magduandpeter | e-blogi.pl
magduandpeter
Chengdu @ 2010-10-29 20:15

Egy kisebb város kínai léptékkel, de nagyjából annyi lakossal mint Magyarország. Nekünk Chengdu a pihenést jelenti, mert öt-hat hetente megállunk és hosszabb időt töltünk el egy helyen, hogy feldolgozzuk azokat a dolgokat amiket láttunk és átéltünk. Egy diákszállóban lakunk itt nyolc napon keresztül, és már az első délutánon sikerül felfedeznem egy kis teaházat, ami egy csendes kertben van. Itt nincsenek turisták (egyébként Chengduban általában nem látni fehéreket – feketéket még annyira sem – mert nem sok látványosság van itt). Szóval a teaház jó, pár fazon mászkál az asztalok között és feltölti meleg vízzel a csészéket amint kiürülnek és még valami helyi filmrendezővel is beszélgetek pár percet aki ajánl egy jó operát – erről többet később. Magdus sajnos egy kicsit beteg, így este is egyedül sétálgatok és vacsorázom egy rendkívül koszos helyen, ahol sört is kapok meg egy mooncake-et ajándékba, mivel ennek az ünnepe van éppen. Másnap is egyedül bicajozom szinte egész nap, kis utcákon át tekerek (ahol még nem sok fehéret láthattak, mert úgy néznek rám mint Kiskunhalason nézhettek az ötvenes években az odatévedt feketékre – nem biztos, hogy volt ilyen eset egyébként). Eljutok a Panda Központig is, ahol – állítólag – a világ legtöbb fogságban élő pandája él, közben füstmérgezést kapok és felfedezem a külvárost ami tele van lakberendezési üzletekkel, tényleg hihetetlen mennyiségben. Kína gazdaságilag láthatóan nagyon gyorsan fejlődik, az emberek mentalitása viszont ezt még nem minden esetben követi.
Chengduban pihenésen – és betegeskedésen – kívül nem túl sokat csinálunk, viszont sikerül végre befejeznem és elküldenem a szakdolgozatomat. Ennek örömére én 30, Magdus meg 25 éves lesz, méghozzá pont egy hét eltéréssel, amit meg is ünneplünk, egy elég finom kínai tortával. Még Magdus ikertestvéreivel is sikerül együtt elfújni a gyertyákat a Skypenak köszönhetően.
A betegség ellenére azért elmegyünk pandákat nézni, csak figyelünk arra, hogy ne tüsszögjünk rájuk. Aranyos, de hihetetlen lusta állatok, az evolúció során még arra is képesek voltak, hogy húsfogyasztásról bambuszevésre térjenek át, mert a növény nem szalad (bár ez csak a mi elméletünk). Vadon egyébként már csak kevés él, de a kínai szakértők fogságban szaporítják őket – több-kevesebb sikerrel. Van egy ajándékbolt pandás sállal, plüssfigurával, és talán még pandaízű csoki és rágó is van, sőt lehet kis pandával (30000 forint) és vörös pandával (4500 forint) fényképet csináltatni. Mit érezhet szegény vörös panda… ráadásul nem is annyira lusta állat.
A kulturálódás érdekében is teszünk persze lépéseket, mivel egyik este kínai operába megyünk! No, hát ezt nem úgy kell elképzelni mint ami hasonló mondjuk a Pillangókisasszony című darabhoz vagy bármely általunk ismert európai remekműhez, hanem inkább úgy, mint sok rövid, teljesen véletlenszerűen kiválogatott szín összességéhez. Volt az előadók között árnyékbábos, színes ruhás táncossereg, egy burleszkbe illő házaspár, majd a végén – a fő attrakció amivel az egész előadást reklámozzák – arc-változtató művészek. Ez az utóbbi tényleg különleges, mert a szereplők sok egymás fölé helyezett maszkot viselnek amiket gyakran tényleg észrevehetetlenül gyorsan változtatnak. A legjobb az egészben viszont az a fickó volt, aki egy csoporttal – húsz perc késéssel – érkezett, leült elénk és az egész előadást végignevette és ámulta mint egy kisgyerek. Már miatta megérte megvenni a jegyet. Egyébként annyiban elég ”kínais” volt az egész, hogy szinte minden szereplőnek volt valami tényleg különleges adottsága, ami mellett viszont ahol lehetett hozzáadtak valami giccset a látottakhoz (égből jövő szappanbuborékok, csillogós ruhák, világító szemű bábok és így tovább).
Chenduban még annyi történt, hogy másodszor találkoztunk magyarokkal, méghozzá két hatvan év körüli hölggyel akik – mint kiderült – száz napot utaznak Kínában és még a stoppoláson is elgondolkodtak mikor felvetettük nekik az ötletet. Ennek megfelelően, hogy jó példával járjunk elől, mi is ilyen módon indultunk útnak nyugat felé, Tibet irányába.
Komentuj [0]


GORAKHPUR @ 2010-10-28 20:24

Śmieci, odchody, umierające na ulicy zwierzęta – tak wygląda Gorakhpur. I żadnej ucieczki. Brud i chaos można znieść, o ile jest miejsce, gdzie można się przed nimi schować i od nich odpocząć. Tu nawet hotel, który miał pod nazwą napisane „luksusowy” był pogwałceniem wszelkich zasad higieny. Niezmieniana od tygodni pościel, robaki, plamy, o łazience nie ma co wspominać. Hotel miał też basen. Obsługa nie widziała żadnego problemu w tym, że pływają w nim różne rzeczy, woda śmierdzi i ma wygląd tej z kałuży przed blokiem. Przyjechaliśmy zbyt późno i zbyt zmęczeni, żeby móc jechać dalej, na pociąg musieliśmy poczekać do następnego wieczora. Dworzec był chyba jeszcze gorszy od reszty miasta. Setki ludzi śpiących na placu przed budynkiem dworca, tyle samo w środku i na peronach. Z megafonu po angielsku ogłaszano, że nasz pociąg „is arriving right on time” jeszcze godzinę po czasie, kiedy powinniśmy byli odjechać. I nikt nic nie wie.
Podobno nienawidzi się pierwszego miasta, jakie odwiedza się w Indiach. Być może to tylko zbieg okoliczności, że to akurat miejsce było naszym pierwszym, niemniej nikomu nie polecamy odwiedzin w Gorakhpur.
Komentuj [2]


SETKA @ 2010-10-28 20:09

22 października, dziś mija setny dzień podróży. Jest to zarazem nasz pierwszy pełny dzień w Indiach. W ciągu 99 dni odwiedziliśmy 9 krajów, Indie są dziesiąte na naszej liście.
Do Gorakhpur trafiliśmy wczoraj wieczorem. Droga do Indii nie była prosta. Zaczęliśmy ją już w Kathmandu. Od granicy dzieliło nas nieco ponad 300 kilometrów, mogłoby się wydawać, że kilka godzin i jesteśmy. Ale nie tak to działa w tej części świata. Podróż zajęła nam trzy dni. Wstępnie liczyliśmy się z dwoma, rozdzielonymi nieco przymusowym noclegiem w Pokarze. Nie bardzo chcieliśmy spędzać zbyt wiele czasu w tej miejscowości. Pokara to takie nepalskie Yangshuo, czyli turyści, turyści i jeszcze raz turyści. Ma to też swoje dobre strony – jest względnie czysto i można skorzystać z atrakcji niedostępnych w mniej popularnych miejscach. Jako że mieliśmy serdecznie dość lokalnych autobusów, zdecydowaliśmy się na dodatkową noc, żeby poczekać na „autobus turystyczny”, czyli taki lepszej jakości, sami turyści, klimatyzacja etc. Autobus okazał się oszustwem, na dworcu czekał na nas zwykły rozklekotany i świecący się od ozdóbek minibus, którego nepalskim zwyczajem zapakowano po sam sufit.
Tak czy inaczej mieliśmy do dyspozycji jeden dodatkowy dzień w Nepalu. Na kajaki było już za późno, podło więc na paralotnie. Nawet pomimo nienajlepszej pogody warto było wydać na tę przyjemność całe zaoszczędzone na trekkingu pieniądze. Widok z góry jest po prostu fantastyczny.
„Autobus turystyczny” wysadził nas kilka kilometrów od granicy przy drodze do Lumbini, miejsca narodzin Buddy, które chcieliśmy jeszcze odwiedzić. Na samej granicy, na której znaleźliśmy się kilka godzin później, panuje kompletny chaos, jak mogliśmy się z resztą spodziewać. Nikt nie pofatygował się, żeby obejrzeć nasze paszporty, nikt nas nawet nie zatrzymywał. Spokojnie przeszliśmy sobie na drugą stronę i wróciliśmy jeszcze raz do Nepalu, żeby poprosić o pieczątkę. Nie wzięliśmy jej od razu, bo kontrola graniczna wyglądała jak jakiś żart: ustawiony na poboczu z dala od drogi budynek przypominający wiejski sklep spożywczy z wypisaną na ścianie nazwą, żadnych instrukcji, kontroli, nic. To samo po stronie indyjskiej. Dla nas nawet lepiej, w ten sposób przynajmniej nie ma kolejek.
Na granicy okazało się, że w żadnym z pobliskich miast nie ma hoteli, najbliżej w Gorakhpur, tak w każdym razie twierdziła straż graniczna. Na szczęście nie musieliśmy sami sprawdzać, autobusy już nie jeździły, ale znalazł się jakiś jeep, który zabrał nas za rozsądną cenę. Dwanaście osób w środku, jedna na dachu, dwie uczepione tylnych drzwi. Przejechaliśmy tak kolejne sto kilometrów. Po „autobusie turystycznym” był to i tak luksus. Ciemną nocą dotarliśmy do Gorakhpur, najbardziej obskurnego miejsca, jakie w życiu widziałam.
Komentuj [0]


Guilin, Yangshuo, Moon Hill @ 2010-10-24 06:55

Sanghajból nyugatra indultunk tovább, tehát egy 26 órás vonatút következett. Természetesen fekvőhely már nem volt, így a legalacsonyabb osztályon (hard seat) ülve élveztük a kínai táj szépségeit valamint a helyi utazási szokásokat. Ezek közül az egyik az, hogy szemetes az nincs a kocsikban, így a padló tölti be ezt a szerepet, ennek megfelelően viszont pár óránként jön valaki aki felsöpör és felmos. A másik szórakoztató műsor az, hogy nagyobb állomásokon bejön valaki és elkezd hangosan reklámozni valamilyen árucikket amihez szinte mindig tart egy rövid bemutatót is. Így aztán mindent meg lehet kapni ami a szem-szájnak ingere anélkül, hogy az embernek bármerre is mozdulnia kellene. Utunk során vehettünk volna gyorsan száradó törölközőt, világító búgócsigát, fogmosókészletet, pattogó gumilabdát és rengetegféle műanyag kacatot valamint játékot. Már egy kicsit bánom, hogy nem használtuk ki ezt a vissza nem térő alkalmat, de a helyiek pótolták az árusok általunk okozott bevételkiesését és derekasan bevásároltak a fent említett árukból. Ilyen remek szórakozások közepette észre sem vettük, hogy eltelt a több mint egy napos út és szinte szomorúan szálltunk le Guilinben. Mivel már késő délután volt, nem indultunk el Yangshuóba, hanem itt töltöttük az éjszakát.
Másnap reggel rövidke buszozás után (már ott tartunk ilyen téren, hogy egy Zalaegerszeg-Záhony út csak röpke pillanatnak fog majd tűnni) megérkeztünk Yangshuóba, amiről egy kedves spanyol gyerek azt mondta, hogy pár olyanfajta turistát lehet itt látni mint mi, de fehérek egyáltalán nincsenek. No, ezek a déliek igazán rendes emberek, de nem feltétlenül kell megbízni a megfigyelőképességükben, mert ahogy leszálltunk a buszról egyből egy negyvenfős európai csoport haladt el előttünk aminek az elején zászlós néni integetett. Ráadásul még a főutcát is West Street-nek hívják. Basszus…
Na mindegy, ha már itt vagyunk, akkor körülnézünk, tehát Moon Hill (egy kisebb falucska) felé vettük az irányt, ahol végül szállást is találtunk, persze egy olyan helyen, ahol egy nagyobb lengyel csoport is tartózkodott. Nem meglepő, sokkal több lengyellel találkozunk mit magyarral, úgy tűnik, jóval többet utaznak mint a mi. No, de vissza az utazáshoz! A környék nagyon szép, több száz karsztdombocska tarkítja a vidéket, amelyekben rengeteg barlang, forrás és cseppkő található. Egyik délelőtt elmentünk barlangot látogatni, persze az ”Egyetlen és Valódi” (legalábbis a hirdetés szerint) ilyen képződménybe vettünk jegyet. Rövid csónakozás és séta után elérünk a sármedencéhez, ahol megmártózunk és még csúszdázunk is három leszerelt izraeli társaságában, akik figyelmeztetnek minket, hogy főleg Indiában és Dél-Amerikában sokan utaznak tőlük és vigyázzunk az ilyen emberekkel. Miután visszacsónakázunk a bejárathoz még úszkálunk a ”feszített víztükrű medencében” majd visszatérünk a szállásra.
Egy másik alkalommal biciklit béreltünk és több órán keresztül kerekeztünk a környék rizsföldei és kis falvai között, ahol egyáltalán nem láttunk turistákat. Hasonlóképpen egyik este bementünk Yangshuóba és kevésbé látogatott részeken sétálgattunk. Itt több helyen láttunk embereket teázni üzlethelyiségekben, barátaik társaságában, és az egyik ilyen helyen utánunk kiabáltak, hogy jöjjünk be egy italra. A teát egy nagy faasztalon készítik amin – kivétel nélkül mindenhol – egy békaszobor áll, amit a felesleges vízzel vagy maradék teával ivás előtt nyakon öntenek, mert ez szerencsét és gazdagságot hoz. Egy darabig üldögéltünk és iszogattunk így, majd miután kimerítettük az összes lehetséges beszédtémát visszamentünk a szállásunkra. Itt aztán jópár órát a további utunk tervezésével töltöttünk, mert mint kiderült, Hong Kong vízum szempontjából nem kínai terület, így végül elhatároztuk, hogy repülővel megyünk Kumnigból Katmanduba és Guilinből Chengduba. Tiszta luxus… Ennek megfelelően másnap elbuszoztunk Guilinbe (másfél óra utazás) majd kimentünk a reptérre ahonnan éjfél körül indult (volna) a gépünk. Itt Magdus észrevett egy párt aki nagyon hasonlított Kubához és Mártához, akik áprilisban indultak ugyancsak Világkörüli útra. Mivel engem nem ismernek, én voltam a kém akinek ki kellet hallgatnia, hogy milyen nyelven beszélnek. Az akció sikeres volt, valóban ők voltak azok, majd nagyjából egy időben az is kiderült, hogy késik a gép és egy szállodába irányítottak minket éjszakára. Mi örültünk ennek, az ismerősök már nem annyira, mert nekik másnap este indult a vonatjuk Chengduból Tibetbe. Miután kényelmesen lefeküdtünk kopogtak az ajtón, hogy mehetünk, mert indulásra kész a gépünk. Remek. Két és fél óra múlva leszálltunk Chengduban, Szecsuan tartomány egyik legnagyobb (tízmilliós) városában.
Komentuj [0]


Sanghaj @ 2010-10-24 06:54

Már másodszor vagyunk Kínában, de most sem kevesebb az ember. A reptérbuszon nincs is ülőhely, és bánatomra a várost a reptérrel összekötő vonat már nem jár ilyen későn (ez a világ egyik leggyorsabb járata, igya, hogy csak pár tucat kilométeres távolságon. Mire megtaláljuk egymást Vickyvel (ő lát minket vendégül Kína legnagyobb városában) már elég késő van, de vacsora után azért még felvisz minket az irodájába ami egy közeli épület 24. emeletén van. No, igazából magyar számítás szerint ez csak a 21. emelet, két dolog miatt. Először is Kínában a földszint az első, az első szint a második, stb. Ez még nem meglepő, az viszont már inkább, hogy a liftben nincs 13-as és 14-es gomb. Kiderül hogy azért, mert ez szerencsétlen szám és nem sokan akarnának irodát kivenni ezeken a szinteken, így egyszerűen a 12. után a 15. jön. A kilátás azért így is hihetetlen, hatalmas Shanhaj is, hivatalosan kétszer annyian laknak itt mint Magyarországon, de ennél is többen vannak, mert sokan nem jelentik be mikor elhagyjak az eredeti lakóhelyüket. Ez állítólag azért van, mert ilyen esetben az illető elveszíti a földet ami születésekor alanyi jogon jár neki. Más érdekességeket is mesél még nekünk Vicky: mikor megkérdezzük, tervezi-e, hogy valamikor majd saját lakás vesz elmondja, hogy annak nem sok értelme van, mert hiába vesz valaki lakást, 70 év elteltével az visszaszáll az államra, így inkább bérelni érdemes. Aztán az is kiderül, hogy ha valakinek több mint egy gyereke van akkor nagy pénzeket kell fizetnie, viszont ha ő is és a párja is egykék, akkor engedélyezett a két gyerek. Egyébként elég engedékenyek, mert ha valakinek elsőre ikrei születnek, akkor nem kell plusz pénzt fizetnie. Végül azt is megtudjuk, hogy ha valaki állami dolgozó létére két vagy több utódot vállal, az elveszítheti az állását.
Egyik nap a Világkiállításra is elmegyünk. Metróval és busszal jutunk el a Huangho partjára ahol a kiállítási terület van (mindkét parton vannak pavilonok) és a személyit mint diákigazolványt használva sikerül olcsóbb jegyet vennünk. Én nem tudtam, hogy egy Világkiállítás ekkora esemény, hasonló erőfeszítést igényel (gondolom) mint egy olimpia vagy foci-világbajnokság. Először a magyar pavilonba megyünk el ami sajnos tényleg nagyon gyenge (később kiderül, hogy még az Észak-Koreaiak is jobbat alkottak). Egy nagy fémgömböc van a terem közepén (szerencsére találkozunk Lajossal aki nagyjából elmagyarázza, hogy miért nagy – mert tényleg nagy – találmány ez), de egy hárommondatos angol és kínai szövegen kívül semmi nem utal arra, hogy mi is ez a tárgy. Kicsit arrébb ki lehet próbálni két-három mini-gömböcöt, valamint van egy kis képernyő amin magyar olimpikonokat mutatna be és egy nagyobb ahol egy 10-15 perces film megy az országról angol felirattal és kínai hanggal (a hang nem hallható rendesen). Végül egy pulttal ér véget a kiállítás ahol Zwack-termékeket és kitűzőket lehet venni. A legjobb az a magyar pavilonban, hogy nem kell sokat sorba állni, mert a Lengyel kiállításra már jóval több idő alatt jutunk be. Ez elég színvonalas és a végén még lengyel étterem is van, igaz nagyon drága. Egészen estig sétálunk, általában kisebb pavilonokba megyünk be, mert itt nem kell annyit várni, de sok érdekes dolgot látunk, például az Óceánia egyesített pavilonban. Az észak-koreai kiállítás egyébként egy fogalom: annak ellenére, hogy a világon mindenhol tudják, hogy nem így van, úgy állítják be magukat, mintha tényleg jólét és gazdagság volna, köszönhetően a Nagy Vezetőnek és a Pártnak. Életemben először (és könnyen lehet, hogy utoljára) beszélek észak-koreai emberrel, aki (érthetően) nem túl közlékeny). Végül az EXPO-hajóval kelünk át a túlpartra (Puxi városrészbe Pudongból, ezek kb. Budának és Pestnek felelnek meg) ahol lakunk.
Ezen kívül az új városrészbe is eljutottunk, ami tulajdonkeppen egy nagy piac, szerintem forognak is a sírjukban a császárok. Emellett azért szép épületek vannak, és nagyon nagy és érdekes édességválaszték is található itt, rengeteg dolgot készítenek vörösbabból, de van gesztenyés süti is meg az egyik legnépszerűbb dolog, a mooncake. Ez egy kerek, lapos, töltött finomság, amiben lehet a már említett vörösbabtól kezdve, dión, mogyorón, fügén keresztül egészen addig, hogy egy kis fürjtojást rejtenek el a belsejében, amire mi az első alkalommal persze azt hittük, hogy feldolgozási hiba. Ehhh. Európaiak.
Ez a kis hiba szerencsére nem gátolt meg minket abban, hogy egyik este felmenjünk a Sanghaj World Financial Centerbe, amelyben a világ legmagasabb kilátóterasza található. Na, az volt ám a valami! Egy lift vitt fel minket először a legmagasabb látogatható szintre, ami a 100. emeletet jelenti. Az épület maga úgy néz ki mint egy felállított sörnyitó, és a fent említett 100. emelet ennek az óriás sörnyitónak a legfelső részében van. A padló vastag, átlátszó üvegből készült, így az ember százemeletes magasságban sétál a felhőkarcoló alacsonyabban lévő részei fölött. Itt edzettünk egy kicsit tériszony ellen, majd alacsonyabbra, a 90. szint környékére ereszkedtünk. Összességében Sanghaj egy hatalmas és érdekes város, a levegő pedig nem annyira szennyezett mint Pekingben.
Komentuj [0]


Kyoto, Tokió @ 2010-10-24 06:52

Nem volt kevés idő mire megtaláltuk a szálláshelyet amit kinéztünk (az volt a neve, hogy Cheapest Inn), de végül jó sok séta után sikerült. Ezen a helyen van egy úgynevezett Hálózsák szoba, tehát lényegében csak egy falapot kap az ember amin aludhat (se matrac, se ágynemű), de a recepciósnak be kell mutatni a hálózsákot az ágy elfoglalása előtt. A legolcsóbb változat ez volt, de még mindig többe kerül egy személy részére mint Kínában egy kétágyas szoba fürdőszobával. Éjszaka sikerült találnom egy internetes tévécsatornát amin megnéztem a Magyarország-Moldova meccset, majd egy kicsit még aludtam is (bár a nagy izgalom miatt nehezen jött álom a szememre). Másnap a szokásos módon bicikliket béreltünk hogy bejárjuk a várost, és voltunk Gionban (bár gésákat nem sikerült látnunk) és még jónéhány érdekes helyen. Kyotót nem sok bombatámadás érte, így a régebbi városrészek is jó állapotban megmaradtak. A nap végén megyünk csak vissza a szálláshelyre, de csak azért, mert otthagytuk a hátizsákokat. Helyi busszal megyünk az állomásra, és a végén még jegyet sem veszünk, mert nincs aprónk és a vezető csak legyint, hogy menjünk nyugodtan (ja, mert itt a leszálláskor kell fizetni). Újabb hosszú éjszakai buszozás vár ránk, mivel visszatérünk Tokióba. Újra a fővárosban vagyunk és még mindig rengeteg itt az ember. A reggeli csúcsforgalom idején érkezünk amikor élő folyamok hömpölyögnek végig az utcákon. Ez főleg a zebráknál érdekes, mert itt a piros alatt nagy tömeg gyűlik össze ami megindul ahogy a lámpa zöldre vált. Elég sokat sétálunk egy olyan környéken ahol Love Motelek, szórakozóhelyek (például sok Karaoke klub, ez itt nemzeti sport) vannak, majd délután elmegyünk Defihez aki a repülőtér irányában lakik és felajánlotta, hogy két napot nála lakjunk. Ő és a családja nem Japán hanem indonéz és a férje ösztöndíjas az egyik helyi fogorvosi egyetemen. Egy kislányuk is van aki állandóan kiabál, szaladgál és visítozik, meg egyáltalán nem hallgat a szüleire, akik ezt nem különösebben bánják. Este még főzünk is – micsoda meglepetés – lecsót, ami ízlik a háziaknak, bár ahogy egyre messzebb kerülünk Európától, annál kevésbé lecsószerű amit főzünk. Ez szerintem Ausztráliáig így is lesz. A másik (nekik mindenképpen) jeles esemény a Ramadán vége. Ez azt jelenti, hogy másnap ünnepség lesz az Indonéz követségen ahová bárki bemehet. Ez állítólag (hajléktalanok figyelem!) így van a világ összes Indonéz követségén. Mi is megyünk velük megünnepelni, hogy véget ért ez az egyhónapos böjt és nagyon jól érezzük magunkat, mert sok érdekes ember van, Indonéz ételek és még az idő is jó. Délután még Tokióban sétálunk, elmegyünk a Császári Palotáig ami persze zárva van, de nem baj, mert mellette egy szép park van ahol sétálunk, pihenünk. Ezután a halpiacra is ellátogatunk, de persze ez sincs már nyitva (ez egy ilyen nap), majd elmegyünk sushit enni egy olyan helyre, ahol egy futószalagon megy körbe az ennivaló és a végén számolják össze a tányérok alapján, hogy mennyit evett az ember. Végül elég fáradtan megyünk haza, de a házigazdák is így vannak (nem is csoda, egész napa a kislányt hajkurászták valamelyik parkban). Másnap már az utolsó napunkat töltjük Japánban és csak a környéken nézünk körül, megpróbálunk elmenni edzeni de nem jön össze, majd elindulunk a reptérre és persze majdnem újra lekéssük a Sanghajba menő gépet, de azért Magdunak még van ideje arra, hogy parfümöt tegyen magára felszállás előtt.
Komentuj [0]


Hiroshima @ 2010-10-24 06:51

Sokat sétálunk mire szállást találunk, már rég sötét van, de ez Japánban nem probléma, mert nagyon jó a közbiztonság. Az mondjuk érdekes, hogy sok vonaton és metrón a reggeli és délutáni órákban, amikor nagy a tömeg, női kocsikat alkalmaznak, amelyekbe - micsoda meglepetés - csak nőket engednek be. Ennek az az egyik oka, hogy Japanban (és Ázsiában általában, de Japánban leginkább) az emberek nem képesek nemet mondani. Ebből fakadóan sok a zaklatás, fogdosás a közjárműveken, mivel kevés nő titakozik hangosan ezellen. Ennek az eredménye a női kocsi. Szóval Hioshimában sokáig keresünk szállást és végül egy úgynevezett Love Motelben alszunk. A Love Motel Japánban szociális intézmény. Sok az ember, kicsik a lakások, ráadásul a falak is vékonyak… szóval ez a ”szállásfajta” az ilyen problémák kiküszöbölése végett működik. Háromféle ár van: éjszakai (igaz, általában csak tíz után lehet elfoglalni a szobát, nappali (delelőtttől kora délutánig, ilyenkor alacsonyabb az ár) valamint félórás (az eltöltött fél órák alapján kell fizetni). Utazóknak egyébként nem a legjobb megoldás, mert kulcs nincs és ha egyszer az ember elhagyja a szobát, akkor nem mehet vissza újra. Még annyit a Love Motelről, hogy a recepciós egy függöny mögött ül és nem látja a vendéget (bár van ahol külföldiektől elkérik az útlevelet) és a kijárat gyakran nem egy szinten van a bejárattal, így nincs az a veszély, hogy az ember összefut a zöldségessel vagy a gyereke osztályfőnökével. Néhány Love Motel még tematikus is, állítólag van olyan, amelyikben Hello Kitty díszítésű szoba is van. Ilyet mi mondjuk nem láttunk. Másnap átmentünk egy ifjúsági szállóba (ezek talán a legolcsóbb szállások Japánaban, ráadásul tiszták és konyhával is rendelkeznek). Itt bicikliket béreltünk (felfedeztük, hogy ez a legjobb módja annak, hogy az ember várost nézzen, mert elég lassú ahhoz, hogy mindent lássunk, viszont elég nagy távolságot be lehet járni vele, ráadásul Japánban még olcsó is) és elmentünk a Béke parkba, ahol az atombombával kapcsolatos múzeumok és emlékművek vannak. A városon egyébként már egyáltalán nem látszik a pusztítás egy épület kivételével, amit meghagytak a robbanás központja közelében. Sok fényképet, rövid filmet és egyéb emléket láttunk, amiknek a célja az atomfegyverek leszerelése. A pusztítás egyébként tényleg hatalmas volt, bár Varsó sem nézett ki sokkal jobban 1945-ben és Budapestnek is voltak azért hasonló részei. Másnap még megkóstoltuk az Okonomiyaki nevű helyi specialitást, ami egy többrétegű, tésztaalapú, forró lapon kisütött étel, majd buszra ültünk és elindultunk Kyoto, a régi főváros felé.
Komentuj [0]


TREKKING W RAMECHHAP @ 2010-10-23 19:11

Po pierwsze – nepalskie autobusy nigdy nie są pełne. Nawet nie chodzi o to, że ludzie w autobusach międzymiastowych nie tylko siedzą, ale też stoją, ani nie o to też, że ci stojący i siedzący upychani są w niemożliwej liczbie z bagażem na kolanach, pod nogami, z dziećmi siedzącymi na ramionach etc. Chodzi raczej o to, że Nepalczycy, kiedy upychanie do środka robi się trudne, obsiadają dach, przyczepiają się do otwartych drzwi oraz innych wystających rzeczy. I słowo honoru, nie ma czegoś takiego jak brak miejsca. Nieraz myśleliśmy już, że nikt więcej nie wejdzie, a koleś zajmujący się zbieraniem pieniędzy i upychaniem pasażerów zabierał a to czteroosobową rodzinę, a to jakiegoś plującego grubasa, a to grupę młodych chłopców i tak bez końca. Tak załadowanym autobusem Nepalczycy jeżdżą sobie po krętych, górskich dróżkach.
Po drugie – czas w Nepalu to pojęcie bardzo względne. Ludzie tu nie znają się na zegarku, nie potrafią oceniać ani odległości, ani czasu. Jeśli powiedzą „cztery godziny”, zazwyczaj znaczy to przynajmniej osiem. Jeśli zapyta się o to samo w kilku miejscach, powiedzmy, ile jedzie autobus z Kathmanadu do Pokhary, każda odpowiedź będzie inna (w naszym przypadku było to cztery, pięć, siedem i dziewięć godzin). Autobus, którym jechaliśmy do Mudhe, gdzie zaczynaliśmy trekking, miał jechać około czterech godzin. Na miejsce dotarliśmy nocą, po ośmiu godzinach bez żadnej przerwy na jedzenie czy toaletę. Tu czekała na nas pierwsza niespodzianka.
Mudhe to opcjonalne miejsce rozpoczęcia trekkingu. Jak już wspomniałam, wybraliśmy nową, jeszcze praktycznie nieuczęszczaną trasę – Indigenous Peoples Trail – która jest częścią projektu promującego nieturystyczne rejony Nepalu oraz kulturę ludzi tam mieszkających. Na trasie zaplanowanej na 7-8 dni można spotkać przedstawicieli sześciu grup etnicznych (Sherpa, Newa, Thami, Tamang, Yolmo i Majhis), noce spędza się głównie w tzw. home stays, a nie, jak w przypadku tras typu Annapurna, w tea houses, czyli po prostu mieszka się z lokalnymi rodzinami, które przeszły krótki kurs, i których mieszkania zostały przystosowane do potrzeb zachodnich turystów, osiągając najniższe europejskie standardy. To przynajmniej można znaleźć w i tak trudno dostępnych materiałach promocyjnych. W praktyce daleko im nawet do tych najniższych standardów, ale o tym później. Większym problemem okazała się bardzo mała adekwatność opisu trasy i brak map regionu. Mieliśmy do dyspozycji jedynie mapę z materiałów promocyjnych, która nie uwzględniała większości dróg w okolicy, a która byłaby jako-tako przydatna jeśli tylko miejscowi w ogóle umieliby czytać mapę. Do tego doszło to ich dziwaczne poczucie czasu i odległości, połączone z kompletnym brakiem zrozumienia, dlaczego chcemy iść normalnym szlakiem, a nie skrótem, który dla nas skrótem najczęściej wcale nie był. Czasowo często lepiej wychodziliśmy na obejściu doliny łagodną trasą niż na schodzeniu na dół i wspinaniu się po czasami nawet bardzo stromych stokach, po których miejscowi, od dziecka przyzwyczajeni do gór, biegali w plastikowych klapkach. Ale wróćmy do Mudhe.
Trasa IP Trail oficjalnie zaczyna się w Dunghe, ale nie dostaliśmy biletów, a w opisie stwierdzano, że w razie czego „you can spend a night in Mudhe”, a następnego dnia możesz dojść do Dunghe po trzech-czterech godzinach spaceru. Robiący za hotel slums bez wody i z toaletą, do której strach było wejść, wywołał w nas śmiech, choć wychodząc z autobusu modliliśmy się o czyste łóżko i prysznic. Nie było innej możliwości, więc trudno, mieliśmy śpiwory, uznaliśmy, że jedną noc przetrwamy, gorzej nie będzie. Kolejny błąd. Czas w hotelu spędziliśmy całkiem miło z prowadzącą go rodziną. Tu też pierwszy raz padło pytanie, które nas zamurowało: „love marriage or arranged marriage?”. Kwestią wyjaśnienia: już dawno porzuciliśmy próby wyjaśniania ludziom, którzy nie mówią płynnie po angielsku, że jesteśmy zaręczeni. Z jakiś powodów nie są w stanie tego zrozumieć, prędzej czy później zawsze kończyło się tym, że dochodzili do wniosku, że jesteśmy małżeństwem, to i my uznaliśmy, że tak będzie łatwiej, więc na pytanie o relację między nami odpowiadamy „tak, to mój mąż”, „tak, ona jest moją żoną”. Pomaga nam w tym fakt, że jesteśmy zaręczeni według węgierskiego zwyczaju, co oznacza, że oboje nosimy już nasze ślubne obrączki, z tą różnicą jedynie, że w tej chwili nosimy je na lewej ręce, z której na ślubie przełożymy je na prawą. Po pierwszym dziwnym pytaniu, które padło jeszcze kilkakrotnie w ciągu kolejnych kilku dni, pojawiło się następne, także później powtarzane: skoro jesteście małżeństwem, to gdzie są wasze dzieci? Ile macie synów i córek? Odpowiedzi na nie już jakoś nie bardzo potrafili zrozumieć.
Z samego rana spokojnie ruszyliśmy w kierunku Dunghe. Ostateczny cel – Kholakharka. Cały spacer powinien był zająć nam jakieś sześć godzin. Zaczęliśmy się nieco niepokoić, kiedy zaczęło zmierzchać, ale w tym momencie byliśmy z grupą miejscowych, którzy szli w to samo miejsce i przekonali nas do pójścia z nimi skrótem. Znają drogę, wiedzą co robią – myśleliśmy. Fakt, może i wiedzieli, ale zapomnieli nam powiedzieć. W pewnym momencie po prostu zatrzymali się, mówiąc, że jeszcze długa droga, więc noc spędzają tu. Tu oznaczało Kalapani, coś co w Nepalu dumnie nazywa się wsią i figuruje na mapie, a co w praktyce było czterema czy pięcioma szałasami zrobionymi, z czego się da: kartonu, drewna, odrobiny blachy. W każdym szałasie palenisko i jedna prycza dla całej rodziny. Stanęliśmy przed wyborem: zamglony las w nieznanych górach po zmroku albo wspólna prycza z ludźmi, którzy nigdy nie widzieli łazienki. Wybraliśmy to, co musieliśmy wybrać. Oprócz ludzi na pryczy spała też kura z kurczętami i pewnie jeszcze jakieś inne zwierzęta, ale było ciemno i nie dociekałam. Na tej wysokości nie ma już przynajmniej zbyt wielu robali. To była jedna z najgorszych nocy w naszym życiu. Twardo, brudno, zimno, kilku chrapiących facetów, co jakiś czas ktoś z jakiś powodów zaczynał krzyczeć, potem zaczynali krzyczeć inni, dziecko zdaje się narobiło do wspólnego łóżka, a kurczaczki próbowały po cichu uciekać spod kury. Nie było mowy o zaśnięciu. Przeczekaliśmy ciemność i jak tylko zaczęło świtać ruszyliśmy dalej. Jedno trzeba przyznać – jak na te warunki kolacja, tradycyjny daal bhat, nie była zła.
Krótki spacer od szałasów i widok zrekompensował nam dwie ostatnie noce. Himalaje. Mont Everest. Nepalskie góry to pierwsza rzecz, której widok nas tak naprawdę zachwycił (Korea zachwyciła nas całością, nie obrazem). Nie mam tu na myśli samych Himalajów. Niższe góry ze swoimi tarasami, doliny, wioski, to wszystko razem – i użyję tu tego określenia, choć go nie lubię – zapiera dech w piersiach. Widoki wydawały nam się równie niesamowite pierwszego i ostatniego dnia, nie sposób się nimi znudzić i żadne zdjęcie nie odda ich prawdziwej atmosfery.
To, co w Nepalu nawet bardziej zachwycające, to ludzie. Na naszej trasie spotykaliśmy w zasadzie wyłącznie miejscową ludność, na białych trafiliśmy dwukrotnie i dwukrotnie były to osoby idące z przewodnikiem, które trafiły tu po znajomości. Dla niektórych, szczególnie bardzo młodych Nepalczyków, byliśmy pierwszymi białymi, jakich widzieli. Ze strony większości z nich spotkaliśmy się z bardzo dużą życzliwością i zainteresowaniem. Potrzebne było tylko jedno magiczne słowo – namaste. Jest to uniwersalne pozdrowienie, które otwiera wszystkie drzwi i sprawia, że nieco podejrzliwy wzrok ustępuje miejsca szerokiemu uśmiechowi. Pozdrawialiśmy więc każdą spotkaną osobę, a oni odwdzięczali się tym samym i niejednokrotnie zapraszali nas do przyłączenia się do nich czy nawet pozostania w ich wiosce na noc. Ludzi na trasach, jak na góry, było sporo, tak się bowiem złożyło, że trafiliśmy na największe hinduskie święto, z okazji którego wszyscy mieli dziesięć dni wolnego i tłumnie ciągnęli z Kathmandu do swoich rodzin.
Kolejnego dnia wszystko z początku szło dobrze. Znaleźliśmy wszystkie punkty oznaczone na mapie, choć w innej kolejności, bo skrót z dnia poprzedniego prowadził najpierw przez miejsce, do którego mieliśmy dojść następnego dnia, a dopiero potem przez wioskę, w której mieliśmy spędzić poprzednią noc. Zmęczeni, nieco rozczarowani nieadekwatnością opisu („Kolaharka is a perfect place to have lunch” oznacza na przykład, że jest tam kilka szałasów i w ze dwóch z nich można kupić herbatniki i chińskie zupki, jedyny z resztą asortyment większości sklepików po drodze), ale za to zachęceni myślą, że trafiliśmy na właściwy szlak i następną noc spędzimy w miejscu spełniającym najniższe zachodnie wymogi postanowiliśmy zrobić trasę dwóch dni w jeden. I wyszłoby nam to pewnie, gdyby nie kolejny skrót, który, jak się zarzekali miejscowi, jest jedyną właściwą drogą. Do względnie czystego miejsca do spania zabrakło nam jakiejś godziny marszu. Gdy zapadała noc, byliśmy na bardzo stromym zboczu, a po przekroczeniu doliny czekało nas takie samo podejście. Najbardziej rozsądnym wyjściem z sytuacji było zawrócenie do ostatniego domu i poproszenie o nocleg. Przyjęli nas z uśmiechem, przenieśli dziadka do innego pokoju, gdyż tym razem budynek był jako-tako murowany i podzielony na części, przygotowali kolację (wszystko oczywiście z własnego ogrodu) i poczęstowali raksi własnej roboty, czyli tak zwanym nepalskim winem, niezbyt mocnym alkoholem przypominającym nieco węgierską palinkę. Gdy zapytaliśmy o zapłatę, powiedzieli, że możemy dać coś wedle uznania. Daliśmy prawdopodobnie dwa razy za dużo, ale pieniądze na pewno trafiły we właściwe miejsce.
Dwa następne dni szło się całkiem nieźle. Nie padało tym razem, a my staraliśmy się trzymać większych dróg, dziękowaliśmy za skróty. Pierwszy raz trafiliśmy na noc do przygotowanego miejsca, które podobno miało być najlepsze na całym szlaku. Udało nam się nawet wziąć coś w stylu zimnego prysznica i choć dla miejscowych europejski standard oznacza, że zamiast jednego dużego łóżka dla wszystkich jest kilka osobnych, a obok domu jest wychodek, miejsce, jako że wciąż jeszcze nieuczęszczane, było przynajmniej względnie czyste. Dobra passa skończyła się następnego dnia po południu, kiedy to dotarliśmy do miejsca, w którym schodziło się z pięć różnych dróg. Nie do końca to było na mapie, tak jak i miejscowi nie do końca mogli się zdecydować, gdzie nas wysłać. Wybraliśmy więc dużą drogę, która najbardziej odpowiadała tej na mapie i skończyliśmy w kompletnie innym miejscu, gdzie znów, zamiast względnie normalnych domów, pojawiły się szałasy. Jeden nocleg w takim szałasie wystarczy na całe życie. Chcieliśmy wrócić na trasę, ale od rozwidlenia szliśmy cały czas w dół, na tę samą drogę pod górę nie wystarczyłoby nam dnia. Jak na zawołanie zjawił się autobus, czy raczej robiąca za autobus ciężarówka. Widzieliśmy ją już wcześniej, pełną ludzi, jeżdżącą po stromych serpentynach, gdzie my szliśmy ostrożnie, żeby nie zjechać. Stwierdziliśmy, że są kompletnie pomyleni, żeby wsiadać do czegoś takiego. Teraz znów mieliśmy dwa wyjścia: zboczyć z trasy i prawdopodobnie dwie kolejne noce przespać na dzielonych pryczach albo wsiąść na pakę. Żadne wesołe miasteczko nie dostarcza większych emocji jak taka przejażdżka. Przez pół godziny kurczowo trzymałam się wszystkiego, czego się dało i zastanawiałam się nad tym, którędy da radę najszybciej wyskoczyć, jak ciężarówka zacznie staczać się w przepaść. Pewnie wyskoczyłabym kilka razy, kiedy samochód nie wyrabiał na ostrych zakrętach i staczał nieco w dół, żeby znowu ruszyć, gdyby nie zapewnienia Petera, że jest ok, choć podejrzewałam, że on sam w to wierzył. Z tyłu paki stał mężczyzna z wykręconą laską, najwyraźniej jakiś rodzaj szamana i zaklinał drogę. Koleś obok, żeby mnie czymś zająć, zaczął rozmowę o tym, że Nepal to niedobry kraj, bo drogi są takie niebezpieczne, a na którymś kamieniu jednemu z pasażerów pękła puszka z niebieską farbą i rozlała się po pace. Po wyjściu z ciężarówki przysięgłam Peterowi, że nie będę już narzekała na szałasy i skróty, bylebyśmy nie korzystali więcej z tego rodzaju autobusów.
Nie była to jedyna atrakcja tego dnia. Na drogach spotykaliśmy całe grupy ludzi niosące i prowadzące zwierzęta, głównie koguty, kozy i bawoły. Zbierali się przy małych świątyniach na wzgórzach. Zaprosili i nas. Nie myślałam, że kiedyś zobaczę składanie ofiar ze zwierząt. Nie mogliśmy zostać długo, więc widzieliśmy tylko jak starszy mężczyzna zabija gołębia, po czym składa jego głowę na ołtarzyku obok kwiatów, cukierków, herbatników i wielu innych niezbyt, jak na nasz gust, pasujących do sytuacji przedmiotów, po czym miesza jego krew z jajkiem. Pozostałe zwierzęta czekały na swoją kolej. Zachęcano nas do robienia zdjęć, ale, jak na złość, bateria w aparacie umarła kompletnie, a w ostatniej wsi nie było możliwości jej podładowania. Mocy starczyło na jedno marne, niewiele pokazujące zdjęcie.
Tego dnia, a także podczas kolejnych, widzieliśmy Nepalczyków niosących zabite zwierzęta lub dzielących mięso z bawołu, mijaliśmy wiele miejsc ubroczonych krwią. Dostaliśmy kilka zaproszeń do świętowania, czyli jedzenia mięsa „szczęśliwych zwierząt”. Na szczęście w tej części świata ludzie bez problemu rozumieją, co znaczy wegetarianin i nie naciskali. Od wjechania do Nepalu mięsa praktycznie nie tykamy, a na pewno już nie dalibyśmy się na nie namówić w tych warunkach.
Na sześć nocy, które spędziliśmy w górach, jedynie dwie udało nam się spędzić w zaplanowanych miejscach. Ostatniej, mocno zdeterminowani, żeby dojść, robiąc znów podwójny odcinek, szliśmy jeszcze ze dwie godziny po zachodzie słońca. Ruszyliśmy o szóstej rano, praktycznie nie robiliśmy przerw, uznaliśmy, że starczy, zobaczyliśmy wystarczająco, czas wracać do cywilizacji. Ale nie ma łatwo. Kiedy szczęśliwi znaleźliśmy właściwą wioskę i właściwy dom, okazało się, że właściciel zamknął dom i jedyny w okolicy wychodek na kłódki i radośnie pojechał sobie do innej wsi. A więc kolejna noc w zwykłym nepalskim domu. Nie było źle, przynajmniej żadnych kur w łóżku, jedynie ktoś obok najwyraźniej starał się w nocy o potomka.
Do przystanku autobusowego, z którego odjeżdżały autobusy do Kathamandu, zostało nam około godziny marszu. We wsi powiedziano nam, że każdego dnia jest „many, many buses”. Ruszyliśmy o szóstej, żeby jak najszybciej wrócić do miasta. Nie wierzyliśmy jednak, że to koniec przeszkód i nie pomyliliśmy się.
W Nepaltoku i na trasie do niego prowadzącej zobaczyliśmy kilka autobusów. Wszystkie jechały z Kathmandu. Pytaliśmy każdego kierowcy i zawsze ta sama odpowiedź „Kathamndu dziś? Nieee. Może jutro, a najwcześniej dziś około dziesiątej-jedenastej w nocy. Jest święto”. Wybornie. Lało, ale co robić, droga kończyła się w Nepaltoku. Ruszyliśmy w kierunku Kathmandu. Im więcej wsi ominiemy, tym większa szansa, że ktoś będzie przejeżdżał i nas zabierze. W razie czego do najbliższego miasta jest 30-40 kilometrów, damy radę dojść.
Pierwszy samochód znalazł się, jak uszliśmy z pięć. Ujechaliśmy niewiele więcej, zanim definitywnie zażądaliśmy od kierowcy zatrzymania się. Panowie zachowywali się dość podejrzanie. Zażyczyli sobie śmiesznie wysokiej stawki za przejechanie 60km, w bardzo marny sposób próbowali grać na naszych uczuciach, po czym zaczęli kombinować coś ze zjeżdżaniem z trasy. Prawdopodobnie chodziło tylko o jakiś teatr, żeby wyciągnąć więcej pieniędzy, ale woleliśmy nie ryzykować.
Jakąś godzinę później zabrał nas busik wiozący całą rodzinę. Po trzech minutach odkryli, że brakuje im jednej komórki. Więc wracamy. W drodze powrotnej do Nepaltoku minął nas autobus, jeden z tych, których kierowcy zarzekali się, że dziś nie wracają. Jak już nieraz w ciągu ostatnich dni, zaczęliśmy podejrzewać, ze ten cały trekking to jakaś ukryta kamera. Szukanie komórki zajęło kolejną godzinę, bez powodzenia (znalazła się po drodze w samochodzie). Uznaliśmy, że co by się nie działo, nie ruszamy się z busika, dopóki nie będziemy w Kathmandu.
U Marissy zjawiliśmy się tego dnia po południu. W Kathmandu spędziliśmy jeszcze dwa dodatkowe dni, potrzebne na załatwienie indyjskiej wizy i wypranie wszystkiego, łącznie ze śpiworami, plecakami i kurtkami. Żeby odbić sobie nieco niewygodę wycieczki w góry, przenieśliśmy się do dosyć drogiego jak na nepalskie standardy i najbardziej zbliżonego do czystego hotelu blisko Thamelu. Na recepcji wisiał plakat reklamujący IP Trail. Zapytaliśmy, skąd go mają, materiałów nie ma nawet w agencjach turystycznych, na co recepcjonista odpowiedział, że koleś, który stworzył ten szlak mieszka w tym właśnie hotelu. I faktycznie, Gerry, specjalista od rozwoju regionalnego, Irlandczyk, zajmował pokój piętro pod nami. Wieczór spędziliśmy u niego. Opowiedział nam o tworzeniu szlaku, o tym, jak próbowano przygotować właścicieli domów do przyjmowania turystów, poprosił o uaktualnienie informacji i przeredagowanie artykułu w Wikipedii. IP Trail jest dopiero w pierwszej fazie powstawania, gotowy będzie za jakieś 5-6 lat, informacje nie są aktualne, bo praktycznie nie ma tam jeszcze ludzi, więc wszystko oparte jest na doświadczeniu jednej „grupy badawczej” złożonej z dwóch białych i dwóch Nepalczyków, którzy byli tam dosyć dawno temu. Poza tym potrzebują informacji o tym, jak radzą sobie wybrane rodziny w kontakcie z turystami, bo tu jest najwięcej do zrobienia. W jednym miejscu na przykład właściciel używał pomieszczenia przeznaczonego na łazienkę jako schowka, z jednego pokoju zrobił skład butelek i innych śmieci, a w jedynym pozostałym pod poduszką Peter znalazł stary grzebień pełen włosów, jakąś szmatę, zapalniczkę i jeszcze kilka innych skarbów.
Spotkanie Gerry'ego to bardzo pozytywny zbieg okoliczności. Pomimo wszystkich niedogodności uważamy, że IP Trail jest rewelacyjnym projektem, który oferuje więcej niż popularne szlaki. Potrzebuje tylko nieco dopracowania i bardzo nas cieszy, że będziemy mogli przyczynić się do jego rozwoju.
Na zakończenie dwa słowa o Nepalczykach. Są to cudowni, otwarci i ciepli ludzie. Do okolic, w których byliśmy, nie dotarło jeszcze przeświadczenie, że ludzie z Zachodu żyją w niekończącym się dobrobycie, w związku z czym trzeba ich naciągać na każdym kroku. Oprócz jednej sytuacji wszyscy byli wobec nas uczciwi, dostawaliśmy ceny jak wszyscy inni, a nie pomnożone przez trzy, jak w Kathmandu. Wspaniałe jest to, że nawet mieszkający w szałasach chłopi znają odrobinę angielski, a w każdej wiosce znajdzie się osoba, z którą można w mniejszym czy większym stopniu, ale jednak płynnie porozmawiać. W Chinach o taką osobę było ciężko nawet w dużym mieście. To, co nie podoba nam się w Nepalczykach, to to, że żyją w strasznym brudzie. Nie nauczyli się jeszcze korzystać z niektórych udogodnień, nie trafia do nich zupełnie, że plastik to nie skórka od banana i rzucona na ziemię się nie rozłoży. Aż boli, kiedy widzi się śmieci przed domami, wzdłuż dróg, w środku lasu. Dosyć okropny jest też ich sposób załatwiania potrzeb fizjologicznych. Nie fatygują się, żeby odejść od wioski czy chociażby wyznaczyć jakieś konkretne miejsce. Robią gdzie popadnie pod własnymi oknami, może nie na środku drogi, ale wciąż zaraz pod domem. Nie rozumiem do końca, jak to się ma do idei skromności i obowiązku chodzenia w długich spodniach oraz zakrywania ramion, kiedy z toalety korzysta się na oczach wszystkich. Z myciem też jest ciężko. W mniejszych miejscach na wieś przypada jedno źródełko, w większych jest ich kilka, niektóre domy mają nawet swoje własne, ale wciąż wystawione na widok publiczny. Nepalczycy najczęściej myją więc tylko te części ciała, które wypada mieć odkryte. Nepal ogólnie jest dziwnym połączeniem rzeczy, które są zachwycające z tymi, które odrzucają. Prawdopodobnie jeszcze bardziej rażącym przykładem tego typu miejsca będą Indie, do których właśnie jedziemy.
Komentuj [0]


KATHMANDU @ 2010-10-20 18:22

Mamy rok 2067. Choć w Nepalu używany jest także kalendarz gregoriański, Bikram Sambat - tradycyjny kalendarz lunarny – jest nadal na tyle popularny, że w większości miejsc wiszą kalendarze z lokalną datą i jedynie naniesionym na nią naszym systemem liczenia czasu, a w na reklamach można znaleźć informacje w stylu „założone w 2065 roku”. Data to nie jedyna zmiana. Krótki lot z Kunmingu przeniósł nas w zupełnie inną rzeczywistość. Jest kolorowo, gwarno, ani śladu po wieżowcach czy choćby nieco bardziej nowoczesnych budynkach, jest za to sporo kilkupiętrowych restauracji i kawiarni z (moimi ulubionymi) klimatycznymi tarasami na dachach, wszędzie pełno jest mnichów, a po ulicach biegają małpy. Katmandu to wielka wioska, która zamiast rozrosnąć się we wszystkie strony – w górę, na boki i pod ziemię – została przy swoim wiejskim systemie, dostawiając jedynie coraz to nowsze baraki i niskie domy obok tych już istniejących. To z rzeczy, które kreują specyficzną atmosferę tego miejsca. Z tych, które utrudniają cieszenie się nią, szczególnie irytujące są dwie: śmieci i bicie psów. W mieście nie ma niczego podobnego do kosza na śmieci, wszyscy po prostu rzucają to, co już niepotrzebne tam, gdzie akurat stoją, a potem siedzą w tym syfie. Ulice to wielkie wysypiska, w niektórych miejscach śmieci tworzą pagórki, z których podjadają chodzące samopas krowy. Spacerując nocą po Katmandu można trafić na małe uliczne ogniska, gdyż czasami Nepalczycy próbują palić śmieci. Generalnie miasto nocą jest niemal kompletnie wyludnione, spacer poza bardzo turystycznymi rejonami nie należy do przyjemności, szczególnie że po ulicach kręcą się sfory psów, które bite i maltretowane przez mieszkańców raczej nie są przyjaźnie nastawione do ludzi. W Nepalu nie mieliśmy zamiaru spędzać zbyt wiele czasu, z początku myśleliśmy też o zrezygnowaniu z głównej aktywności, jaką oferuje ten kraj, to jest z trekkingu, rozglądaliśmy się nawet za możliwością załapania się na jakiś wolontariat. Wyszło jednak tak, że nie tylko poświęciliśmy Nepalowi dwa razy więcej czasu niż planowaliśmy, ale i większą jego część spędziliśmy w górach. Na wolontariat mieliśmy zbyt mało czasu, bo większość z nielicznych możliwości związana była ze współpracą z placówkami typu dom dziecka, pomysł z wolontariatem będzie musiał zatem poczekać prawdopodobnie aż do Australii. Poza tym znaleźliśmy nowy, dobrze się zapowiadający i wyraźnie bardzo mało uczęszczany szlak w regionie Ramechhap, który mieścił się w naszych możliwościach czasowych. Zredukowaliśmy więc nasze plecaki do jakiś pięciu kilo, resztę zostawiliśmy u Marissy, u której zatrzymaliśmy się w Katmandu, zapakowaliśmy dużą butelkę rumu do picia na wszelki wypadek po lokalnych posiłkach, małą ilość suchego prowiantu i całkiem spory zapas tabletek do odkażania wody (podobno ta miejscową nie powinno się nawet płukać zębów), po czym, nie wiedząc do końca, czego się spodziewać, ruszyliśmy w stronę Mudhe. Od tego momentu zaczęło robić się ciekawie.


Komentuj [0]


W PROWINCJACH SICHUAN I YUNNAN, CZYLI DROGA DO KUNMINGU @ 2010-10-18 11:11

Do naszego lotu z Kunmingu zostało kilka dni, ruszyliśmy więc na zachód odwiedzić jeszcze kilka mniejszych miejscowości. Pierwszego dnia nie zajechaliśmy daleko. Tak się złożyło, że następnego dnia zaczynały się tygodniowe obchody święta narodowego, a nam zachciało się jechać autostopem. Nienajlepszy pomysł. Wydostanie się z miasta zajęło nam pół dnia, noc spędziliśmy jakieś 40km od Chengdu. Za to po drodze udało nam się skorzystać z otwartej dzień wcześniej pierwszej linii metra w Chengdu, a w Xinjin, do którego trafiliśmy, dzięki poznanej po drodze miejscowej nauczycielce angielskiego znaleźliśmy nocleg za mniej niż 20zł za prywatny pokój w nieoznakowanym hoteliku, do którego normalnie nigdy nie wpuszczono by białych. Miejsce ciekawe, niemniej kosztowało mnie trochę nerwów, kiedy zeszłam na dół sprawdzić, czemu Peter od dwudziestu minut nie wraca z paszportami i zobaczyłam go w otoczeniu dwóch policjantów mówiącego coś w stylu „nie, nie, my tylko…”. Okazało się, że policjanci martwili się jedynie o nasze bezpieczeństwo i proponowali przeniesienie się do „prawdziwego” hotelu. Podziękowaliśmy.
Święto narodowe to drugie święto, które przypadało na masz krótki pobyt w Chinach. 22 września Chińczycy obchodzili Mooncake Festival czy inaczej Mid-Autumn Festival, podczas którego ustawia się figurkę zająca i je duże ilości księżycowych ciastek, czyli najczęściej okrągłych (choć spotykanych także w kształcie kwadratu) ciastek z różnymi nadzieniami. Czekaliśmy na ten dzień dosyć długo, ciastka księżycowe należą do naszych ulubionych rzeczy w Chinach, szczególnie, że dla nas wiążą się zawsze z elementem niespodzianki. Robią je różne firmy, rodzajów nadzienia jest bardzo wiele, kupując nigdy nie wiedzieliśmy, co będzie w środku. Obchody Mid-Autumn Festival w Pekinie czy Shanghaju były dość huczne, w Chengdu obyło się jednak bez szumu. Jedyną oznaką, że dzień jest w jakiś sposób szczególny były małe ciasteczka księżycowe rozdawane na recepcji.
Wstępnie planowaliśmy kontynuować podróż z Xinjin autostopem, ale następnego dnia padał deszcz, nie mieliśmy mapy, więc zrezygnowaliśmy z zabawy i przesiedliśmy się na autobus. Trzeba było na niego poczekać kilka godzin, znaleźliśmy więc jakąś herbaciarnię, gdzie pojawienie się białych wzbudziło niemałą sensację. Jeden z gości zadzwonił nawet po swojego syna, żeby nas sobie obejrzał i poćwiczył angielski. Mabo, miły, około dwudziestoletni chłopak przysiadł się do naszego stolika pięć minut później. Na stwierdzenie, że smakuje nam herbata odszedł na chwilę, po czym wrócił z prezentem – torbą ze 168 torebkami zielonej herbaty. W żaden sposób nie dało mu się wytłumaczyć, że jesteśmy w podróży i nie zabieramy żadnych pamiątek, bo bagaż ograniczamy do minimum. Herbatę ostatecznie musieliśmy gdzieś upchnąć. Daliśmy się też zaprosić na spacer do ogrodu botanicznego, gdzie zawiózł nas ojciec Mabo.
Tego dnia nie dało rady dojechać do Kangdingu, musieliśmy rozłożyć drogę na raty, kolejną noc spędziliśmy w Ya’an w jakimś prywatnym mieszkaniu przerobionym na pokoje do wynajęcia. Czekała nas jeszcze, jak nam powiedziano, czterogodzinna podróż autobusem. Błąd. Podróż trwała 8 godzin, przez które kierowca katował nas chińskimi kabaretami niezbyt wysokich lotów. Chińczycy uważają, że krzyczenie piskliwym głosem jest śmieszne, a śpiewanie w ten sposób ładne. Dla nas jest do wytrzymania przez godzinę. Po trzeciej godzinie ma się naprawdę dosyć, a po ośmiu wyszliśmy z konkretnym bólem głowy, szczególnie że do tego wszystkiego kierowca nie potrafił wytrzymać dwóch minut bez użycia klaksonu. Klakson w Chinach generalnie służy do czego innego niż w Europie. Tu oznacza „jadę”, więc kierowcy trzymają jedną rękę na kierownicy, a drugą na klaksonie. Zasady ruchu drogowego są respektowane w bardzo minimalnym stopniu (pewnym wyjątkiem są te największe miasta), mało kogo obchodzą takie znaki jaki „zakaz skrętu w lewo”, nawet jeśli policja stoi tuż obok. Zebry w wielu miejscach są, ale nawet na nich i nawet przy zielonym świetle pieszy jest intruzem i to on musi uważać na samochody. Gdyby nie Peter, kilka razy prawdopodobnie zamówiłabym taksówkę, żeby dostać się na drugą stronę. Chińczycy jeżdżą jak wariaci, tak samochodami, jak i motorami, rowerami, e-rowerami i rikszami, jak na razie przebijają ich tylko Mongołowie. Aż dziw, że widzieliśmy tylko około pięciu niezbyt groźnych wypadków, przy czym zawsze była to jakaś osoba leżąca na ulicy. Podobno na górskich drogach zdarza się sporo kolizji, dlatego ostatecznie zrezygnowaliśmy z jechania autostopem po górzystych terenach. Z tego też względu nie da się oszacować czasu przejazdu z jednego miasta do drugiego. Nie jest to jednak jedyny powód. Chińczycy potrafią zakorkować pustą drogę górską, bo wpychają się na trzeciego na zakrętach. Po dotarciu do Kangdingu myśleliśmy, że to była ciężka podróż. Okazało się, że może być gorzej. Dwa dni później w autobusie do Xichang towarzystwo było w większości pochodzenia wiejskiego. W zamkniętym autobusie pluli i palili tanie papierosy, pomimo wielkiego znaku „zakaz palenia”. I nie to, że raz na jakiś czas ktoś sobie splunął. Co kilka minut słychać było głośne zaciąganie się flegmą. My przynajmniej siedzieliśmy obok siebie na podwójnym siedzeniu, takiego szczęścia nie miała Amelia – Polka, która poznaliśmy w hostelu Zhilam w Kangdingu. Jej dostało się miejsce w ostatnim rzędzie pośrodku z dwoma palącymi i plującymi Chińczykami z jednej i dwoma palącymi i plującymi Chińczykami z drugiej strony. I tak 16 godzin. Szczerze współczujemy tego doświadczenia.
Kangding to niewielkie jak na chińskie standardy miasto położone w dolinie niedaleko od tybetańskiej granicy. Duża część ludności jest rdzennymi Tybetańczykami, co widać na pierwszy rzut oka. Długie włosy i spódnice, kolorowe dodatki i ciemniejsza skóra sprawiają, że ludzie ci przypominają bardziej Indian niż Chińczyków, którzy z kolei starają się za wszelką cenę wybielić. Od słońca chronią się na tysiące sposobów – wiecznie noszą ze sobą parasole, przyczepiają je do rowerów i motorów, noszą rękawiczki i dodatkowe rękawy, w czym przypominają damy z dawnych lat. W sklepach ciężko znaleźć krem do opalania z innym filtrem niż 50, a większość zwykłych kremów, nawet firm typu Nivea, ma napisane „whitening” na opakowaniu.
W Kangdingu spędziliśmy niewiele czasu, ale wystarczająco, żeby spróbować tybetańskiej kuchni i wybrać się na spacer po górach. W drodze do Kunmingu zahaczyliśmy jeszcze o Xichang, gdzie spędziliśmy jedną noc i jeden dzień, a następnie nocnym pociągiem – wersja hard sleeper – pojechaliśmy do Kunmingu. Trzeba przyznać, że było o wiele brudniej niż w rosyjskich pociągach, ludzie też nie zachowywali się przesadnie kulturalnie.
Ostatnie miejsce, które znalazło się na naszej trasie po Chinach, Kunming, zaskoczyło nas przede wszystkim barami, których nie widzieliśmy w ostatnich czasach zbyt wiele. Jeśli już mowa o barach, warto powiedzieć dwa słowa o chińskim piwie. W Europie nie nazwano by go piwem. Azjaci nie trawią alkoholu jak biali, już od niewielkiej ilości robią się czerwoni, a następnego dnia mają ogromnego kaca. Dlatego też alkohol w Chinach jest bardzo słaby, piwa oscylują w okolicach 3% i nie mają zbyt wiele smaku. Żeby się za szybko nie upić, Chińczycy nie piją piwa z kufla czy szklanki, ale w postaci „beer shots”. Jak raz poprosiliśmy o kufle, patrzyli się na nas jak na idiotów, nie rozumiejąc, dlaczego chcemy pić alkohol z pojemnika na wodę. Generalnie w Chinach bardziej się opłaca pić herbatę niż piwo. W herbaciarniach mają fajny zwyczaj dolewania wody w dowolnej ilości. Za herbatę płaci się raz, liście wystarczają na dosyć długo, między stolikami zazwyczaj chodzi ktoś z czajniczkiem i co chwila dolewa gorącej wody. Niektóre herbaciarnie ulokowane są w parkach lub ogrodach, co dodaje im klimatu. W takich miejscach często też można zamówić jedzenie. W kwestii jedzenia – nasz pierwotny zachwyt chińską kuchnią zelżał nieco pod koniec pobytu. Nie to, żeby jedzenie zupełnie przestało nam smakować, ale po miesiącu zaczyna się ono nudzić. Nie bez znaczenia jest tu fakt, że ponieważ jadaliśmy w małych lokalnych barach, raczej unikaliśmy mięsa, a potrawy wegetariańskie powtarzają się we wszystkich regionach. Do tego Sichuan, w którym spędziliśmy sporo czasu, znany jest z bardzo pikantnego jedzenia. Przyprawiają je do tego stopnia, że traci ono cały swój smak i po prostu pali. W Kangdingu odkryliśmy też przyprawę, której nazwy nie pamiętam, a która jest najgorszą rzeczą, jaką do tej pory znalazłam na talerzu. Nie dość, że piecze, ma do tego (dosłownie) smak chrzanu wymieszanego z dużą ilością mydła, który utrzymuje się długo po zjedzeniu choćby jednego ziarenka.
Jako że chińskie jedzenie trochę się nam przejadło, próbowaliśmy znaleźć coś bardziej europejskiego. Podobnie jak u nas wrzuca się chińskie jedzenie do jednego worka, pomimo że różnice regionalne są dosyć spore, tak Azjaci wrzucają do jednego worka wszystko, co związane jest z białymi. Tak więc mają „western food”, co najczęściej oznacza pizzę i hamburgery oraz „western style”, a my wszyscy – Polacy, Francuzi, Amerykanie, Australijczycy – jesteśmy po prostu „Westeners”. I tu znów tak jak w Europie chińskie jedzenie nie ma smaku, tak tu „zachodnie jedzenie” jest zazwyczaj marną imitacją dostosowaną do lokalnych gustów, robioną przez ludzi, którym jest trochę wszystko jedno. Zamówienie pizzy z konkretnymi składnikami nie było łatwym zadaniem. Zdaje się, że wychodzili z założenia, że pizza to pizza, żadna różnica, co ma na wierzchu. Zrobiliśmy kilka prób i tylko raz znaleźliśmy na pizzy to, o co poprosiliśmy, pomimo że dawaliśmy kelnerom listy z zapisanymi składnikami.
Siódmego października pożegnaliśmy się z Chinami. Już czas na kolejne, dziewiąte z kolei państwo – Nepal.
Komentuj [0]


CHENGDU @ 2010-10-03 17:06

Osiem dni spędzonych w Chengdu sprawiło, że zaczęliśmy przyzwyczajać się do tego miasta. Nie zostaliśmy w nim dlatego, że jakoś specjalnie nas zachwyciło, Chengdu to raczej zwykłe chińskie miasto z szarymi ulicami i obwieszonymi neonami wieżowcami, do dłuższego postoju zmusiła nas choroba. Jeszcze nic egzotycznego, jak na razie zwykłe przeziębienie, ale dało nam trochę w kość i utrudniło poznanie okolicy. W Chengdu jest kilka rzeczy do obejrzenia, jest też trochę białych, czego trudno było nie zauważyć, Lazy Bones, w którym się zatrzymaliśmy jest w końcu youth hostelem, ale turyści rozchodzą się jakoś w jedenastomilionowym tłumie mieszkańców miasta, tak, że poza hostelem stają się zupełnie niewidoczni. Tu jesteśmy już laowai, starymi białasami, co wcale nie jest obraźliwym określeniem (tak nam przynajmniej powiedziano) i zazwyczaj pojawia się w wyrażeniu: „O, laowai..!Hellooo!! ”. No i zaczęli się na nas gapić. Nie tak, jak się tego spodziewaliśmy, niejedna osoba ostrzegała nas bowiem, że Chińczycy ciągle się gapią, ale jednak czasami się gapią. Są ponadto dosyć chętni do pomocy i ciekawi, ale obserwują z daleka, dopóki nie znajdzie się pierwszy odważny. Jeśli podejdzie już jedna osoba, podejdzie ich piętnaście. I będą dyskutować dziesięć minut o tym, jak najlepiej nam pomóc, nawet jeśli pytanie brzmiało „do stacji metra w lewo czy w prawo?”. No i, co zrozumiałe, nie potrafią pojąć, ze nie rozumiemy chińskiego, uważają, że jak pomówią ze dwie minuty, to zaczniemy nagle rozumieć. Kilka osób, kiedy mówienie zawiodło, wpadło na pomysł, że skoro nie rozumiemy chińskiego mówionego, to zrozumiemy pisany. To samo myślą właściciele knajp, podając nam chińskie menu. Zdjęcia jedzenia od wyjechania z Shanghaju pojawiają się coraz rzadziej, choć jeszcze nieraz się zdarzają, nawet z ich angielskimi nazwami, czasami dzięki Bogu („Dog meat in lotus leaves”), czasami Bóg wie po co („Wild bacteria with rice”, „Soup weight beef by acid”, „Spicy holy ghoust” etc.). To są jeszcze prywatne restauracje, może nie stać ich na tłumacza, ale się starają, nie jesteśmy w stanie zrozumieć natomiast, dlaczego chińskie władze nie zatrudnią jednego, słownie jednego naprawdę dwujęzycznego człowieka do robienia tłumaczeń oznakowań w miejscach publicznych. One się w końcu powtarzają, można byłoby nawet zrobić oficjalną rządową stronę z popularnymi hasłami typu „nie biegać”, niewielki dodatkowy wysiłek, jeśli już podjęło się zadania zamieszczenia angielskich tłumaczeń, a w ten sposób nie mieliby tabliczek w stylu ,„Deformed men and place” (toaleta dla niepełnosprawnych), „Check the ticket mouth” (wejście za okazaniem biletu), „Please not disorderly throw the prduct” (nie smiecić) itd. Nie lepiej było w tzw. operze, na którą wybraliśmy się w ramach małego prezentu dla nas obojga (np. „You are so over!” w znaczeniu „I’ll kill you!”). Sama nazwa opera była jakimś kiepskim tłumaczeniem, bardziej odpowiednie byłoby tu określenie cyrk i to bez żadnej złośliwości. Przestawienie składało się z kilku niepowiązanych ze sobą scen, wybranych, mogłoby się wydawać, na zasadzie „ok, umiesz coś, masz rolę”. W programie był teatr cieni, sketch o wrednej żonie i mężu, który umiał chodzić z zapaloną lampą oliwną na głowie, taniec „pięknych dziewczyn” ubranych w stroje koloru wyblakłej tęczy i pióropusze, jakieś salta, piosenka śpiewana przez kukłę, oczywiście z playbacku, bo niemal cała muzyka i śpiew były z playbacku, solo na którymś z tradycyjnych instrumentów i jeszcze kilka innych rzeczy, z których na największą uwagę zasługuje pokaz bian lian (ang. face changing), czyli techniki bardzo szybkiego zmieniania masek w sposób niezauważalny dla widowni. Sztuka ta wymaga sporej praktyki i robi wrażenie. Szkoda tylko, że z sufitu musiały lecieć przy tej okazji bańki mydlane. Z opery wyszliśmy nieco skonfundowani, ale trzeba przyznać, że na swój sposób bawiliśmy się zupełnie nieźle.
Inną atrakcją Chengdu jest Baza Badawczo-Hodowlana Pandy Wielkiej. Pandy to najbardziej leniwe zwierzęta na świecie. Kiedyś były mięsożerne, ale im się odechciało i przerzuciły się na bambusy, na które nie trzeba polować. Żeby obejrzeć pandy trzeba być w ogrodzie około 9:00, bo wtedy wstają, żeby zjeść, po czym przestają robić cokolwiek, cały dzień śpią jedynie w dosyć dziwacznych pozach. Rozmnażać też im się nie chce, dlatego pomagają im w tym pracownicy Bazy. Ogólnie fajne zwierzęta i warto wstać wcześnie, żeby je zobaczyć.
Komentuj [0]


NA LOTNISKU @ 2010-10-01 06:59

Siedząc na lotnisku zauważyłam przechodzącą jakieś dziesięć metrów ode mnie blondynkę. „Marta?” – pomyślałam, ale uznałam, że nie ma szansy. Nasz samolot miał opóźnienie i po jakiś 15 minutach zaczęto rozdawać czekającym jedzenie. W kolejce kilka osób przede mną stał chłopak, blondyn w okularach. „Kuba..? Nieee, niemożliwe”. Chłopak wziął chińskie zupki i ciastka i poszedł do blondynki, którą wypatrzyłam już wcześniej. „Kurczę, ale podobna para” – przeszło mi przez myśl. Byłam przekonana, że to ktoś inny, ale na wszelki wypadek przespacerowałam się w pobliżu, żeby się przyjrzeć, a następnie wysłałam Petera, żeby podsłuchał, jakim mówią językiem. Wrócił z informacją: polski. No to już trzeba sprawdzić. Pomyliłam się. To byli Marta i Kuba. W kwestii wyjaśnienia: Marta i Kuba to para z Habazi, mojego klubu kajakowego, która kilka miesięcy przed nami również wyruszyła w podróż dookoła świata. Wprawdzie kontaktowaliśmy się od czasu do czasu i wiedzieliśmy, że wszyscy jesteśmy w Chinach, ale trasy nam się jakoś rozmijały, myśleliśmy o spotkaniu na przykład gdzieś w Nepalu. Tak się akurat złożyło, że w ciągu kilku dni, kiedy ze sobą nie rozmawialiśmy, trafiliśmy w te same okolice i wpadliśmy na ten sam pomysł, żeby zamiast tracić kilkudziesięciu godzin na jazdę pociągiem kupić najtańszy bilet na samolot, który w przybliżeniu kosztował tyle samo co pociąg. Lot był sporo opóźniony, zawieziono nas więc do hotelu, gdzie mogliśmy trochę porozmawiać, i skąd zabrano nas jakieś trzy godziny później, bo można było startować. Razem dojechaliśmy do Chengdu, gdzie trasy znów nam się rozeszły: my zostaliśmy w mieście na, jak się potem okazało, nasz najdłuższy jak do tej pory postój, Marta i Kuba ruszyli w stronę Tybetu. Jeśli nie uda nam się wpaść na siebie w Nepalu, następnym razem zobaczymy się pewnie w Australii.
Komentuj [0]


MOON HILL @ 2010-10-01 06:54

Moon Hill to mała wioska położona pod wzgórzem o tej samej nazwie. Na pierwszy rzut oka było lepiej, ale jak się później okazało, niewiele lepiej. Nie było to miejsce na tygodniowy pobyt, ale ostatecznie postanowiliśmy zatrzymać się na trochę, żeby obejrzeć okolicę i ustalić, co dalej. Oprócz nas w niewielkim hotelu, w którym obsługa mówiła zaskakująco dobrze po angielsku, była tylko jedna grupa. Polacy, z Warszawy.
Najlepsze, co można zrobić w okolicach Yangshuo to oczywiście wypożyczyć rowery. Wystarczy nieco zjechać z głównych szlaków, żeby zamiast turystów spotkać Chińczyków uprawiających pola czy zbierających ślimaki (i wykrzykujących „Hello!” i „Bye bye!”, dwa zwroty, które każdy Chińczyk, od dwulatka zaczynając a na wiejskim starcu kończąc, obowiązkowo zna i z radością używa na widok białych). Widoki, szczególnie z okolicznych krasowych wzgórz o niesamowitych kształtach są rewelacyjne. Wybraliśmy się też do jednej z okolicznych jaskiń wodnych, żeby spróbować kąpieli w błocie i podziemnym gorącym źródle. Po trzech dniach, w dniu trzydziestych urodzin Petera, wróciliśmy do Guilin, żeby złapać samolot do Chengdu w prowincji Sichuan, na który bilety kupiliśmy dzień wcześniej.
Komentuj [0]


GUILIN i YANGSHUO @ 2010-10-01 06:51

26h w pociągu nie było takie złe, nawet biorąc pod uwagę, że była to wersja hard seat. W chińskich pociągach są do wyboru cztery opcje: hard seat, soft seat, hard sleeper i soft sleeper. Przejechać się najniższą klasą tak czy inaczej mieliśmy ochotę, choć prawdopodobnie wybralibyśmy ją na jakiś krótszy odcinek, gdybyśmy taki wybór mieli. Niestety, jeśli chcieliśmy dostać się do Guilin w ciągu kilku najbliższych dni, musieliśmy brać co zostało. Na siedząco w wagonie bez przedziałów nie śpi się najlepiej, ale było czyściej niż się spodziewaliśmy. Do tego atrakcje w postaci Tele Zakupów na żywo: co jakieś 2-3h do wagonu przychodził ktoś, kto stawał na środku i zaczynał głośno zachwalać jakiś produkt, robiąc przy tym prezentację np. niesamowitych właściwości superchłonnego ręcznika. Jak kupisz dwa, ścierkę dostaniesz w prezencie. O ile jeszcze sprzedaż ręczników czy skarpetek w pociągu jest uzasadniona, to zdziwiły nas nieco plastikowe zabawki, rzeczy w stylu grającego i świecącego bączka, które cieszyły się dosyć dużym powodzeniem i to wśród dorosłych pasażerów. Chińczycy w ogóle mają słabość do świecących rzeczy, spora część większych budynków straszy neonami i to niezależnie, czy jest to hotel, biurowiec czy lotnisko.
Do Guilin dotarliśmy wieczorem, tam też zostaliśmy na noc. Docelowo chcieliśmy trafić do Yangshuo, małej miejscowości oddalonej od Guilin o jakąś godzinę jazdy, która polecił nam spotkany gdzieś po drodze Hiszpan jako niezbyt turystyczne, spokojne miejsce. Mieliśmy w planach zatrzymanie się na tygodniowy odpoczynek, Yangshuo z opisu wydawało się idealne: góry, jaskinie, rzeki, pola ryżowe, przy czym miejscowość na tyle duża, żeby dało się znaleźć wypożyczalnię rowerów i więcej niż jedną knajpę. To, co zobaczyliśmy po przyjeździe bardzo nas rozczarowało. Przez cały nasz pobyt w Shanghaju nie widzieliśmy tylu białych, ilu w ciągu pierwszych dziesięciu minut w Yangshuo. Było ich więcej niż Chińczyków. Ponadto stragany z kiczowatymi pamiątkami i reklamy wycieczek grupowych na co drugiej witrynie sklepowej. Nie po to przyjechaliśmy do Azji, żeby spędzać czas wśród Europejczyków i Amerykanów. Są to na pewno ciekawi ludzie, od czasu do czasu fajnie się spotkać i wymienić doświadczeniami, ale rok to bardzo mało czasu, a żeby załapać się na międzynarodową imprezę nie trzeba wyjeżdżać z Polski. O wiele bardziej interesuje nas lokalna społeczność, jej zwyczaje, jedzenie, bazary i rodzinne małe restauracje. Bez większego żalu opuściliśmy już sporo „rzeczy, które trzeba zobaczyć”, bo zamiast spinać się, żeby zaliczyć wszystkie atrakcje turystyczne, wolimy zapuścić się w mniej odwiedzane przez obcokrajowców rejony, porozmawiać z ludźmi, potargować się o warzywa etc. Tu Peter jest prawdziwym mistrzem, potrafi zaczepić każdego pod dowolnym pretekstem: pytając o drogę, wiek psa, częstując ludzi jedzeniem, pożyczając sól od sąsiada czy próbując kupić siedzącego pod straganem kota od staruszki sprzedającej słomiane sandały (gotowa była nam go sprzedać za niecałe pięć złotych, choć mała szansa, że należał do niej). W ten sposób można zobaczyć o wiele więcej niż chodząc z grupą od pomnika do pomnika, a zdarza się, że ktoś zaprosi na herbatę czy jakiś mały poczęstunek. Z tego też względu zrezygnowaliśmy z Tybetu, który początkowo był na naszej liście. Jedno, czego im na pewno obecnie nie brakuje, to turyści. Oficjalnie do Tybetu nie można pojechać na własną rękę, chiński rząd próbuje utrudnić odwiedzającym wjazd do tego regionu, trzeba mieć specjalne pozwolenie i zorganizowaną grupę. Zapłacić kupę kasy po to, żeby być przywiązanym do wycieczki z biura i jej programu, w który wpisane są przystanki na robienie zdjęć – nie, podziękowaliśmy, nie mamy tyle determinacji. Ten sam klimat można znaleźć na zachodzie prowincji Sichuan, gdzie nikt nie pyta o pozwolenie i przewodnika. Ale wracając do tematu – z Yangshuo uciekliśmy po półgodzinnym spacerze. Postanowiliśmy wypróbować położone nieopodal Moon Hill.
Komentuj [0]


  e-blogi.pl  [Załóż blog!] rssSubskrybuj blogi
[Zamknij reklamy]