ dostali¶my dopiero następnego dnia popołudniu. Dwie pierwsze noce spędzili¶my więc w sze¶cioosobowym dormie nienajwyższej klasy.

Osob±, która nam odpowiedziała, był magik z zawodu, nazywany przez znajomych po prostu Mago. Mago przyj±ł nas do siebie nie dlatego, że wydali¶my się mu sympatyczni, ani nawet nie dlatego, że miał akurat miejsce, ale dlatego, że zwyczajnie nikomu nie odmawia. Ani couchsurferom, ani znajomym, ani ludziom spotkanym na ulicy. W ten sposób w jego mieszkaniu, które jest jednocze¶nie szkoł± cyrkow±, zawsze ¶pi kilka lub kilkana¶cie osób niewiadomego pochodzenia. Na dzień dobry natkęli¶my się na jakiego¶ przejezdnego Brazylijczyka, Francuza i Słowenkę, którzy mieszkali tam już od dwóch tygodni, kilku Argentyńczyków, w tym jednego w dosyć zaawansowanym wieku, który, jak zrozumieli¶my, zostawił żonę i zamieszkał z Mago, aby uczyć się sztuki cyrkowej. Wszyscy Ci ludzie ¶pi± gdzie popadnie, głównie na materacach do ćwiczeń rozłożonych na podłodze. Nam dostał się materac pod trapezem. Musimy przyznać, że nie do końca tego spodziewali¶my się po opisie "moi go¶cie spać będ± w osobnym pokoju".

Mago, co do¶ć nietypowe w kraju, który jest jednym z dwóch pierwszych na ¶wiecie pod względem ilo¶ci spożywanego mięsa, jest crudivegano, co oznacza, że je wył±cznie ¶wieże warzywa i owoce. Co więcej, nigdy ich nie miesza, tyko jeden rodzaj na jeden posiłek. Sałatkę owocow± uważa za zło ("bo wyobraĽcie sobie, że system trawienny to taka długa ta¶ma produkcyjna, przy której siedzi sobie karzełek i segreguje. Jak mu damy jabłko, to sobie je spokojnie poukłada gdzie trzeba, a jak mu wrzuciłmy tak± mieszankę, to się biedny nie wyrabia, owoce przejeżdżaj± mu koło nosa i organizm nie ma z nich należytego pożytku").

Wytrzymali¶my u niego jedn± noc. Nie żeby nam się nie podobało, miejsce naprawdę ciekawe, ale nam potrzebny był sen, a otwarta szkoła cyrkowa to nienajlepsze miejsce na odespanie kilku tygodni. Przenie¶li¶my się do Bolivar Hotel, który znaleĽli¶my dzięki pomocy chłopaka z jednego z barów. Okazało się, że (bo jakże inaczej) trafili¶my na ¶więto narodowe, długi weekend z okazji karnawału. Wszystkie tańsze możliwo¶ci noclegu zajęte, w pierwszej kolejno¶ci oczywi¶cie pokoje dwuosobowe. Wypróbowali¶my niemal wszystkie opcje, ł±cznie z półoficjalnie wynajmowanymi pokojami w prywatnych domach i mieszkaniami wynajmowanymi na doby. ZnaleĽli¶my tylko dwie możliwo¶ci: zwykły hotel albo Hotel Bolivar, który jest tak naprawdę hostelem i który z dwóch wyżej wymienionych wydał nam się lepszy.

Karnawał w Buenos Aires nie był specjalnie huczny. Obchody s± rozdrobnione, nie ma faktycznie centralnej imprezy. Mniejsze imprezy i pochody odbywaj± się w dzielnicach (barrios) i, co dosyć charakterystyczne, towarzyszy im wzajemne opryskiwanie się pian± w sprayu. Zajmuj± się tym głównie dzieci, chociaż można spotkać ludzi w każdym wieku biegaj±cych z puszkami w ręku. Jest to z pewno¶ci± dobra zabawa, je¶li bierze się w niej udział. Gorzej, je¶li nie¶wiadomie przyszło się z nowym aparatem, a już zupełnie fatalnie, je¶li pianę maj± nastoletni chłopcy. Tacy potrafi± podej¶ć do nieznajomej osoby i bez ostrzeżenia prysn±ć jej tym z kilku centymetrów prosto w oczy. Maj± też głupi zwyczaj opryskiwania tłumu z góry jak leci. Człowiekowi piana krzywdy nie zrobi, ale wyj±ć spokojnie aparatu nie dało rady.

Karnawał widzieli¶my w dwóch dzielnicach: Palermo i San Telmo. Te dwie dzielnice też najbardziej przypadły nam do gustu. La Boca, podobno wielka atrakcja turystyczna, to raptem dwie uliczki z kilkoma zrobionymi pod turystów kawiarniami i tak samo pod turystów tańcz±cymi tango parami, które i tak większo¶ć czasu po¶więcaj± na odpłatne pozowanie do zdjęć.

Bardziej od karnawału podobały nam się wizyta w teatrze oraz zwykłe uliczne lub barowe koncerty. Do jednego z teatrów Buenos Aires i tak pójsć chcieli¶my, ale to konkretne przedstawienie wybrali¶my do¶ć przypadkowo. Trafili¶my na argentyńsk± wersję "Chicago". Sztuka bardzo dobrze przygotowana i, ku naszej rado¶ci, argentyńska aktorka graj±ca węgiersk± więĽniarkę mówiła o wiele czystszym węgierskim niż rosyjska aktorka graj±ca analogiczn± rolę w filmowej wersji musicalu.

Co do koncertrów - często s± to bardzo małe imprezy, dwie gitary i publiczno¶ć, która ¶piewa razem z muzykami, niby nic szczególnego, ale to własnie to. W Buenos Aires jest co¶, czego ciężko było się doszukać w ogromnej większo¶ci miejsc, które odwiedzili¶my w ci±gu ostatnich o¶miu miesięcy: to miasto ma atmosferę.
Komentuj [0]


Sydney @ 2011-03-07 00:04

Egy kis Európa

Ausztrália legrégebbi városa több mint négy és fél millió embernek ad otthont. Annak ellenére, hogy a huszonkét milliós ország legnagyobb települése, nem főváros, mert ezt a címet Canberra érdemelte ki 1908-ban – ezzel akarták elejét venni a Sydney és Melbourne közötti versengésnek.
Emilynél és Kadenél alszunk három éjszakát, akiknek a couchsurfing honlapon keresztül küldtünk üzenetet. Nagyon szép és tiszta lakásban laknak – ez nem kis szó öt hónap Ázsia és egy elég piszkos lakókocsi után – ahová egy nagyon udvariatlan taxissal jutunk el, aki azért morcos, mert túl rövid a fuvarunk a repülőtérről. Ez valóban a mi hibánk…
Sydneyben végre egy kicsit Európában érezzük magunkat. Persze valaki erre azt mondhatja, hogy akkor minek utaztunk ennyit, ha európai hangulatra vágyunk, no de több mint hat hónap után azért jól esik egy igazi városban lenni, nem pedig egy többmilliós faluban. Hétvége van, tehát koncert egy kocsmában. Dohányfüst, olcsó feles és fröccs nincs, van viszont egy bájos hangú, argentin származású énekesnő és két zenész. A közönség inkább középkorúakból áll, hiába no, az árak…
Persze a híres Operaházat is meglátogatjuk, mégpedig verőfényes napsütésben és harmincöt fokban – hiába, itt nyár közepe van. Azt talán kevesen tudják, hogy egy dán mérnök tervei alapján készült ez a közelről már korántsem olyan szép épület amely Sydney és talán Ausztrália legismertebb jelképe. Néhány méter távolságból a vitorlásokra emlékeztető épület bizony inkább egy betonkolosszushoz hasonlít, de ez nem von le hihetetlen népszerűségéből és a tényből, hogy évente hétmillió látogatót vonz.
A város másik nevezetessége a Harbour Bridge. A Kabátfogas becenevet viselő hidat 1932-ben nyitották meg a nagyközönség előtt amely több világrekordot is magáénak tudhat – ilyen például a Világ Legmagasabb Acél Boltíves Hídja (134 méter a víz felszínétől). Kellemes sétával lehet egyik az északi partról a délire átjutni (meg gondolom az ellenkező irányba is) és már a kilátás miatt is érdemes megtenni ezt e túrát. A déli pillér közelében magasodó kilátótoronyba is fel lehet mászni, persze ennek – mint szinte mindennek Ausztráliában – borsos ára van.
Sydney belvárosában több zöld terület is található. Ilyen például a Hyde park, amely remek hely a piknikezni vágyók számára, igaz az éhes és szemtelen sirályokra oda kell figyelni. Ezen kívül a kávénak is nagy kultúrája van, mert a legkisebb vendéglátó egységben jó minőségű feketét készítenek, persze a számtalan tejjel kevert változattal egyetemben. És mi is volt itt az új ezred első évében? Hát persze, hogy olimpia! Látogatást teszünk tehát az olimpiai központban, ahol éppen krikettmeccs zajlik – ez az ausztrálok egyik kedvenc sportja, a rögbi mellett. Nagy hangulat lehetett itt mikor több ezer ember sétálgatott a korszerű létesítmények között, egyik sporteseményről a másikra.
Utolsó este, tehát vacsora és beszélgetés. Vendéglátóink vegetáriánusok, de ez nem okoz gondot, mert egy finom tojásos lecsót így is készítünk és megesszük néhány pohár bor kíséretében. Reggel pedig, az év első havának utolsóelőtti napján újra repülőtér, az úti cél pedig ezúttal Fidzsi szigete.
Komentuj [0]


Port Douglas és környéke @ 2011-03-07 00:03

Krokodilok, kenguruk, stoppolás

Port Douglas a semmiből nőtt ki. Egy nagyvállalkozó, egy álom és már épült is Ausztrália egyik nyaralóközpontja. A mi emberünk azóta ugyan tönkrement, de Port Douglas megmaradt üdülőközpontnak. Már persze azok számra akik meg tudják fizetni. Olcsó szállás? Hetven dollár. Vacsora? Harminc dollár. Sör? Öt ötven. Az árak ellenére a Nagy Korallzátonyt – ami egy karnyújtásnyira vagy talán kettőre fekszik Port Douglastől – látni kell! Legalábbis Magdusnak, aki első szabadnapunkon kihajózik az Aristocat nevű hajóval, halak, teknősök, ráják és cápák reményében. Én ezt most kihagyom, helyette inkább biciklit bérlek és megcélozom a Four Mile Beach nevű tengerparti részt, ahol annyira tömör a homok, hogy semmi gondot nem okoz végigkerekezni rajta. Egy rövid piknik után séta a városban, majd Magdus már jön is vissza. Újabb piknik, stop haza, majd tervek másnapra.
Második szabadnap, első állomás: Mossman Gorge. Igazi esőerdő, liánokkal, hihetetlen mennyiségű növénnyel és egy szép, tiszta folyócskával, amiben még meg is mártózunk – nem rossz, de azért hidegebb mint a Thai Öböl vize. Egy rövid séta után stoppal jutunk el Port Douglas határáig – két indiai vesz fel minket, akik ausztrálnak mondják magukat és sokat mesélnek Új-Zélandról. A Rainforest Habitatig visznek, ahol az ausztrál állat- és növényvilágba nyerhet betekintés a látogató. A három témakör: esőerdő, füves pusztaság, mocsárvidék. Kék Cassowary az első élőlény amit látunk, amely egy őshonos, de kihalófélben lévő, repülni nem tudó madár. Kék fején jellegzetes ”koronát” visel, amiről a biológusok nem tudják pontosan, hogy mire való, de talán még maga a madár sem. A rengeteg érdekes – és sokszor mulatságos – madár után pont időben érkezünk a koaláról szóló előadásra. Ezen kiderül, hogy a koala nem valami okos állat, ha valami meg akarja enni akkor egyszerűen csak néz és hagyja magát – bár ezzel nem sokan próbálkoznak, mert a koala eukaliptuszlevelet eszik ami erősen mérgező. Ha nem találja meg kedvenc táplálékát, akkor inkább éhen hal, mert nincs kedve más étel után nézni és ha valaki ölbe veszi akkor egyből belecsimpaszkodik a karjába, mert azt gondolja, hogy egy fán van. No, de nem az esze miatt szeretjük a koalát, hanem azért mert annnnyira cuki és szőrös. Meg is tudjuk ám simogatni ezt a kedves, buta állatot, és valóban nagyon puha szőre van. Ezután a lusta emlős után következnek a kenguruk és egyéb hozzájuk hasonló állatok. Ez azért már izgalmasabb mint egy álmos koala, etetni is lehet ezeket ez ugráló csodákat, meg persze a számos kacsát és libát akik még a park ezen részén laknak. Alligátorokat is látunk – persze szigorúan kerítések és figyelmeztető táblák mögött – bár a látvány alapján akár felfújható gumijátékok is lehetnének, olyan mélyen alszanak így napközben. Persze azért vigyázni kell velük, különösen az úgynevezett billabongok környékén – ezek olyan tavak, amelyek közvetlen összeköttetésbe kerülnek a folyókkal az esős évszak során, a krokodilok ideúsznak, majd néhányban ott is maradnak a száraz időszak alatt is embert enni. Újabb stoppolás, újabb tervek és már el is érkeztünk az utolsó estéhez amit a borászatban töltünk. Magdus csomagja is megérkezik közben – ezúton is mondunk hát köszönetet a családoknak, hogy könyvvel, pálinkával, szappannal, szaloncukorral valamint karácsonyi gyertyával és parfümmel láttak el minket. Csak az a kár, hogy egy kis kávé nem volt a küldeményben.
Az utolsó napot is stoppal kezdjük – ez elég jól működik ezen a vidéken, nem is csoda, hiszen buszjárat lényegében nem létezik – és hamarosan eljutunk a Daintree folyóhoz, ami népszerű krokodilnéző hely. Hamarosan ki is hajózunk egy nagyjából harminc személyes járgánnyal, de rajtunk kívül csak a kapitány van a fedélzeten – hiába, a szezon itt máskor van. A víz itt sós, mivel a dagály az óceánból idáig feljön, és a partot sűrű mangrove fák szegélyezik. Csodálatos, hogy ezek a növények ebben a vízben is meg tudnak élni azáltal, hogy a sót kiválasztják és az elöregedő levelekbe irányítják. A fő látvány persze itt a krokodil és hamarosan fel is fedezünk egy fiatal egyedet majd később még kettőt. A krokodiloknak felnőtt korukban nincs természetes ellenségük, viszont életük első évei során rengeteg veszély leselkedik rájuk. Nagyobb fajtabeli társaik, halak, teknősök, sőt még sasok is vadásznak rájuk. Nem csoda hát, hogy a gyerekek szinte egész napjukat azzal töltik, hogy faágnak álcázzák magukat és alszanak. Meg kell hagyni, elég jól csinálják. Az út közben még egy szép kék királyhalászt valamint pókokat is látunk, de kígyókat ez alkalommal nem találunk. Partraszállás után irány a borászat, mert hatkor megy a repülőnk és Tonyék visznek ki minket a géphez, mivel ők Perth-be utaznak családot látogatni. Éppen hogy csak elérjük a Sydneybe tartó járatot, búcsút veszünk a borászoktól és elrepülünk Ausztrália legnagyobb városa felé.
Komentuj [0]


Shannonvale Borászat @ 2011-03-07 00:02

Már mangóból és gyömbérből is?

Mangó-, ananász-, és gyömbérbor? Őseink Egerben, Tokajban és Villányban biztosan meresztenék a szemüket, amint mi is tettük mikor először fedeztük fel, hogy a borászatban ahová két hétre érkeztünk, ezekből és még sok másik trópusi gyümölcsből készítenek itókát. A stoppolás szerencsére jól működött, mert a repülőtérről két kocsival eljutottunk Port Douglasba, amelyik a Shannonvale Borászathoz legközelebb eső nagyobb város. Ide Tony jött értünk, aki feleségével – Trudie-val – együtt vezeti az üzletet és a borkészítést és akiknél szállás és ellátás fejében dolgoztunk. A munkát a www.workaway.info honlapon találtuk, amelyik önkénteseket és munkaadókat köt össze. A feltételek: napi öt óra munka heti öt napban. Esetünkben a napi két-három pohár bor az ellátás része. Nem tiltakozunk. A munka általában érdekes és a borászatról is tanulunk egyet-mást. Trudie érkezésünkkor fog neki egy jaboticaba nevű gyümölcs feldolgozásához, ami egy meggyszerű, eredetileg Brazíliából származó növény. Az egyik legfontosabb dolog a tisztaság és fertőtlenítés, amelyekre az egész folyamat során nagyon oda kellett figyelni. Fertőtlenítésre egy kénes oldatot használtunk (így már érthetőbb, hogy miért dolgoznak annyian Indonézia kénes kráterei környékén), ami egy idő után erősen csípi a szemet és nehezíti a légzést. A két hét során bort szűrtünk egyik rozsdamentes acéltartályból a másikba, edényeket mosogattunk, üvegeket tisztítottunk, bort palackoztunk, címkéztünk és szállítottunk a pincébe valamint kisebb kerti munkákat is végeztünk. Persze az utóbbit csak akkor mikor az idő engedte, mivel a trópusi nyár alatt gyakran esik az eső – van úgy, hogy egész nap. A két hét alatt egy közepes méretű lakókocsiban aludtunk, ami nem volt a legtisztább, de azért valamennyit tudtunk pihenni. A reggelit és az ebédet magunknak készítettük, vacsorára viszont általában Trudie főzött, de háromszor mi készítettünk ételt. Vörösborban sült kolbász, pincepörkölt és gombás-tejfölös pierogi volt a választék és házigazdáink mindháromszor elégedetten álltak fel az asztaltól. Magdus édes sajttortát valamint brownie-t is készített, amelyeknek ugyancsak nagy sikerük volt. És a környék? Kis falvak, vidéki városok, mezőgazdaság. A fő termény a cukornád illetve trópusi gyümölcsök. Egyéb? Három kutya, akiket a Tony és Trudie szinte családtagként kezelt. A legidősebb Tiger, a főnök, majd Buff, a hatalmas, békés kutya ktya következik, végül a legfiatalabb Missy, egy játékos és szívós keverék, akiben dingóvér is van. A munkát úgy alakítottuk, hogy a két hét végén legyen három szabad napunk arra, hogy megnézzük a környéket.
Komentuj [0]


Darwin @ 2011-03-07 00:01

Egy ausztrál kisváros az Északi Területen

Sötét hajnal, trópusi vihar, szigorú biztonsági ellenőrzés. Ausztráliában nem a legbarátságosabb körülmények fogadtak bennünket, de valahogy végül átverekedtük magunkat a bürokrácia útvesztőjén – igaz ez két csomag elkobzott kávénkba került (a kávé általában nem tiltott, de a Kopi Luwak igen). Amanda – akinél az elkövetkezendő két napot töltjük – csak hatkor vett fel minket a reptéren, így még volt pár óránk amit a váróteremben internetezéssel töltöttünk (itt ez ingyenes). Hamarosan eltelt ez az idő is – hiába, a világhálón mindig van mit csinálni – és máris Amanda házában találtunk magunkat, aki elmagyarázott néhány szabályt (mit lehet használni, melyik bögréből nem szabad inni), bemutatta két nővérét és anyukáját majd elment dolgozni. Ezt kihasználva aludtunk egy pár órát (hiába, az úgynevezett red-eye repülőjáratok a legolcsóbbak) majd elmentünk bevásárolni (jó volt újra európai dolgokat és elfogadható árú borokat látni a polcokon) és vacsorát főztünk vendéglátóinknak. A lecsó nagyon ízlett nekik és cserébe Amanda anyukája megkínált minket a tim-tam slammers nevű édességgel, ami abból áll, hogy az ember egy csokis keksznek leharapja két ellentétes csücskét és ezen keresztül szívja fel az édes portóit. Ez ausztrál szokás, sátrazáskor szokás gyakorolni, csak általában forró csokival.
Egy teljes napunk maradt Darwinban. Reggel bebuszoztunk a városközpontba, ahol megnéztük a történelmi részt. A várost 1839üben alapították és névadója a közismert, híres biológus. A legrégebbi épületek a XIX. század végéről maradtak fenn, ami itteni léptékkel réginek számít. Az 1942-43-as japán bombázások és az 1974-ben, Karácsony napján itt pusztító Tracy ciklon (a déli féltekén így nevezik a hurrikánt) ugyan megtépázta ezeket e műemlékeket, de a fennmaradó épületmaradványokról rengeteg információt lehet találni városszerte. A több mint százezer lakosú város hangulata nyugodt, a főutcán kis kávézók és éttermek sorakoznak és lépte-nyomon bennszülöttekbe botlik az ember, akik közül néhányan a nagyvárosi életet választották, többen a gyökereknél és hagyományoknál maradtak, még többen viszont az alkoholt választották, amit a szervezetük egyszerűen nem tud feldolgozni. Az őslakosokkal szemben elkövetett múltbeli kegyetlenségek bűntudatként élnek tovább a mai ausztrál társadalomban és a kormány nagy összegekkel valamint remek lehetőségekkel próbálja kárpótolni a ma is élőket – legtöbbször sikertelenül, mivel a pénz sokszor alkoholra és kábítószerre megy el.
A központ körbejárása után elsétáltunk egy parkba, ahol végre egy üveg bor társaságában tudtunk piknikezni. Igen, talán ez alkoholizmus, de öt hónap Ázsia után jól esett meginni egy üveg Cabernet Sauvignont a szendvicsünk mellé. A következő állomás a GeorgeBrown Darwin Botanikus Kert, ahol több száz helyi és környékbeli növény található, igaz, a létesítmény nagy része már zárva volt, de néhány érdekes fényképre azért jutott időnk. Még egy bevásárlóközpontot is útba ejtettünk hazafele menet, de Darwinban sok más már nem történt. Vendéglátóink hajnalban kivittek minket a reptérre (az egyik lány pár óra különbséggel indult a barátaival Balira) ahonnan egy újabb red-eye járattal Cairns felé vettük az irányt.
Komentuj [0]


Z AUCKLAND DO BUENOS AIRES @ 2011-03-03 03:05

Lot z Auckland do Buenos Aires trwa 11 godzin i 45 minut. Krótko po wystartowaniu przekracza się linię zmiany daty, co oznacza, że po wystartowaniu o 19:45 jednego dnia i prawie dwunastu godzinach w samolocie do Buenos Aires dolatujemy tego samego dnia o 16:20. Tym samym drugi marca w tym roku ma dla nas 40 godzin.
Buenos Aires to pierwszy postój w najardziej przez nas wyczekiwanym odcinku podróży - Ameryce Południowej. Będziemy mieć na ni± tylko trzy miesi±ce. To bardzo mało, szczególnie je¶li porównamy to z czasem, jaki po¶więcili¶my Azji. Ale wszystko ma swoje wytłumaczenie.

Wyjeżdżaj±c z Warszawy w lipcu nie wiedzieli¶my, ile tak na prawdę zajmie nam podróż. Możliwo¶ci było bardzo wiele. Byli¶my już niemal zdecydowani na powrót pod koniec wrze¶nia, choć pojawiały się i pomysły o wydłużeniu wyjazdu aż do listopada. Tak się jednak wszystko poukładało, że ostatecznie zdecydowali¶my się na wersję, której nie brali¶my już pod uwagę.

Jednym z głównych ku temu powodów była decyzja siostry Petera o wzięciu w te wakacje ¶lubu. Drugim, może nawet bardziej istotnym czynnikiem, była propozycja, któr± dostał Peter. Po dwóch rozmowach o pracę przeprowadzonych przez komórkę w składziku na starocie w Shannonvalle (jedyne miejsce z zasięgiem i dachem, co ważne przy tamtejszych tropikalnych ulewach) i kliku dniach roważania wszystkich za i przeciw, podjęli¶my decyzję - przeprowadzamy się do Kolumbii.

Kolumbia to ¶wietna baza wypadowa do podróży szczególnie po Ameryce Centralnej(któr± teraz zupełnie pominiemy), a także po całej reszcie obu Ameryk, z czego mamy zamiar intensywnie korzystać. O Bogocie, która tymczasowo będzie naszym domem, dowiedzieli¶my się, ile mogli¶my, i choć oboje po raz pierwszy odwiedzimy j± dopiero za ładnych kilka tygodni, już jeste¶my ni± zachwyceni.

Narazie jednak mamy przed sob± jeszcze kilka godzin lotu (w tym samym czasie moja te¶ciowa wygłasza swoje pierwsze przemówienie w Brukseli przed Parlamentem Europejskim. Trzymamy kciuki!). Warunki s± dobre, ale daleko im do tego, co oferuje Air New Zeland, najlepsza naszym zdaniem linia lotnicza na ¶wiecie. Z Air New Zeland lecieli¶my z Tongi i było nam przykro, że lot trwał jedynie trzy godziny. Osobisty panel z kilkudziesięcioma filmami, grami oraz kilkuset albumami muzycznymi do wyboru, do tego zupełnie niezłe jedzenie, dobre wino oraz bardzo miła i sensowna obsługa. Aerolineas Argentinas w porównaniu z nimi wypadaj± trochę baldo, ale za to dwana¶cie godzin bez dobrego filmu daje możliwo¶ć nadrobienia zaległo¶ci w takich kwestiach jak czytanie, na co jeżdż±c przez ostatnie trzy tygodnie samochodem nie mieli¶my czasu.
Komentuj [0]


WYSPA PÓŁNOCNA - PODEJ¦CIE DRUGIE @ 2011-03-03 03:02

Zanim na ni± wrócilismy, spędzili¶my jeszcze dwa dni na wyspie południowej. Jechali¶my w kierunku Picton, zatrzymuj±c się przy co ciekawszych miejscach. Obejrzeli¶my Pancake Rocks, star± kopalnię złota, miasto Nelson, zatrzymali¶my się przy przy niezliczonej liczbie punktów widokowych i jezior. Przy okazji podrzucili¶my Shirę do Greymouth, bo w zwi±zku z trzęsieniem ziemi musiała nieco zmienić swoje plany.

W Picton oddali¶my samochód i przesiedli¶my się na prom do Wellington, gdzie raz jeszcze przyj±ł nas do siebie Roberto. Tym razem w domu były także jego kobiety: żona Loveday oraz półtoraroczna córeczka.

W drodze do Auckland, sk±d mamy nasz kolejny lot, zatrzymali¶my się po raz drugi w Rotorua. Miasto znane jest między innymi ze swoich gor±cych Ľródeł oraz z wybudowanej bezpo¶rednio na nich maoryskiej wioski. W Whakarewarewa po dzi¶ dzień żyj± Maori (lub bardziej po polsku - Maorysi), wojownicza ludno¶ć, która opanowała te ziemie na kilkaset lat przed przybyciem tu białego człowieka. Za niewielk± jak na Now± Zelandię opłat± można obejrzeć pokaz tradycyjnych tańców i wybrać się na wycieczkę po wiosce, z której roztacza się widok na pobliskie gejzery.

Maori w Nowej Zelandii s± o wiele mniej widoczni niż rdzenna ludno¶ć w Australii. Ubrani jak wszyscy inni, wtopieni dosyć mocno w zachodni± kulturę ludzie o zaledwie lekko br±zowej skórze niespecjalnie rzucaj± się w oczy.

Jeden ze współlokatorów Anthony'ego, u którego ponownie zatrzymali¶my się w Auckland, jest Maori, ale uwagę na to zwrócili¶my dopiero przy okazji naszej drugiej wizyty. A skoro o tym juz mowa. Miejsce, w którym spędzili¶my dwie ostatnie noce w Nowej Zelandii to dziwny dom. Mieszka w nim czterech młodych mężczyzn, cztery dziwaczne indywidua, z których najnormalniejszy wydał nam się indyjski dentysta z Kalkuty. Istna amerykańska komedia.

Ostatni± rzecz±, któr± zrobili¶my w Auckland było obejrzenie ikonicznego dla Nowej Zelandii zwierzęcia. Mowa oczywi¶cie o kiwi. W tym celu poszli¶my do miejskiego zoo. Jako że kiwi s± zwierzętami nocnymi, nie sposób zobaczyć ich ot tak po prostu w lesie. Odradzano nam też wybieranie się na zorganizowane nocne poszukiwania kiwi. Podobno przy takiej okazji można te zwierzęta co najwyżej usłyszeć, ale na pewno nie zobaczyć. Dlatego wybrali¶my zoo, gdzie w sztucznie stworzonych warunkach przypominaj±cych nocne można z bliska i na żywo obejrzeć ten zagrożony gatunek.

95% kiwi ginie podczas pierwszego roku życia. Główny powód: drapieżniki przywiezione na wyspy wraz z białym człowiekiem. Jedynymi rodzimymi ssakami Nowej Zelandii s± dwa gatunki nietoperza. Wszystko pozostałe, ł±cznie z równie już ikonicznymi jak kiwi owcami, trafiło na wyspy zaledwie kilkaset lat temu.
Na tym kończymy nasz pobyt w Nowej Zelandii, przepięknym, czystym i poukładanymym kraju, któremu nie brakuje wiele, aby można było go uznać za idealne miejsce do życia.
Komentuj [0]


LODOWIEC FRANZA JOZEFA @ 2011-03-03 02:44

Lodowiec Franza Jozefa wygl±da niesamowicie. Tak z ziemi jak i z powietrza.

Najpierw dojechali¶my do Lodowca Foxa. Był ¶rodek nocy. Jaki¶ cudem udało nam się nie rozjechać po drodze żadnego australijskiego possuma. Te sympatycznie wygl±daj±ce zwierzęta, jaka sama nazwa wskazuje, zostały tu przywiezione z Australii, gdzie s± powrzechnie lubiane i gdzie stanowi± integraln± czę¶ć systemu ekologicznego. W Nowej Zelandii jednak, jako że nie maj± żadnych naturalnych wrogów, zaczęły rozmnażać się w niekontrolowany sposób i dzi¶ s± na li¶cie największych szkodników w kraju. Na szczę¶cie (głównie dla rodzimych ptaków) possumy w dużej mierze eliminuj± się same przesiaduj±c w nocy na betonowych drogach. Na niektórych odcinkach trasy rozjechanego possuma można zobaczyć co około 100 metrów.

Niebo następnego dnia było zachmurzone. Mimo to poszli¶my do jednego z biur, aby zarezerwować skydiving, tak na wszelki wypadek, jakby jednak się przeja¶niło. Po pi±tej po południu na horyzoncie pokazał się skrawek niebieskiego nieba, z którym nie wi±zali¶my żadnych nadziei. W biurze jednak kazano nam wrócić o szóstej, kiedy to padła decyzja: lecimy. Nareszcie:)

W grupie było na sze¶cioro, po trzy osoby na rundę. Więcej nie dało rady, bo nasz samolot, który z odległo¶ci przypomina bardziej papierowy model niż poważn± maszynę, zwyczajnie nie jest w stanie pomie¶cić większej liczby osób. Ten, kto mówi, że nie boi się przy swoim pierwszym skoku, mija się z prawd±. Osobi¶cie nie wiem, czy bardziej bałam się lecieć t± zabawk±, czy z niej wyskoczyć.

Polecieli¶my w pierwszej rundzie razem z Shir±, Amerykank±. Niestety, nie pozwolono nam wzi±ć aparatu. Podobno względy bezpieczeństwa, choć prawdopodobnie chodzi raczej o te dodatkowe 180 dolarów, które trzeba zapłacić za foto/video dokumentację. To, jak wygl±dała okolica widać na filmie, który wzięła Shira. Niedługo powinni¶my go dostać.

Skydiving jest czym¶, co na prawdę robi na człowieku wrażenie. Niby tandem, niby wiadomo, że prowadzenie samochodu jest bardziej niebezpieczne, ale mimo wszystko, 4 000 metrów, wolny spadek przez ponad pół minuty, a następnie łagodny lot ze spadochronem nad okolic±, która wygl±da jak idylliczny obrazek, to co¶, na co po wyl±dowaniu mieli¶my tylko jedno słowo: wow.
Komentuj [0]


CHRISTCHURCH I QUEENSTOWN @ 2011-03-01 13:29

Kolejna noc spędzona w samochodzie. Zatrzymali¶my się na kempingu pod Christchurch. Dojechali¶my póĽn± noc±, dlatego ogl±danie miasta zostawili¶my na następny dzień. Tym samym nie¶wiadomie i nie po raz pierwszy minęli¶my się z Mart± i Kub±, wcze¶niej już wspominan± par± znajomych, którzy również podróżuj± po ¶wiecie. Zanim dowiedzieli¶my się, że oni także s± (czy też raczej byli) w Christchurch, Marta i Kuba zd±żyli pojechać do Kaikury, z której my dopiero co przyjechali¶my. OpóĽnienia w komunikacji podczas podróży po Nowej Zelandii to rzecz normalna zwi±zana z żałosnym jak na tak cywilizowany kraj dostępem do sieci. Problem wydaje się mieć podobn± naturę do tego, co zastali¶my w północnej czę¶ci Australii. Nie znamy szczegółów, z naszej strony wygl±da to po prostu tak, że miejskie biblioteki s± niemal jedynym miejscem, w którym można względnie normalnie skorzystać z darmowego wi-fi. Dlatego też w Christchurch połowę naszego czasu przesiedzieli¶my w bibliotece.

Samo miasto zrobiło na nas bardzo pozytywne wrażenie. Malutkie, zadbane, trochę starszych budynków, wliczaj±c w to umiejscowion± w ¶rodku miasta piękn± gotyck± katedrę. Poza tym, pomimo niewielkich rozmiarów, da się tam dostać wszystko to, co w dużym mie¶cie. Skorzystali¶my z tego faktu i, po wielu miesi±cach poszukiwań i w±tpliwo¶ci, kupili¶my w końcu lepszy aparat. O fotografii pojęcie mamy żadne, taka podróż to w sumie dobra okazja, żeby się czego¶ nauczyć. Nawet je¶li zdjęcia dzięki temu nie będ± lepsze, z pewno¶ci± nowa zabawka da nam dużo rado¶ci.

Z Christchurch wyjechali¶my wczesnym popołudniem, czterdzie¶ci parę godzin przed trzęsieniem ziemi. Gorzej trafili Marta i Kuba. Po odwiedzeniu Kaikury wrócili na krótko do Christchurch i trzęsienie ziemi złapało ich w samym centrum miasta, na dworcu autobusowym. Na szczę¶cie nic im się nie stało.

My w tym czasie zd±żyli¶my dojechać do Queenstown, którego klimat nachalnie przywodzi na my¶l małe alpejskie miasteczka. Głównym powodem naszych odwiedzin w tym miejscu była chęć spróbowania czego¶ z szerokiej oferty tzw. outdoor activities. Nowa Zelandia oferuje idealne warunki do uprawiania wszelkiego rodzaju sportów, z czego tłumnie korzystaj± tak Nowozelandczycy jak i tury¶ci. Obok tradycyjnych form spędzania wolnego czasu na ¶wieżym powietrzu, jakimi s± chociażby chodzenie po górach, rowery czy kajaki, można tu znaleĽć wszelkie rodzaje nieco bardziej ekstremalnych sportów i rozrywek. To w końcu w Nowej Zelandii wynaleziono bungee jumping.

Mnie osobi¶cie bungee ¶rednio poci±ga. Zawsze chciałam za to wyskoczyć z samolotu. Nasz budżet przewidywał tylko jedn± z szerokiej oferty atrakcji, zdecydowali¶my się więc na skydiving. A skoro że¶my się już zdecydowali i przejechali szmat drogi, żeby zrobić to w ładnej scenerii, pogoda się zepsuła i żadna z firm w Queenstown nie latała. Odczekali¶my dwa dni i ruszyli¶my w dalsz± drogę, uznaj±c, że na pewno gdzie¶ po drodze jeszcze uda nam się wyskoczyć z samolotu.
Komentuj [0]


WIELORYBY W KAIKOURA @ 2011-03-01 13:23

Nie wyszło na Tonga, nie powiodło się w Wakatane, udało się za to w Kaikoura. Zobaczyli¶my wieloryba.

Kaikoura to niewielkie miasteczko położone na malowniczym wschodnim wybrzeżu Wyspy Południowej. Otoczona przez czarne plaże, kamieniste wybrzeża i niesamowicie błękitne wody Pacyfiku Kaikoura jest idealnym miejscem na spotkania z morskimi zwierzętami takimi jak kormorany, foki, delfiny, orki czy - zazwyczaj najbardziej wyczekiwane - wileloryby.

Foki można obejrzeć na spacerze. Ich kolonie oznaczone s± na mapach, a one same, przyzwyczajone do obecno¶ci ludzi, wygrzewaj± się spokojnie na brzegu i nie zwracaj± zbytniej uwagi na kręc±ce się w ich pobliżu osoby. Trzeba mieć jednak wiele szczę¶cia, żeby z brzegu zobaczyć delfiny lub wieloryby. Zazwyczaj konieczne jest wypłynięcie na morze. W Kaikoura działa kilka firm, które specjalizuj± się w poszukiwaniu tych zwierz±t i s± w tym faktycznie dobre. Popłynęli¶my z jedn± z nich.

Wieloryby, czy raczej kaszaloty, których szukali¶my, wypływaj± na powierzchnię ¶rednio co 35 minut, aby zaczerpn±ć powietrza. Pomiędzy wypłynięciami nurkuj± zazwyczaj na głęboko¶ć kilkuset metrów, choć podobno s± w stanie zej¶ć nawet na trzy kilometry. S± tym samym najgłębiej nurkuj±cymi ssakami na Ziemi. Należy do nich jeszcze kilka innych rekordów, ale daruję sobie dalsze szczegóły, bo daleko mi do specjalisty, który mógłby wypowiadać się w swoim imieniu (choć po cichu mogę przynać, że mam pewne nie¶miałe plany powi±zane z tematem). Powiem tyle, że wycieczka warta była fatygi i mam nadzieję, że nie było to nasze ostatnie wypłynięcie w morze podczas tej wyprawy.

Z Kaikury ruszyli¶my dalej na południe.
Komentuj [0]


  e-blogi.pl  [Załóż blog!] rssSubskrybuj blogi
[Zamknij reklamy]