magduandpeter | e-blogi.pl
magduandpeter
Wakayama @ 2010-09-25 08:27

Wakayama egy tengerparti kisvaros, Osakatol ket oranyira. Itt couchsurfinggel alszunk Frednel a Kanadainal, de mivel csak este tud fogadni bennunket, itt is biciklit berlunk, es lekerekezunk a tengerpartig. Itt rajtunk kivul csak negy-ot ember van ,mert mar szeptember masodikat mutat a naptar, es Japanban a furdoszezon augusdztus 31.-el veget er. Be is tartjak, kiveve par lazado fiatalt akik a szokas ellenere le mernek jonni furdeni. Delutan megtapasztaljuk, hogy a pontossagra is nagyon oda kell figyelni, mert a biciklit 3-4 perces kesessel visszuk vissza, de a fazon mar a kolcsonzo elott var minket fel-ala jarkalva, es talan mar a rendoroket, mentoket es a tuzoltokat is ertesitette, hogy kutassanak fel minket. Erre szerencsere vegul nem kerul sor. Szoval Frednel alszunk aki mar jopar eve Japanban el, nyelvtanar es masszor (egyebkent a legtobb kulfoldi nyelvtanarkent dolgozik Japanban, mas formaban szinte lehetetlen bejutni dolgozni az orszagba). Nem sok idonk van Fredet megismerni, mert masnap reggel megyunk is tovabb Shirahamaba, meghozza stoppal. Ez eleg jol mukodik, egy fiatal, teljesen orult par vesz fel minket (bar ok valoszinuleg pont ugyanezt gondoljak rolunk). Ok majdnem egeszen Shirahamaig visznek, majd vegul a szomszed varosbol egy holgy visz minket at erre a – mint kesobb kiderul – tengerparti udulohelyre. Itt szallast keresunk, de annyira draga minden, hogy vegul egy kis erdoben felverjuk a satrat es ott probalunk aludni. Sajnos annyira meleg van, hogy ez nem megy, igy visszamegyunk a tengerpartra es ott pihenunk egeszen masnap delutanig. Itt mar tobben furdenek (valamilyen lazado, szakadar videk lehet ez a Shirahama), sot meg az eletmento vilagbajnoksagra keszulo csapatok kozul is latunk parat (Anglia, USA, Kanada, Macau, Hong Kong, Ausztralia, Japan). Este ujabb szallasfajtat probalunk ki, a termalfurdovel egybekotott motelt. Ez egy kicsit messzebb van a parttol igy az ara is elfogadhatobb, sot meg melegvizes medencek is vannak. Itt is kulon ferfi es noi resz van, teljesen meztelenre kell vetkozni es a medencebe merules elott jol meg kell mosakodni. Kulturalt. Aztan masnap megint stoppolunk, egeszen Osakaig, mert innen megy a buszunk tovabb Hiroshimaba. Eloszor egy csalad vesz fel, meg ajandekot is kapunk toluk (sozott szilvabefottet, borzaszto rossz, meg jo, hogy nem kell elottuk elfogyasztani). Utana egy asztalos visz minket egeszen Osakaig, aki egyebkent szorfos es a tengerpartrol jon eppen. O is kedves, de szinte semmit nem beszel angolul, igy vegig reagge-t hallgatunk. A buszut most nem ejjel tortenik, igy mar sotetedesre Hiroshimaba erunk
Komentuj [0]


Japan @ 2010-09-25 08:25

Egy ujabb hatalmas telepules, Yokohamaval egyutt osszesen 33 millio lakosa van ennek a varosnak. Az út a repterrol a kozpontba (az egyikbe a nehany kozul) masfel oraig tart vonattal es metroval, es mar ekkor latszik, hogy a kozlekedes es az infrastruktura hihetetlen jol meg van szervezve (bar allitolag az utobbi husz evben nem sokat fejlodott). Az amit egy Kanadai mondott meg Koreaban mar a repteren beigazolodni latszik: a Koreaiak mentalitasban a spanyolokhoz, míg a Japanok inkabb a nemetekhez hasonlitanak. Ez tortent mikor a hatarorhoz ertunk utlevelkezelesre:
Hataror: melyik szallodaban alszanak? (Egy kis papirt kellett kitolteni belepes elott, amire a szallasunk nevet is be kellett irni)
Magdus: meg nincs szallasunk, majd keresunk ha beertunk a varosba.
H: jo, de hol fognak aludni?
M: meg nem tudjuk, majd bemegyunk a varosba es keresunk helyet.
H(a fejet vakarva, Japanul): !@#$%^^&&*^% * Egyutt vannak? (ram mutatva)
M: Igen.
H: Jojjon ide legyen szives. Melyik szallodaban fognak ma aludni?
En: Meg nincs szallodank, majd keresunk, mikor beertunk a varosba.
H: !@#$%%&*&^%$ (felhivja a kollegajat – „Te, Jozsi, gyere mar at, mert van itt ket feher es nincs szallasuk. En meg ilyet eletemben nem lattam” – vagy valami hasonlo)
Kollega: kerem jojjenek velem. (Elvisz egy kulon szobaba). Hol fognak aludni ma este?
Mi: meg nem tudjuk, majd a varosban keresunk.
K: jo, de valamit irjanak mar be legyenek szivesek.
En: Hilton jo lesz?
K: Jo! Koszonom, viszlat!
Mint mar emlitettem, a kozlekedes jol van megszervezve, csak ismerni kell, mert a varoson belul van a metrot uzemelteto ceg, meg meg jopar kisebb, vasutvonalakat fenntarto vallalat. Egyseges napijegyet nem lehet venni az osszesre (vagy csak nekunk nem sikerult), tehat mindig oda kell figyelni arra, hogy mire szall az ember. Az elso ejszakat egy ugynevezett kapszula-szalloban toltjuk. Ez ugy nez ki, hogy van egy nagyobb szoba tobb aggyal, viszont az agyak tulajdonkeppen kis fulkek, sajat telefonnal es tevevel, illetve elhuzhato fuggonnyel. Kulon van noi es ferfiszoba es egyebkent minden ami egy utazonak kell. A legtobb ilyen szallodaban egyebkent nincs noi resz, mert ez az egesz otlet onnan szarmazik, hogy a ferfiak rengeteget dolgoznak, es gyakran nincs idejuk hazamenni. A japan tarsadalomban – bar ez azert lassan valtozik – foleg a ferfiak dolgoznak míg a nok a haztartassal vannak elfoglalva. Az elso este meg kavet is veszunk egy helyen, megorolve termszetesen azert, hogy masnap felavassuk a „French Press” nevu szerkezetet amit meg Koreaban vettunk. Ez egy egyszeru kavekeszito szerkezet, amihez egyedul forralt víz kell. Azert dontottunk ugy, hogy megvesszuk, mert nagyon szeretjuk a kavet, de altalaban eleg draga – ha egyaltalan persze lehet kapni.
Japan egyebkent minden treren draga, foleg szallas szempontjabol. Egyetlen olcso dolgot sikerult talalnunk, ez pedig a bicikliberles. Az elso ejszaka utan elindultunk felfedezni Tokiot – biciklivel, amiert egesz napra 250 forintot fizettunk. A kerekpar egyebkent ez egyik legjobb modja annak, hogy egy varost felfedezzen az ember, es Japanban meg biztonsagos is. Ez Kinarol mar kevesbe mondhato el, de errol majd kesobb. A palyaudvarok, metroallomasok es nagyobb bevasarlo-kozpontok kozeleben (tehat 50 meterenkent) vannak csomagmegorzo szekrenyek. Mi is egy ilyenben hagyjuk a cuccokat estig es egesz nap biciklizunk Tokioban. Eleg meleg van, de legalabb nem esik az eso. Latunk jonehany Buddhista templomot, parkot, a szumo-muzeumot es persze rengeteg embert, koztuk hajlektalanok satrait is a folyoparton. Persze egy fel nap alatt csak egy egeszen kis reszt lehet korbejarni igy egy ekkora varosbol, de igy is latunk valamennyit abbol, hogy mikent elnek a japanok.
Masodik estenket buszon toltjuk, mert megyunk Wakayamaba. A buszjegyrol meg annyit, hogy 2010 juliusaban vezetett be a Willer Express nevu ceg egy harom- meg egy otnapos buszjegyet ami ugy mukodik, hogy a napokat nem kell egymas utan felhasznalni. Ez nekunk sokkal hasznosabb mint a JR vonatberlet (ez hetnapos, de egymas utani napokon kell felhasznalni), sot harmadannyiba kerul. Az igaz, hogy a buszjegy joval korlatozottabb, mert csak nehany nagyvaros kozotti utazasra lehet felhasznalni, de mivel mi meg ezeket a nagyvarosokat sem lattuk, nekunk pont megfelel.
Komentuj [0]


A Koreai Tengerpart @ 2010-09-25 08:24

Busszal megyunk Szoulbol, meghozza a Keleti-tengerhez. Itt allitolag szebb es tisztabb a víz mint nyugaton, de azt senki nem tudja megmondani, hogy ez pontosan hany fokot jelent. A taj gyonyoru, kis hegyek kozott vezet az út a tengerhez, es minden kis teruletet megmuvelnek (na persze, 50 millio ember el egy korubelul Magyarorszagnyi teruleten). Mielott Sokchoba erunk – oda, ahol majd a kovetkezo napokat toltjuk – egy kis stoppolasban is van rezsunk, amit a helyiek allitolag csak filmekbol ismernek, de ennek ellenere nagyon hamar felvesznek minket. Masodszor egy banknak a dolgozoi visznek el azutan, hogy megprobalok penzt kivenni a fiokjukbol (ez nem is olyan egyszeru es vegul nem is sikerul – annak ellenere, hogy egy ponton a bank egesz szemelyzete ezen dolgozik – mert itt a legtobb automata csak koreai kartyat fogad el). Mivel nem beszelnek angolul, a kommunikacio ugy tortenik, hogy felhivjak egy ismerosuket aki beszel angolul (bar az elso aldozat csak hummog a telefonba) aki elmondja, hogy mi a kerdes, en valaszolok, visszaadom a tlefont, es ez igy megy amig meg nem ertjuk egymast – szoval gyakran egesz sokaig. Vegul penzt is sikerul felvenni es szallast is konnyen talalunk, mert a szezon pont elozo nap ert veget, igy minden zimmer frei (itt Min Bak) uresen all. Egy kis, harmadik emeleti apartmant veszunk ki, amiben egy kis konyha is van, az ablak pedig a tengerre nez. Termeszetesen ahogy megerkezunk beall az esos ido, es ez egeszen addig tart, amig vissza nem terunk Szoulba (vegul ez het mulva). Azert par ora napsutest sikerul kifognunk a het kozepen, bar meg felhos idoben is eleg meleg a levego es a víz is ahoz, hogy furodjunk. Ittletunk alatt ketszer konditerembe is elmegyunk, ezen kivul pedig uszunk es futunk, szoval megprobalunk minden nap sportolni. Az egyik edzesunk alkalmaval talalkozunk Freddel aki kanadai es mar jopar eve Sokchoban el (egy koreai feleseggel is fel van szerelve). Szerinte a koreaiak es a japanok kozott korubelul az a kulonbseg, mint a spanyolok es a nemetek kozott (ezt egyebkent kesobb mi is tapasztaljuk). Egyik ejjel nem fekszem le aludni (megirom vegre a szakdolgozatom utolso fejezetet) es reggel elmegyek megnezni ahogy a halaszhajok befutnak a szomszedos kisvaros kikotojebe. Ott egy egesz szusivaros van, rengeteg etteremmel, szaritotthal arussal es egyeb erdekessegekkel. Jopar olyan tengeri allatot latok amilyet meg soha korabban, es egyenbkent is nagyon erdekes egy ilyen hely reggel (no meg este is). Az utolso ejszakat egy Buddhista szerzetesrendnel toltjuk. Nem lehet sem kolostornak, sem templomnak hivni a helyet. Elszort epuletek vannak mindenhol, van ahol laknak, van ami inkabb imateremnek nez ki, es meg egy etkezot is talalunk – szerencsenkre, mert mint kiderul, itt kapunk vacsorat es reggelit. Ez az egesz a Templestay program kereteben megy, amit ugy reklamoznak, hogy ez az egyetlen modja annak, hogy valaki betekintest nyerjen egy Buddhista szerzetesrend eletebe. Hat igaz ami igaz, szerzetest egyet sem latunk, egy fickot jelolnek ki mellenk, aki valoszinuleg a kertesz vagy a gondnok. Eloszor mutat egy videot a programrol (ami egyebkent egy angol nyelvoktatokazetta), este kicsit meditalunk (ami alatt mindenem elzsibbad), majd gyongyot fuzunk, szam szerinte 108-at ami meg rendben lenne, de minden gyongy felfuzese utan fel kell allni es ujra leterdelni. Legalabb a napi sport megvan… Reggel meg megmasszuk a szent hegyet, ami abbol all, hogy megmutatja, hogy merre van mi meg egyedul elsetalunk arra, es ezzel veget is er a dolog. Konnyen lehet, hogy valami koreai kandi-kamera musorban latjuk majd viszont magunkat. Delutan erunk vissza Szoulba, meg korulnezunk egy kicsit (veszek egy kavekeszito szerkezetet amivel mindenhol lehet jo kavet csinalni), majd este ujra Leonal alszunk. Masnap reggel koran kelunk, kimegyunk e repuloterre, majdnem lekessuk a gepet, de vegul megerkezunk Tokioba.
Komentuj [0]


SHANGHAJ @ 2010-09-23 19:14

Z powrotem w Chinach. Zrobiło się taniej, za to wróciło plucie, wyrzucanie śmieci na ulicę i równie mało estetyczny męski zwyczaj chodzenia z podciągniętą koszulką. No ale cóż, albo czysto, albo tanio. Małe wyjaśnienie dla niewtajemniczonych: Chińczycy uważają wydmuchiwanie nosa za coś obrzydliwego, wolą głośno zaciągać się flegmą i wypluwać to gdzie popadnie. Władze kraju starają się walczyć z tym przyzwyczajeniem, w niektórych miejscach publicznych wywieszone są tabliczki „zakaz plucia”, ludzie wykształceni zasadniczo już tego nie robią, ale wciąż jest wiele osób (jak można się spodziewać – głównie mężczyzn), których nawet epidemia SARS z 2002 roku nie przekonała do zaprzestania tej „tradycyjnej metody oczyszczania gardła”. W Shanghaju, podobnie jak w Pekinie, plucie nie jest aż tak dużym problemem, za to na prowincji, jeśli jest się wśród ludzi i przez pięć minut nie usłyszy się głośnego charknięcia, można mówić o szczęściu.
Shanghaj to ogromne, nowoczesne miasto. Im więcej czasu spędzam w tego typu miejscach, tym większy zaczynam mieć sentyment do Warszawy, która jeszcze niedawno wydawała mi się duża. W Shanghaju zostaliśmy pięć dni. Swojego mieszkania użyczyła nam Viki, młoda i bardzo sympatyczna dziewczyna mieszkająca tu jedynie ze względów zawodowych. Z lokalizacją trafiliśmy rewelacyjnie: dwie minuty piechotą do People’s Square i Nanjing Road, jakieś dziesięć do Bund, z którego roztacza się widok na słynne shanghajskie drapacze chmur. Do tego blok, w którym Viki wynajmuje swoje jednopokojowe mieszkanie, pomimo że ulokowany w samym centrum, należy do dosyć starego budownictwa i zamieszkany jest głównie przez starszych ludzi. Dla kuchni w mieszkaniach nie ma miejsca, znajdują się one na korytarzu, każde mieszkanie ma oddzielną kuchenkę i jakąś szafkę, ale i tak niewiele osób z tego korzysta. Przy cenach w chińskich restauracjach gotować się nie opłaca. Za to sporo osób siedzi na klatce schodowej, rozmawia z sąsiadami, popija herbatę, pali i pluje. W bloku jest winda, także mała, w teorii trzyosobowa, ale w praktyce wchodzą do niej dwie osoby, bo w godzinach pracy windy (poza tymi godzinami winda jest nieczynna) siedzi w niej oficjalny operator windy. Zapytaliśmy Viki, po co, wciśnięcie guzika z numerem piętra w czteropiętrowym bloku nie jest specjalnie skomplikowane, na co dostaliśmy odpowiedź, że to „posada rządowa”, każdy musi mieć jakąś pracę, niezależnie jak bezsensowną, więc trzy mieszkanki bloku są na zmianę operatorami windy. Ilość pięter w chińskich budynkach to w ogóle ciekawe zagadnienie, w przypadku wyższych budynków często ciężko zgadnąć, ile pięter właściwie mają, bo przesądni Chińczycy lubią pomijać niektóre przynoszące pecha liczby przy ich numeracji. Dwudziestopiętrowy budynek, w którym pracuje Viki, jest tak naprawdę osiemnastopiętrowy, bo brakuje mu trzynastego i czternastego piętra. Kiedy wjeżdżaliśmy na setne piętro Shanghai World Financial Center, próbowaliśmy dowiedzieć się od obsługi, czy jest to naprawdę setne piętro, czy też dziewięćdziesiąte któreś. Niestety, obsługa zna angielski tylko na tyle, na ile jest to potrzebne do podstawowego porozumienia się z klientem na ich stanowisku, nikt z zapytanych osób nie zrozumiał naszego pytania. Tak czy inaczej jest to najwyższy taras widokowy na świecie, no i jedna z głównych atrakcji miasta. Kolejną atrakcją jest oczywiście Expo.
Żeby obejrzeć Expo trzeba przynajmniej trzech dni. Organizatorzy pomyśleli o tym i do kupienia są bilety trzydniowe. Na legitymację studencką są dosyć spore zniżki, przy czym, tak jak i w innych miejscach, za legitymację może robić dowód osobisty czy prawo jazdy, nikt nie zawraca sobie głowy szukaniem słowa „student” na dokumencie. Expo zajmuje ogromną powierzchnię po obu stronach rzeki niemalże w samym centrum miasta. Żeby móc je tam postawić, rząd wyrzucił ludzi z ich domów płacąc im w zamian niewielkie kwoty. Nie tylko powierzchnia sprawia, że na Expo trzeba poświęcić sporo czasu, główną przyczyną są kolejki przed pawilonami. Do popularniejszych krajów czasami trzeba czekać nawet cztery godziny. My na wystawie spędziliśmy nieco ponad pół dnia, dlatego też wybieraliśmy raczej te mało oblegane pawilony, resztę obejrzeliśmy z zewnątrz. Wyjątkiem były pawilony naszych krajów. Z przykrością stwierdzamy, że Węgry się nie popisały. W niewielkim budynku na środku postawiono pokaźnych rozmiarów Gömböc, czyli figurę odkrytą cztery lata temu przez dwóch Węgrów, Gábora Domokosa i Pétera Várkonyi, której właściwością jest to, że przy homogenicznej strukturze niezależnie, jak położona, zawsze wraca do swojego pierwotnego położenia. Taka bańka-wstańka bez sztucznego obciążenia. Wynalazek ma prawdopodobnie spore znaczenie w środowisku naukowym, dla zwykłych odwiedzających jednak metalowa bryła z dwuzdaniowym opisem pod spodem niewiele znaczy i jest raczej mało atrakcyjna. Oprócz niej w budynku nie ma praktycznie nic, w jednym rogu leci wprawdzie kilkuminutowy film przygotowany specjalnie na tę okazję, ale nic nie słychać, a koncepcja autora może być zrozumiana jedynie przez ludzi, którzy znają Budapeszt. O wiele korzystniej wypada polski pawilon. Budynek prezentuje się tym lepiej, że kontrastuje z sąsiednim szarym klocem należącym do Niemiec. W środku wystrój również całkiem ciekawy, oprócz tego można obejrzeć sporą ilość filmów o Polsce, łącznie z animacją 3D o polskiej historii i reportażem młodej chińskiej reżyser o naszym kraju. No i do tego polska restauracja. Jeśli by się ktoś wybierał – polecamy pawilon Korei Północnej.
Komentuj [0]


YATSUHASHI, MATCHA I OKONOMIYAKI @ 2010-09-23 19:12

Czyli krótko o japońskiej kuchni. Temat jest szeroki, a my mieliśmy zbyt mało czasu, żeby spróbować wszystkiego, czego byśmy chcieli, stąd jedynie dwa słowa o kilku rzeczach, które przypadły nam do gustu. Matcha, czyli zielona herbata w proszku, którą można dostać także w Polsce, jest produktem typowym dla okolic Hiroszimy i dodaje się ją do bardzo wielu rzeczy takich jak ciasta, torty, lody. W wielu kawiarniach sprzedawana jest matcha latte. Jedna z form Yatsuhashi, czyli małych trójkątnych pierożków, również zawiera matchę.
Z niesłodkich rzeczy warto zwrócić uwagę na okonomiyaki. Ma ono wiele odmian, ale generalnie jest to danie wielowarstwowe przygotowywane na rozgrzanej blasze, które z daleka może przypominać nieco pizzę. Najniższa warstwa to rodzaj naleśnika czy placka, na który kładzione są pozostałe składniki: makaron, warzywa, mięso etc. Całość polana specjalnym sosem. Jedna z fajniejszych rzeczy, jakie można zjeść w Japonii.
Uwaga dodatkowa: w japońskich restauracjach nie mają zdjęć potraw. Mają coś lepszego – wystawiane na witrynach plastikowe atrapy jedzenia, które można dostać w środku. Wyglądają one tak autentycznie, że na początku zastanawialiśmy się, czy jest to prawdziwe jedzenie pokryte warstwą czegoś konserwującego, czy też plastik.
W Tokyo przypadkiem udało nam się spróbować też kuchni indonezyjskiej. Para, u której mieszkaliśmy nie tylko przygotowywała nam posiłki w domu, tak się akurat złożyło, że byliśmy u nich, kiedy skończył się Ramadan, więc zaprosili nas na obchody do ambasady. Po miesiącu postu świętowanie polega głównie na jedzeniu, a to, co nam dali w ambasadzie było całkiem niezłe.
Komentuj [0]


TOKYO I INNE MIASTA @ 2010-09-11 05:00

Tokyo ma 33 miliony mieszkańców i jest w nim tyle samo rowerów. Gdzie się nie obrócić widać dziesiątki osób jadących na zazwyczaj mocno wysłużonych rowerach miejskich ze zbyt nisko jak na nasze standardy ustawionymi siedzonkami. Co kilkaset metrów można znaleźć wielkie rowerowe parkingi. Tak jest w każdym większym mieście, w którym byliśmy: w Hiroszimie, Osace, Kyoto. Nie ma lepszego sposobu na poruszanie się po japońskich miastach niż rower, dlatego też wynajmowaliśmy rowery wszędzie, gdzie się dało. Miasta moją zazwyczaj dobrze rozwinięte sieci komunikacyjne, można wybierać między autobusami, pociągami i metrem (małym wyjątkiem jest Hiroszima, która zamiast metra ma tramwaje, nazywane jeżdżącymi muzeami), ale jednorazowy bilet może kosztować tyle, co wynajęcie roweru na cały dzień. Kultura jazdy jest wysoka, nawet przed wejściem do autobusu Japończycy ustawiają się w kolejki i grzecznie wchodzą jeden po drugim. Nikt się nie pcha, jedynym wyjątkiem są godziny szczytu, kiedy do wagonu jakoś zmieścić się trzeba, tu swoją pracę zaczynają metrowi upychacze, czyli ludzie zajmujący się dopychaniem pasażerów przed zamknięciem drzwi. W godzinach szczytu w metrze działają ladies cars, wagony dla kobiet a także dla starszych lub niepełnosprawnych. Rzekomo powodem ich wprowadzenia był fakt, że mężczyźni, wykorzystując fakt, że Japonki nie potrafią protestować, obmacywali je w czasie jazdy przy większym tłoku. Mówienie „nie” ogólnie sprawia Japończykom problemy. Odmowa jest niegrzeczna, dlatego w większości sytuacji powiedzą „tak”, jeśli tylko trochę ich ponaciskać. Oznaką, że nie mają ochoty spełnić prośby jest wciąganie powietrza, drapanie się po głowie i dźwięki typu „sss…aaa”, wtedy lepiej odpuścić. Podobno zjawisko przyjmuje absurdalne rozmiary, my nie mogliśmy spotkać się z nim zbyt często, bo sama rozmowa z Japończykami nie jest zbyt często możliwa. Pomimo że większość opanowała do pewnego stopnia angielski, posługują się nim w bardzo minimalnym stopniu. Znów winny jest system nauczania, w szkole nie maja w ogóle konwersacji, od nauczyciela angielskiego usłyszeliśmy też, że nie mają motywacji do nauki języka, odwalają źle ułożony program i koniec. Osobiście dosyć wyraźnie doświadczyliśmy natomiast innego przejawu ich problemów z odmową. Zapytani o drogę nie są w stanie powiedzieć „nie wiem”. Czy wynika to z niechęci przyznania się do niewiedzy czy też z niemożliwości odmówienia pomocy – tego z kolei my nie wiemy, ale fakt jest faktem, żaden Japończyk nie powiedział, że nie wie, mimo że było oczywiste, że nie miał pojęcia, o co go pytamy. Za każdym razem osoba pytana wskazywała jakiś kierunek, czasem po kilkuminutowym namyśle lub próbie czytania mapy, szukając wskazanego miejsca w zupełnie innej dzielnicy. Trzy pod rząd o to samo zapytane osoby potrafiły wskazać trzy zupełnie inne miejsca, zdarzało się nawet, że jedna i ta sama osoba wskazywała dwa różne kierunki zmieniając zdanie („a nie, nie, to jednak będzie tam”).
Podsumowując, Japonia to bardzo przyzwoity kraj. Czysto, wszystko poukładane, mili, pomocni i przewidywalni ludzie. Od Korei, jak już wspomniałam, różni się szczegółami, głównie w mentalności mieszkańców. O ile uprzejmość Koreańczyków wydawała nam się naturalna i niewymuszona, o tyle tutaj czasami odnosimy wrażenie, że ludzie są przyjaźni trochę z obowiązku. No ale ciężko oceniać po spędzeniu w Japonii niecałych dwóch tygodni, to tylko nasze subiektywne obserwacje.
Komentuj [0]


SPANIE W JAPONII @ 2010-09-11 04:57

Z CS jest ciężko. Japończycy nie mają zwyczaju zapraszania gości do domu. Nie dziwne, sami ledwo się mieszczą w swoich malutkich mieszkankach. Dlatego ludzi z Japonii na CS prawie nie ma, jeśli da się już kogoś znaleźć, zazwyczaj jest to obcokrajowiec. Dlatego też musieliśmy trochę kombinować. Spanie to największy wydatek w Japonii, a kraj nie należy do tanich. Nie jest też tak ekstremalnie, jak się ogólnie przyjmuje, jeśli pilnuje się wydatków można wyjść ostatecznie jak przy podobnej długości pobycie w Europie. Oczywiście będąc już w Japonii nie można odmówić sobie pewnych lokalnych przyjemności, ale żeby nie dały one za bardzo po kieszeni, trzeba zaoszczędzić na czymś innym, na przykład na noclegach.
W ciągu naszego krótkiego pobytu spaliśmy na wszystkie możliwe sposoby: w hotelu kapsułowym, w namiocie, na plaży, u dwóch osób z CS (Kanadyjczyk oraz rodzina z Indonezji), w onsenie, w love motelu, w youth hostelu, w najtańszym z możliwych hostelu, w którym nie było nawet pościeli, warunkiem wejścia było okazanie śpiwora, kilka nocy spędziliśmy w autobusie korzystając z naszego bus passu. Z wyżej wymienionych dwa zasługują na dodatkową uwagę: hotel kapsułowy i love motel. Obie możliwości zaliczają się do najtańszych, żadnej z nich nie znajdzie się też w Europie. Hotel kapsułowy jest bardzo wygodną opcją dla podróżujących samotnie lub w grupach tej samej płci. Tak w zasadzie sala z kapsułami nie różni się za bardzo od zwykłego dormu, znajduje się w niej od kilku do kilkunastu łóżek, różnica polega na tym, że są one obudowane, czyli o wiele bardziej prywatne. Wyposażenie kapsuły zależy od jej rodzaju, w naszych były dwie lampki, półeczka, budzik, telewizor. Jedyny problem polega na tym, że większość takich hoteli jest wyłącznie dla mężczyzn. W tych, w których kobiety przyjmują, kobiety i mężczyźni muszą spać w osobnych salach.
Alternatywą dla par jest love motel. Love motels można znaleźć w każdym mieście, poznaje się je po tym, że z zewnątrz wyglądają jak kasyna, w środku natomiast recepcjonista jest schowany za zasłonką lub ścianką, tak, że widać tylko jego ręce, a pokój wybiera się przyciskając guzik w specjalnej maszynie ustawionej obok. Nad guzikami zawsze są zdjęcia pokoi oraz cena: za noc, za pobyt w ciągu dnia, czasami za pół godziny. Recepcjonista bez słowa przyjmuje pieniądze i tyle. Klucze nie są potrzebne, ponieważ z takiego hotelu się nie wychodzi, opuszczenie pokoju jest równoznaczne ze zrezygnowaniem z niego. Pokoje wyglądają jak w normalnym przyzwoitej klasy hotelu, do dyspozycji duże łóżko, mały barek i prywatna łazienka, tyle że na stole można znaleźć program kanałów dla dorosłych na dany dzień. Zdarzają się też hotele z pokojami tematycznymi czy innymi atrakcjami, ale trzeba wiedzieć, gdzie ich szukać, nasz pokój był zwykły z tapetą w króliczki z jakiejś bajki dla dzieci. Pobyt w love motelu jest dobrym pomysłem, jeśli w danym miejscu trzeba przespać noc, ale na dłuższą metę dla obcokrajowców nie jest wygodny: po wymeldowaniu się nie można zostawić plecaka, nikt nie udzieli informacji o mieście, nie ma map ani kuchni. Wszystko po cichu i dyskretnie. Love motels zyskały sobie dużą popularność w Japonii z tego samego względu, dla którego prawie nie ma Japończyków na CS – malutkie mieszkania z drzwiami z tektury, w których ciężko o prywatność. Oferta tych hoteli jest więc skierowana nie tylko, jak by się tego można spodziewać, do młodych, korzystają z nich także dojrzałe małżeństwa, dla których jest to jedyna szansa, żeby pobyć trochę sam na sam.
Komentuj [0]


Szoul @ 2010-09-11 04:53

Eleg keson erunk Szoulba, es szerencsenk van, hogy meg az utolso metrok egyikevel eljutunk Leo (Taeho Oh koreaiul, Leo a valasztott nyugati neve) lakasaba, akinel a kovetkezo harom napot toltjuk. Mar megerkezesunk utan latszik, hogy itt nagyon baratsagosak az emberek. Eleg, ha par masodpercre megallunk egy terkep elott, es maris jon valaki, hogy segitsen megtalalni amit keresunk. Utkozben kiprobaljuk a rizses haromszoget, amit sokszor eszunk a kesobbiekben is. Ez ugy keszul, hogy haromszog alakba formaljak a fott rizst, beletoltenek valamit (tonhalkrem, zoldseg, stb) es becsomagoljak abba a zold tengeri levelbe, amibe a szusit is szoktak. Eleg sok valtozata van, laktato es nem is draga. Leonal jol erezzuk magunkat, mert o majdnem ket evig utazgatott a vilagban, igy pontosan tudja, hogy mire van szuksegunk (az elso nap sok pihenes, mosas, internet, stb). Masnap beigazolodik, hogy Szoul nagyon nagy varos. Tobben laknak itt mint Magyarorszagon osszesen, de a kozlekedes es altalaban az elet nagyon jol van megszervezve, igy szinte soha sehol nincs tomeg. Nagyon jo a metrohalozat, belepeskor mindig egy automatanal kell jegyet venni, amit utazas utan egy gepnel lehet penzre visszavaltani, tehat ujrahasznaljak a muanyag belepokartyakat. Egy nagy piacra is eljutunk, ahol sok az ember es mindenfele uzlet megtalalhato. Itt setalunk es nezelodunk, ami onmagaban erdekes. Ezutan vegre johet a MECCS, amire mar hetek ota fenem a fogam, csak eddig meg sehol nem volt fordulo mikor mi ara jartunk. Az FC Seoul jatszik valami videki csapattal a Vilagbajnoki Stadionban, igy a parezer nezo eleg uresnem igazan kelt felelmetes hangulatot. Azert tancos lanyo meg szotyi van, egy kis ordognek oltozott figura is szaladgal neha a gyepen meccs elott, van tuzijatek kozepkezdeskor, es az FC Seoulban kotelezo neger (bocsanat, Afro-Amerikai, de Adilson nevvel inkabb brazil lehet), meg valami delszlav is aki az egesz meccsen csak elol alldogal es magyarazza a koreaikanak, hogy hat bizony Tito idejeben igy meg igy jatszottak am a focit. A kovetkezo nap egy finom reggelivel kezdodik, mert – Oroszorszggal ellentetben – itt minden sarkon van jo kavezo, sokszor peseggel egyutt. Szoulban egyebket mindenhol rengeteg az uzlet, a legtobb epulet elott tablak vannak kiteve, ahol az van feltuntetve, hogy a felsobb emeleteken mi talalhato, szoval sok kis eldugott bolt es etterem van, ami nekunk ilyen allapotu is marad, mivel a koreai meg nem annyira megy. Igaz, par dolgot mar el tudunk olvasni, mert az ABC nem tul bonyolult. Ez azert van, mert a legtobb helyen mar az ugynevezett hangult hasznaljak, ami ugy keletkezett, hogy egy bizottsa osszeult es kitalalta, hogy milyen legyen az uj iras. Az erdekesseg az, hogy ezt neha keverik a regi irasjelekkel (ezek a kinaibol erednek), de az, hogy eppen melyik szot vagy szotagot irjak a regi jellel az teljesen veletlenszeru, azaz az adott szemely kedvetol es tudasatol fugg. Szoulban meg meglatogatjuk az egyik palotat (bar pont azt beszeltuk Magdussal, hogy annak ellenere, hogy szepek az ilyen stilusu epuletek, azert – szerintunk legalabbis – egy igazi, europai palotaval vagy kastellyal nem merhetoek ossze, azaz nincs meg ugyanaz a kozepkori hangulatuk. Bar lehet, hogy egy koreai pont ezt gondolja – csak megforditva - ebben a pillanatban Versaillesban. Egy bevasarlokozpontba is elmegyunk, hogy alapanyagokat vegyunk a fozeshez (spagettit tervezunk), ahol szinte meg is vacsorazunk, annyi a probakaja. Vegul otthon nem fozunk, mert Leo meghiv minket egy koreai barbecuera (az asztal kozepen egy forro vaslapon sutogetunk), ahol az is kiderul, hogy ettermekben mindig tobbbfele koret van (kimchi (ez egy pirospaprikas, csipos szoszban erlelet savanyukaposzta), egyeb zoldsegek, sot egyszer meg sult halat is kapunk). A koretekbol annyiszor vehet az ember ahanyszor csak akar, csak a husert meg a rizsert kell fizetni (neha meg ez utobbiert sem). Masnap elhagyjuk Szoult, mert a tengerpartra megyunk ot-hat napot pihenni, mivel mar ot hete uton vagyunk es sehol nem toltottunk el harom ejszakanal tobbet (ezt is csak ket helyen).
Komentuj [1]


JAPONIA @ 2010-09-06 06:54

- Where do you stay? – zapytał mnie celnik na lotnisku, ponieważ nie wpisałam nazwy hotelu w formularzu.
- We don’t know yet, we’ll look for some place when we get to the city.
- No, no, no, which hotel?
- I don’t have any hotel booked, I’ll look for it today.
- *^$^$&*%#& - nie znam japońskiego, ale ton przekleństwa jest rozpoznawalny międzynarodowo – no, no, no, your reservation, name of your hotel.
- We don’t have reservation, we are going to find a hotel today.
- %#&^*^$&&%.. How many of you?
- Two of us, me and my fiancé over there – powiedziałam wskazując na Petera stojącego za mną. Celnik go zawołał, mi najwidoczniej nie wierząc:
- Where do you stay In Japan?
- We don’t know yet, we’ll look for something when we get to the city – odpowiedział Peter, który nie słyszał wcześniejszej rozmowy.
- &@&*&$@&%*^ !! – i zadzwonił po kogoś. Zjawił się człowiek w białej masce.
- Go with him.
No to poszliśmy. Zaprowadził nas jakiegoś pokoju i zapytał:
- Where do you stayiIn Japan?
Wytłumaczyliśmy. Zapytał, czy znamy nazwę jakiegokolwiek hotelu w Japonii.
- Maybe Hilton? – zapytał Peter.
- Ok, you just have to put something.
Japonia na pierwszy rzut oka nie różni się od Korei. Podobne budynki, podobnie ubrani ludzie, podobne produkty w podobnych sklepach, to samo uwielbienie dla Hello Kitty, Myszki Miki oraz wszelkich innych małych i słodkich rzeczy. „Koreańczycy są jak Hiszpanie, Japończycy jak Niemcy” powiedział nam Fred, również Kanadyjczyk poznany jeszcze w Korei. I to chyba jest to. Innym razem w hotelu kapsułowym, w którym check out time był o 10:00, a ja o 10:02 byłam jeszcze w ogólnodostępnym saloniku szukając swojego długopisu, pani z recepcji przyszła wypomnieć mi moje niedopuszczalne spóźnienie. Ale poza tym są mili.
Komentuj [0]


SHIRAHAMA @ 2010-09-06 06:47

Z Wakayamy chcieliśmy dostać się w jakieś nieco mniejsze miejsce. Wypytaliśmy o możliwości w okolicy i ruszyliśmy wypróbować jeżdżenie stopem w Japonii. Działa i to bardzo dobrze. Zazwyczaj nie trzeba czekać dłużej niż pięć minut. Poza tym łapiąc stopa dajemy ludziom radość. Cieszą się jak dzieci, widząc nas przy drodze. Pewnie myślą o nas podobnie, jak my o nich: wyleźli z jakiegoś filmu. Jeżdżenie autostopem nie jest tradycją w Japonii, jak nam powiedział jeden z naszych kierowców, Japończycy są na to zbyt nieśmiali, ale sam zwyczaj znają, głównie właśnie z amerykańskich filmów.
Do Shirahamy dojechaliśmy wieczorem. Niewielkie miasto, przepiękna plaża z białym piaskiem i, niestety, popularne miejsce wakacyjne. Sezon już się wprawdzie skończył, większość hoteli zamknięta, ale trafiliśmy na weekend, więc drugiego dnia miejscowość wypełniła się ludźmi. Co gorsze, wszystkie możliwości noclegu dramatycznie drogie. Po przejściu kilku kilometrów z plecakami stwierdziliśmy, że starczy, byliśmy akurat przy samym brzegu morza, nie było plaży, jedynie skały, ale obok był jakiś skwerek i brak znaku „zakaz rozbijania namiotów”. Znaczy, że można. Nie był to najlepszy pomysł na świecie. Miejsce genialne, ale w mini namiocie przy czterdziestu stopniach i dużej wilgotności powietrza nie idzie spać. Nie dało się też spać na zewnątrz: stada komarów, że o karaluchach i innym robactwie nie wspomnę. O drugiej w nocy poddaliśmy się, zwinęliśmy namiot i wróciliśmy kilka kilometrów na plażę. Rozłożyliśmy się pod jednym z parasoli z palmowych liści, kiedy robiło się już jasno, a obudziliśmy, gdy plaża była pełna ludzi. Tu też spędziliśmy większość dnia.
Drugą noc postanowiliśmy przespać w normalnym łóżku, bo następnego dnia czekała nas całodzienna podróż do Hiroszimy. Znaleźliśmy najtańsze możliwe miejsce, w którego cenę wliczony był onsen – rodzaj japońskiej łaźni zbudowanej na gorących źródłach. Wygląda to w ten sposób, że na wejściu są prysznice (takie, jakie zaczęły się już w Mongolii: umieszczone nisko z krzesełkiem i zawieszonym przed nim lustrem), najpierw należy się umyć, a potem wchodzi się do wody. Podobnie wygląda sento, czyli zwykła łaźnia japońska, różnica polega na tym, że w sento woda nie pochodzi z gorących źródeł. W japońskich wannach, których rozmiar waha się od dużego wiadra po mały basen, siedzą wszyscy razem (panie i panowie osobno, rzecz jasna) lub, w przypadku tych mniejszych, jedni wchodzą po drugich. Biorąc pod uwagę, że pomiędzy kolejnymi osobami nie zmienia się wody obowiązek wzięcia prysznica to dobry pomysł.
Komentuj [0]


WAKAYAMA @ 2010-09-06 06:39

Czyli położone jakieś 80km na południe od Osaki niewielkie miasto w Japonii. Trafiliśmy tu trzeciego dnia pobytu w tym kraju. Pierwszą noc spędziliśmy w Tokyo, do czego wrócę nieco później, ponieważ w Tokyo będziemy jeszcze kilka dni. Druga noc upłynęła nam w autobusie. Przed przyjazdem kupiliśmy tzw. bus pass, czyli otwarty bilet na przejazdy na dowolnych trasach na pięć dowolnie wybranych dni. Jedynym ograniczeniem jest to, że jednego dnia możemy skorzystać jedynie z dwóch przejazdów, co zupełnie nie krzyżuje nam planów. Bus pass znaleźliśmy przypadkiem, to nowa rzecz, wprowadzona w te wakacje. Wstępnie planowaliśmy kupić train pass, podróżowanie pociągiem po Japonii jest, że tak powiem, bardziej klasyczne, ale przekonała nas cena. Bilet na pociąg jest (dosłownie) trzy razy droższy, do tego działa przez siedem kolejnych dni, a przy jedenastodniowym pobycie o wiele wygodniej jest mieć ich do dyspozycji pięć, ale dowolnie wybranych.
Do Wakayamy dojechaliśmy o siódmej rano. Na nocleg umówiliśmy się z Hugo, nauczycielem angielskiego i masażystą pochodzenia kanadyjskiego. Mogliśmy spotkać się z nim dopiero wieczorem, więc zostawiliśmy plecaki na stacji, wynajęliśmy rowery i pojechaliśmy na plażę odespać nieco noc w autobusie. Poruszanie się rowerem w Japonii jest więcej niż wygodne, poza tym w Wakayamie za tę przyjemność zapłaciliśmy około cztery złote za rower, w Tokyo za cały dzień policzyli nam około ośmiu. Bardzo dobra alternatywa do transportu publicznego, szczególnie biorąc pod uwagę jego ceny.
Plaża Kataonami była śliczna i opuszczona. Dla Japończyków lato kończy się 31.08, a jesienią przecież nie pływa się w morzu. Do tego woda – rewelacja. Miała idealną temperaturę: na tyle ciepła, że nawet ja nie miałam problemu z wejściem, na tyle chłodna, że orzeźwia. Obecnie w Japonii upały wciąż są dosyć uciążliwe, po godzinnej przejażdżce po mieście wejście do morza było naprawdę miłe.
Komentuj [0]


ŚWIĄTYNIA SINHEUNGSA @ 2010-09-06 06:37

W Korei wiele buddyjskich świątyń oferuje możliwość spędzenia w nich pewnego czasu w celu zapoznania się z buddyjskimi zwyczajami i wierzeniami. Na jedną noc udało nam się dostać do Sinheungsa, uważanej za najstarszą świątynię zen na świecie, a położoną zupełnie niedaleko naszej plaży w Sokcho. W pobliżu świątyni znajduje się niemal piętnastometrowy pomnik Buddy z brązu (łącznie z podestem będzie niecałe dziewiętnaście). Program pobytu w świątyni skierowany jest do Koreańczyków innych wyznań oraz do obcokrajowców i reklamuje się jako jedyna możliwość zobaczenia prawdziwego życia buddyjskich mnichów. Może problemem w tym wypadku był fakt, że Sinheungsa nie brała w tym momencie udziału w oficjalnym programie, bo życia mnichów jakoś nie udało nam się zobaczyć. Prawdę mówiąc nawet mnichów za specjalnie nie widzieliśmy, mamy spore wątpliwości, czy oni w ogóle tam mieszkają, natknęliśmy się jedynie na trzech lub, co bardziej prawdopodobne, na jednego trzy razy. Naszym przewodnikiem był mężczyzna, który sprawiał wrażenie ogrodnika. Nie bardzo znał angielski, porozumiewał się z nami wskazując nam fragmenty tekstu, który służy zarówno jako materiał do zapoznania się ze zwyczajami panującymi w świątyni dla odwiedzających jak i materiał do nauki angielskiego dla mnichów (obok tekstu po angielsku koreańskie tłumaczenie i wypisane słówka). W komplecie z tekstem miał film i ścieżkę dźwiękową, którymi nie umiał się posłużyć. Może i lepiej, bo całość była zrobiona w tak amerykańskim stylu, że aż bolało. Poza filmem pozostałymi atrakcjami były medytacja, nawlekanie koralików na sznurek przez dwie i pół godziny oraz wyjście w góry. Na to ostatnie musieliśmy być gotowi o 6:00 rano, kiedy to nasz przewodnik przyszedł po nas, przeszedł z nami dziesięć metrów, wskazał nam palcem ścieżkę i powiedział: „idźcie tam!”, po czym pożegnał się i sobie poszedł. Góry super, świątynia piękna, ale pobytu w niej nie polecamy.
Komentuj [0]


Peking @ 2010-09-06 06:30

A hatartol busszal megyunk, de elotte meg vacsorazunk, es elvezzuk, hogy itt vegre olcso a kaja (meg nagyjabol minden mas is). Ket nagy adag meg ket sor kerul 1000 forintba, es meg a buszutra is marad. Szoval alvobusz: ez ugy nez ki, hogy harom sor agy van, ketto a ket ablak mellett egy meg kozepen. Az ember laba az elotte levo utas feje ala log be ugy, hogy az elotte levo utas fejresze meg van emelve, igy marad alatta egy lyuk. Nem a legkenyelmesebb utazasi mod, de meglepoen jol alszunk. Kajat azert viszunk magunkkal nehogy ehen maradjunk, de ugy tunik, hogy itt nem kell emiatt aggodni, mert barhol is allunk meg, frissen fozott finomsagokat lehet venni. Reggel otkor erkezunk meg Pekingbe, de foglamunk sincs, hogy pontosan hol vagyunk es hogy mi merre van, mert terkepet nem talalunk, es az irast nem igazan tudjuk meg olvasni. Egy keves utazgatas es keresgeles utan a Tiltott Varos es a Tienanmen ter kozeleben kotunk ki (a metrohalozat eleg jo es az olimpia ota angol feliratok is vannak), ahol egy kis szallodaban alszunk (tiszta, zuhanyzo es vece a szobaban). A kajat tovabbra is nagyon elvezzuk (foleg Oroszorszag utan), es este elsetalunk a Tiltott Varoshoz, egy nagyobb parkba is bemegyunk es egy kis utcaban vacsorazunk (szerencse, hogy az ettermek nagy reszeben van kepes menu, kivancsi vagyok, hogy kisebb helyeken is igy lesz-e)> Peking hatalmas varos, tobben laknak itt mint Budapesten, es az eg soha nem kek a levego szennyezettsege miatt. A helyiek kozul szinte senki nem beszel angolul, de altalaban segitokesz es kedves emberek, bar terkepet nem tudnak olvasni. Midenhol neonfenyek vannak, hatalmas bevasarlokozpontokkal, setaloutcakkal es rengeteg emberrel. Este egy kajat arulo bodesor elott is elsetalunk, itt minden van, peldaul baranypenisz, sult szazlabu es vizibogar, kutyahus, tengeri kigyo, selyemhernyo, babkukac, bambuszhernyo, gyerekcapa es persze a szokasos, Europaban is kaphato tengeri etelek. A szazlabut csak akkor probaltam volna ki, hogyha ajandekba adjak. Pekingben osszessegeben nem sok idot toltunk, mert masnap indul a repulonk Szoulba. A repuloterre egyszeru kijutni, valoban sokat fejlodhetett ez a varos az olimpia miatt, es meg a kilepesert sem fizetunk.
Komentuj [0]


A Mongol-Kinai hatar, avagy Zamin-Uudbol Erlianba @ 2010-09-06 06:29

Kiszallunk a vonatbol, atmegyunk a palyaudvar masik oldalara es egybol elkap minket egy fuvaros azzal, hogy biztosan Kinaba akarunk atjutni. Ebben igaza is van, de annyira azert nem sietunk, plane, hogy eleg sokan vannak akik ajanlgatjak a szolgalatukat. Ez igy mukodik itt, mert a hataron nem lehet gyalog atkelni, igy sokan abbol elnek, hogy embereket fuvaroznak az egyik oldalrol a masikra. Azt hiszem, hogy foleg mongolok. Vegul megallapodunk egy fiatalabb fazonnal (kb. 3000 forint a kettonknek, reggeli nelkul), kiveszek penzt, majd beulunk egy UAZ-ba, masik harom mongollal egyutt (elol egy meg a sofor, mi ketten meg meg ketto hatul). Elso lepesben el kell hagyni Mogoliat. Az elso ellenorzo pontton be kell fizetni 1000 tugrikot (180 forint) fejenkent, azert, hogy elhagyjuk az orszagot. Ez gyorsan megy. Ezutan megerkezunk egy hosszu sor vegehez, de a vezetonk nem all meg itt, hanem megy tovabb, aminek az a vege, hogy egy katona visszakuldi sorba allni. Ezutan meg mindig nem allunk be, hanem megallunk a soron kivul es varunk. Mint kiderul azert, mert fokozatosan engedik at a jarmuveket a hataron, es mikor 4-5 kocsi athajt a tobbi auto feljebb megy, es ilyenkor az ovatlan soforok elott keletkezik egy ures hely, ahova be lehet vagni (ez a tobbi sornal is hasonloan mukodik majd). Ez sem jon ossze, igy vegul beallunk a sorba (ha egybol tettuk volna, szerintem egy oraval hamarabb aterunk, de mindegy). Sokaig nem mozdulunk semerre, igy en kiszallok es setalok egyet, egeszen elmegyek a sor elejeig, megnezem ahogy atengednek par autot, latok nehany redekes gyikot a sztyeppen, majd meg szajharmonikazom is egy kicsit unalmamban. Kozben azert haladunk lassan elore, egy szemfules sofor bevag elenk (igaz, mi is ugy kerultunk egy kicsit elorebb, hogy a srac megegyezett valakivel, hogy ha az beengedi, akkor o majd huzza maga mogott es annak nem kell bekapcsolnia a motrorjat), egy masik elakad a homokba amikor a masik oldalrol probal kerulni, de valaki segit neki (az vegul nem derul ki, hogy ezert az illeto mit kap, de ugy latszik, hogy egy bonyolult szamitasi rendszer alapjan dolgoznak). Mielott atengednek, az egyik utitarsunk eltunik, es a sorbaallasnal kerul csak elo. Persze, mivel rutinos utazo, elorekuldtek beallni a sorba, hogy ne kelljen annyit varnunk. Ezzel mi is elorebb jutunk, mert nelkulunk ugye nem megy tovabb az UAZ (legalabbis remeljuk). Szoval rohanas a hatizsakokkal ki, femdetektoros kapu, mongol hataror, szaladas vissza az autohoz, es mar a senki foldjen is vagyunk. Par szaz meter utan ujabb sor vegere erunk, de ide megint nem all be a sofor, hanem megy tovabb egy elorebb levo sorhoz. Innen is visszakuldenek minket, ezuttal egy kinai katona, mert bizony at kell hajtanunk a nuklearis erzekelokapun. Gyorsan kidobaljuk az osszes uraniumot meg plutoniumot amit út kozben talaltunk, majd nemi varakozas utan athajtunk a kapun, ahol meg valamilyen szappanos vizzel is lefrocskolik a kocsit (meg minket is, mert a sofor nem szolt, hogy az ablakot fel kell huzni). Ezutan jon a harmadik sor, a kinai hatar. Itt sem keveset varunk (persze vece sehol), es ujra eljatszodik az mint ket sorral ezelott, hogy az utitarsunk mar beallt a sorba, hogy kevesebbet kelljen varni. Kiderul, hogy itt meg azert kell fizetni, hogy belephessunk Kinaba (5 yuan, kb. 150 forint), viszont nekunk nincs yuanunk (honnan lenne?) megint utitarsaink segitenek ki, majd egy keves sorbaallas utan vegul megerkezunk Erlianba (a hatarorok asztalan egyebkent kis nyomogombos gep all, ahol harom valasztasa van az embernek: Kivalo, Megfelelt es Elegtelen. Ez arra szolgal, hogy a kiszolgalas minoseget ertekelje az utazo). Itt meg egy sor van, de mar csak a soforunk var par percet, hogy megkapjon valamilyen engedelyt, majd vegre megerkezunk a kinai oldalra, ahol egy hatalmas muanyag szivarvany all a hataratkelo utan. Ez mar Kina! A buszpalyaudvar mellett rak ki minket a sofor, meg probal egy kis penzt kernei, majd meggyozni arrol, hogy a focilabdat adjam neki (akkor mar inkabb az utleveleket!), de vegul legyint es elmegy. Het ora alatt atjutottunk!
Komentuj [0]


Mongolia @ 2010-09-06 06:28

Reggel erunk Ulanbatorba, osszefutunk Berttel a hollanddal, aki az egyik vendeget varja (Dirk ger-tabor tulajdonos, ahol turistakat szallasol el a varoson kivul). A mongolok azert meg nem koreaiak, de joval kedvesebbek es segitokeszek mint altalaban az oroszok. Egy diakszalloba megyunk ahol van melegviz, mosogep es meg tea es kenyer is reggelire (az ara egyebkent 30 dollar kettonknek). Letesszuk a hatizsakokat mert ilyen koran nem lehet elfoglalni a szobat, es elindulunk korulnezni. Ulanbator kozpontja olyasmi mint egy nagyobb videki varose, van par kavezo, etterem, bevasarlokozpont es ha jol emlekszem egy mozi is. En meg egy focipalyat is felfedezek ahol eppen jatszanak, es egy helyivel passzolgatok par percig. Az Amsterdam kavezoban meg iszunk egy cappuccinot, majd visszaterunk a diakszalloba zuhanyozni. Ez nagyon jol esik ket nap vonatozas utan! Este meg setalunk a varosban es keresunk valamit enni, de csak Tsegi-t es a baratnojet talasljuk. Ez ugy tortenik, hogy eppen nezzuk egy etterem menujet, amikor kijon a helyisegbol egy igen reszeg mongol es a baratnoje. Eloszor eleg normalisnak latszanak, egy perc mulva mar csak a baratno, ket perc mulva mar o sem. Magyarazzak, hogy ez egy jo etterem, erdemes ide bemenni, stb. Jo, be is megyunk, de mint kiderul, ok is jonnek velunk (pedig latszolag mar hazafele indultak). Egy-egy sort rendelunk, ok leulnek velunk szemben, es magasroptu parbeszed kezdodik. Ez abbol all, hogy Tsegi harom percenkent megkerdezi, hogy hogy hivnak engem, majd miutan tizedszerre is megmondom kezet raz velem, kijelenti, hogy: „you are my best friend in UB” es emeli rank poharat. A ciklus par perc mulva ujra kezdodik. Kozben etlapot is kapunk, de sajnos mar nagyon tele vagyunk, igy nem rendelunk semmit (nem ugy tervezzuk, hogy az egesz estet a parocska tarsasagaban toltjuk), de azert egy nevjegyet meg kapunk Tsegitol (valami nagy aranybanyat uzemelteto cegnek dolgozik). Mikor elfogy a sorunk sietve elbucsuzunk, ki akarom fizetni a reszunket, de Tsegi ezt nem hagyja, viszont a lelkunkre koti, hogy mindenkeppen hivjuk majd fel. Ezt persze megigerjuk. Ezutan egy kis helyi etkezdeben eszunk valami tesztat es husos dolgot, majd megyunk vissza a szallasra. Masnap delutan buszra szallunk es kimegyunk a sztyeppere, azaz egy hetven kilometerre levo nemzeti parkba. Azert ide, mert ez kozel van, de az út igy is tobb mint harom ora egy nagyon zsufolt buszon, amin foleg turistak vannak. Megint megdol az a tetel, hogy egy buszra veges szamu utas fer csak fel. A megalloban Bert (a gertulajdonos akivel az allomason talalkoztunk) gyerekei varnak minket, akik elvezetnek egy kis lovas szekerhez amivel kisebb folyokon keresztul megyunk a gertaborba (ez az ger egyebkent az, amit mi jurtanak hivunk). Nagyon szep a taj, korben mindenhol hegyek meg puszta, tehenek, jakok, lovak es egyeb allatok szabadon. Vacsora elott meg sikerul egyet focizni (nyerunk 6:1-re, pedig Hollandok), majd eszunk. A kaja finom, sok zoldseggel, sajttal, teaval es sorrel. A vacsora vegere mar besotetedik, ugyhogy csillagokat nezunk, mert itt nagyon jol lathatoak, a Tejuttal egyutt. A levego is lehul igy estere igy faval befutunk a gerben ami sok fustot csinal, de legelabb valamennyi meleget is, es lefekszunk aludni. Reggel, nem tudom pontosan, hogy mitol, de uvoltve osszehanyom a sztyeppet. Kar, mert itt eddig a legjobb a kaja miota elindultunk, de a reggelit es az ebedet kihagyom, sot meg vacsorara is csak modjaval eszem. Magdus nap kozben elmegy lovagolni es nagyon szep tajakon jar, amirol fenykepeket is keszit. Masnapra mar jobban vagyok, viszont hajnalban indulunk, mert meg nem tudjuk, hogyan jutunk el Pekingbe, es par nap mulva megy a repulonk. A buszmegalloig megint lovaskocsizunk, majd Ulanbatorban sikerul jegyet venni az ejszakai vonatra ami Zamin-Uudig, azaz a mongol-kinai hatarig visz. Meg eltoltunk par orat Ulanbatorban, elmegyunk uszodaba (vegre sport!) es felszallunk a vonatra, par perccel azelott, hogy kitor egy hatalmas vihar. Ezt mar a vonatbol nezzuk ahol az utitarsunk egy kinai no. Itt sikerul osszeveszni a kalauzzal. Ez ugy tortenik, hogy mikor felszallunk a vonatra mar nincs mongol penzunk, mert – gondoljuk mi – nem lesz szukseg ra. A kalauz hozza az agynemut es mondja, hogy ezert fizetni kell (ez mar eleve szokatlan, mert Oroszorszagban ejszakai vonatra soha nem kellett, bar nem trukk, mert a helyiek is fizetnek). Mikor visszaviszem neki az agynemut mondom, hogy nincs mar penzunk, de nem gond, mert alszunk halozsakban, mire o mondja, hogy semmi baj, csak hasznaljuk nyugodtan fizetes nelkul. Ha igy, hat jo, meg is vetjuk az agyakat, de mire kesz leszunk jon a no, hogy akkor most fizessuk ki. Mondom, hogy nincs penzunk. Olyan szerinte nincs. Szerintunk van, lehuzzuk az agynemut es visszaadjuk neki, de o ragaszkodik hozza, hogy ezt bizony ki kell fizetni. A vita hallatara a szomszed kocsibol kijon egy fiatal kinai lany aki beszel angolul es leforditja amit mondok, de a no hajthatatlan. En is, de a kinai lany felajanlja, hogy kifizeti helyettunk. En tobbszor is mondom neki, hogy nem kell, ez nem az o gondja, de ragaszkodik hozza, igy vegul odaadja nekem a penzt en meg elviszem a kalauznak, az agynemukkel egyutt, mert elvbol mar csak azert sem alszunk bennuk, de legalabb meg kapunk egy utolso izelitot Oroszorszagbol (igaz, mar Mongoliaban). A vonatut tovabbi resze kellemes, alszunk es reggel a hatarra erunk.
Komentuj [0]


Irkutsk @ 2010-09-06 06:27

Nos, ugy dontottem, hogy nem datum, hanem helyszin szerint folytatom a blogirats. Wierszynarol azt mondtak, hogy mikor esik az eso, nem jarhato az odavezeto út. Egybol ez jutott eszunkbe reggel, mikor negykor felebredtunk es kint szakadt az eso. Jarhatatlan út, kevesebb mint ket nap ameddig lejar az orosz vizum es meg jegyunk sincs a hatarig…hmmmm. Ugy dontottunk, hogy nem indulunk el vaksotetben esoben, hanem varunk reggelig es megprobalunk stoppolni. El is indultunk, es par kiometer seta utan fel is vett minket egy orosz hazaspar akik egeszen a kovetkezo faluig vittek, ahol buszra szalltunk es eljutottuk Irkutskba. Jegyunk persze meg mindig nem volt, igy egybol azzal kezdtuk, hogy elmentunk a penztarba. Eloszor nemzetkozi jeggyel probalkozunk. Miutan kiderul, hogy ez a neni nem arul ilyet es ehez a fopalyaudvarra kell mennunk, erdeklodunk, hogy a hatarig van-e hely. Van, de draga. No jo, Ulan-Ude-ig is jo lesz (ez az utolso nagyobb varos, bar meg mindig eleg messze van a hatartol, de legalabb jo iranyban). Ide van plackart (az egy legteres valtozat), mar veszem is elo a penzt meg a szemelyit (az utlevel a mongol kovetsegen van), mire mondja a neni, hogy neki bizony az utlevel kell, hogy eladhassa a jegyet. Mondjuk, hogy nincs, mert a kovetsegre vittuk, mutatjuk a papirt, meg elmagyarazzuk, hogy Moszkvaban adtak mar ki jegyet szemelyire is, de hajthatatlan. Meg azert felhivja a kollegajat vagy lehet, hogy a rendorseget, de ez nem segit a helyzeten. Rendben, akkor legalabb az utlevelekert menjunk el, mert a hatarig maskepp is el lehet jutni, de utlevel nelkul bajosan engednek majd at. A mongoloknal szerencsnek van, kiadjak a vizumot meg ugy is, hogy a hivatalos idopontnal joval kesobb erkezunk. Vegul jegyet is sikerul venni (igaz, eleg dragan, 4000 rubel fejenkent), raadasul kupeba, ami nem nyitott legteru (ilyen allitolag nemzetkozin nincs), hanem negyszemelyes. A vonaton az is kiderul, hogy altalaban itt van a buli, mert a legtobb kulfoldi erre az osztalyra valt jegyet (na, azert az azeriekkel sem volt rossz). Ket norveg lannyal utazunk, luxuskupeban (teve is van, bar nem mukodik, de fenykepen jol nez ki), sokat allunk a hataron (ahol raadasul nem engednek ki vecere, a vonatvece meg persze zarva van, mert hat allomas), de vegul csak kijutunk Oroszorszagbol. Eppen idoben, par oraval a vizum lejarta elott.
Komentuj [0]


  e-blogi.pl  [Załóż blog!] rssSubskrybuj blogi
[Zamknij reklamy]