magduandpeter | e-blogi.pl
magduandpeter
2010.07.26. - Hetfo @ 2010-07-30 19:21

Nem keltunk koran. Pedig mindig megprobaljuk. Elfogyasztottam a kaviart (Magdus elkuldott utana fogat mosni), majd osszepakoltunk es elindultunk hatizsakostul. Villamossal mentunk az allomasra, ott megprobaltunk Jekatyerinburgig jegyet venni, de mar nem volt a legolcsobb kategoriabol (jo kis plackart). Nem nagyon biztunk a neniben, mert mar tapasztaltuk, hogy kulfoldieknek szeretnek dragabb jegyeket eladni, mivel van penzuk. Elnezve a kocsikat, azert itt sem allnak rosszul, bar nem hiszem, hogy a tulajdonosaik hutoket vagy traktorokat szerelnek ossze harom muszakban egy gyarban. Kerestunk egy buszt es elmentunk az ovarosba azzal, hogy majd lesz valami. Lett is, eloszor is az, hogy megszomjaztunk es vettunk vizet, majd megeheztunk es vettunk tejfolt. A tejfol egyebkent kifejezetten finom, ezen kivul meg a jegkremek is nagyon jok, amibol meg is ettunk egybol kettot. Ja, es mindezek elott Magdus felfedezett egy utazasi irodat ahol vonatjegyet is arultak. Bealltunk a sorba. Vartunk 40 percet (a sorbanallas itt tenyleg szukseges a vonatjegy megvetelehez, szerintem igy az utas jobban ertekeli, hogy vasutazhat). Megtudtuk, hogy Jekatyerinburgba mar csak kupejegy van (tobb mint ketszer annyiba kerul mint a plackart). Egy masik ablaknal megkerdeztuk, hogy nincs-e repulojegy. Nincs. Visszaalltunk a vonatjegyes sor vegere, mert vegre eldontottuk, hogy sebaj, kupeval megyunk Jekatyerinburgba (egyszer elunk). Meg husz perc varas, majd a neni kozolte, hogy osszesen egy (azaz 1) hely van mar csak Jekatyerinburgba. Egye fene, akkor legyen Kazan, onnan meg majd lesz valahogy. Szoval...mindezek utan meg egy kicsit setaltunk, beultunk egy kavezoba ahol volt internet kapcsolat es maegint majdnem lekestuk a vonatot (hala az 1-es villamosnak azert idoben odaertunk). Niznij Novgorod eleg szurke varos. Az eg sem teljesen kek, de nem is csoda, mert sok a gyar. A hidak magasak, vannak szep regi epuletek, de nagy reszuk el van hanyagolva. Kar erte, mert szep lehetne. Most Kazan fele robogunk. Felig orosz, felig muzulman varos. Irtunk ket embernek, hogy aludhatunk-e naluk, es reggel majd meglatjuk, hogy mi a valasz. Olyan ez egy kcsit mint a horgaszat. A vonaton meg osszeismerkedtunk egy francia lannyal aki hat heten keresztul utazik. O is egyedul. Most meg olvasok egy kicsit es megprobalok aludni.
Komentuj [0]


2010.07.25 - Vasarnap @ 2010-07-30 19:20

Ket hete lettek aranyermesek a spanyolok. Ennek oromere megerekeztunk Niznij Novgorodba, es egybol talalkoztunk Juliaval, aki francia es epp a McDonalds teraszan varta azt a couchsurfing-en talalt lanyt, akinel aznap aludt. Mi ugy dontottunk, hogy egy ejszakat diakszalloban alszunk, mert nem lehet mindig valakinek a nyakan lenni, minket elviselni meg plane. No, ez nem ment konnyen. Az elso ket helyen azt mondtak, hogy nincs szallas, a harmadikon volt, de miutan felpakoltunk a szobaba, kisebb problemak adodtak. A recepcios igazolast kert arrol, hogy hol voltunk az elmult het napban (tudniillik 19-en leptuk az az orosz hatart). Ilyennel persze nem rendelkeztunk, mire kerte a vonatjegyeket. Ilyenunk volt, de csakMoszkvabol N.N-ba, ami nem volt eleg, mert kellett volna a Petervar-Moszkva jegy is. Az lett a vege, hogy kipateroltak minket, igaz, azert annyibol rendes volt a no, hogy felhivott par masik helyet, amelyek kozul az otodik vegul elfogadott minket regisztracio nelkul is. Hurra! Fel is ultunk egy helyi buszra, hogy eljussunk a Delibab nevu kulvarosi diakszalloba (a neve hallatan kisebbfajta gyanu kezdett el kerulgetni). Itt mar egy kicsit megneztek minket es mosolyogtak, korubelul azt gondolhattak, hogy biztosan Berlinbe indultunk, csak kicsit eltevedtunk. Elkepzelem, hogy mi lkesz majd kisebb kinai varosokban es falvakban. Mire eljutottunk a szallasra (ami vegul letezett) mar csak zuhanyozni volt eronk (ez rank fert) majd lefekudtunk pihenni es en estig aludtam, Magdus meg olvasott es irt. Este elmentunk egy helyi etterembe vacsizni (ettunk pilmienyit, meg irtunk a vendegkonyvbe (nem volt meg magyar bejegyzes benne), meg megittunk egy sort egy masik krimoban (volt zene, atletatrikos DJ-bacsival aki szepen enekelt, igaz angolul nam vallalta), vasaroltunk egy keveset (es kaviart is!!!) reggelire, majd visszamentunk a szallasra. Ezutan a faraszto nap utan hamar elaludtunk es en valamilyen fura dologrol almodtam, de hogy mi volt az, arra mar nem emlekszem.
Komentuj [0]


2010.07.24. - Szombat @ 2010-07-30 19:19

Korabban keltunk, de azert persze olyan nagyon hamar nem sikerult elindulnunk. Liliyana csinalt reggelit (sult paradicsom, valami lapos tortillafeleseg, kenyer, uborka). Tipikusan orosz. Foleg a sult paradicsom oreganoval. Eves utan elbucsuztunk vendeglatoinktol, par fenykepet is keszitettunk (persze viragokkal a hatterben, ezt is mar lattam valahol), utana pedig elindultunk a HEVhez. Egeszen avegallomasig mentunk (Kazanski vasutallomas), de emellett van meg ket palyaudvar is, koztuk a Jaroslavskaja, ahonnan este indult a vonatunk Niznij Novgorodba (ez regen Gorkij volt, mint a fasor. Masolnak itt minket rendesen ebben az orszagban, meg a fovarost is egy otthoni terrol neveztek el). Megint nagyon meleg volt, aminek legalabb az az elonye, hogy kevesen vannak Moszkvaban es nem kell tolakodni a metron (na, vonatjegyert azert meg reggel otkor is sorba kellett allnunk, ez rendszeresen 30-50 perces program). Miutan leraktuk a csomagjainkat a megorzoben (minden allomason van ilyen), elindultunk a Kremlbe. Lenint mar sajnos nem lattuk, mert egy ora utan ertunk csak oda, de sebaj, lattuk ot egy par helyen szobrokon, kepeken, mozaikokon es metromegallonevekben). Egyebkent rengeteg mindenhol a voros csillag, sarlo es kalapacs. Allitolag mar nagy reszet leszedtek, de azert meg maradt boven. Szoval Kreml...hat, eleg sok penzt kernek erte (legalabb 2000-2500 forint hogy bejusson az ember, persze nem magaba a Kremlbe kell belepot fizetni, hanem a templomokba, kiallitasokra es gyujtemenyekre amik belul vannak, de hiaba mondja az ember, hogy ot nem erdekli sem a templom belulrol sem a gyemantekszer vitrinben, nem hallgatnak ra, meg kell venni a belepot). Na nem baj, ha mar itt vagyunk, akkor megvettuk a jegyet, de sok erdekeset nem lattunk. A budai Var sokkal hangulatosabb, igaz Sztalin nem setalt a Szentharomsag-teren minden nap, de ez azert nem von le annyit a jelentosegebol). A Kreml megtekintese utan elindultunk, hogy felkeressuk azt a lakast, ahol a Mester es Margaretaban az a nagy buli volt. Kis kerdezoskodes es egy cseppet becsipett orosz leany idegenvezetese utan meg is talaltuk (kozben meg megtudtuk, hogy Kelet-Ukrajnaban jo ukranok elnek mert a szovjet oldalon harcoltak a vilaghaboruban, mig nyugat-ukrajnaban nagyon gonoszok, mert a nemetekkel tartottak). Ket ajto van, az egyik egy kavezoba vezet ami eleg hangulatos, tudom ajanlani mukedveloknek, egy kicsivel arrebb pedig magaba a hirhedt lakasba lehet felmenni, ami leginkabb egy nagy belmagassagu koruti lakasra emlekeztet es jol karban is van tartva. Ittam egy cappuccinot a kavezoban, setaltunk meg egy kicsit a kornyeken (arra is, ahol a villamos levagta Berllioz fejet) majd ettunk egy utcai bufebe es ittunk hozza Staroprament (az orosz sorok egyszeruen rosszak). Ezutan meg maradt idonk metrozni egy kicsit (mondjuk a metrohalozat tenyleg jo, csak a kocsikat itt is a budapestiekrol masoltak), majd kenyelmesen kimentunk a palyaudvarra, bevasaroltam a vonatutra es keves varakozas utan felultunk az ujabb kozos legteres jaratra Niznij Novgorod fele (ennek az egybelegteres osztalynak a neve egyebkent plackart, sajnos nem talalom az cirill betuket most a billentyuzeten, egyebkent ugy irnam). Itt talalkoztunk Andriy-jal... O szolitott meg minket, miutan hallotta, hogy magyarul (is) beszelunk, es egy par szoval elmondta, hogy o bizony elt fel evet Budapesten, es hogy milyen jo volt, baratsagosak az emberek meg vannak ismerosei Kiskunhalason. Aztan hamarosan az is kiderult, hogy 86-tol 88-ig Afganisztanban szolgalt a szovjet seregben, ket gyereke van, volt mar Indiaban es hogy Sztalin es Lenin nagy tiszteloje. Ezen kivul elmeselte, hogy mindket nagypapaja a haboruban halt meg Breszt kozeleben, hogy nagymamaja az nagybacsikajaval a karjaiban menekult be az erdobe a nemetek elol, es hogy ketmillio nemet epitette reszben ujja a Szovjetuniot, es hogy ez szerintem igazsagos-e. Meseltem en is neki par dologrol, 56-rol, hogy mi azert annyira nem vagyunk oda a ket hos vezerert, majd abban maadtunk, hogy olvassak Marxot. Ezt lehet, hogy meg is teszem. Vegul is csak annyi, hogy nem volt buta ember ez az Andriy, csak hat neki a ket nagypapajat nemetek oltek meg es Sztalin vezette ellenuk a honvedo haborut, ugyhogy...valahol ertheto. Mas valosag, mas nezopont. Azt azert megigerte, hogy probal nekunk fuvart szerezni Kazanba a kamionos haverjaival, de azota is hiv. Igaz, pontos datumot nem mondott. Uj velemenyekkel telitve tertem aludni.
Komentuj [0]


KAZAŃ @ 2010-07-30 19:02

Jesteśmy co do tego zgodni – najfajniejsze miejsce na trasie naszej dotychczasowej podróży. O ile Niżny Nowogród zwiedzając te okolice można sobie spokojnie darować, to Kazań powinien być punktem obowiązkowym. Miasto to jest stolicą Republiki Tatarstanu, mającej własnego prezydenta i pewną autonomię. Tatarzy porównują się nieco z Katalończykami, choć sami otwarcie nie protestują, ale, ponieważ są stosunkowo bogatym regionem, wkładają dużo pracy i pieniędzy w zachowanie swojej kultury i języka. No i są to po prostu przemili, bezstresowi ludzie. Ale może od początku.
Do Kazania trafiliśmy trochę przypadkiem. Nie było go w naszych początkowych planach, potem pojawił się na krótki czas, ale zrezygnowaliśmy z niego na korzyść wcześniejszego pojechania do Jekaterinburga. Po odstaniu godziny w kolejce do kasy okazało się jednak, że na biletów na plackart nie ma ani na jutro, ani na pojutrze, ani na za dwa dni. Uznaliśmy, że nie ma ich po prostu dla obcokrajowców, a że kolejna, czwarta klasa, tak zwane kupe, jest dwa i pół raza droższa (prawie czterysta złotych), stwierdziliśmy, że sobie darujemy pociąg i zobaczymy, jak to będzie, w ten czy inny sposób przecież dojedziemy. Gdzieś po drodze znaleźliśmy biuro turystyczne sprzedające także bilety na pociąg, weszliśmy sprawdzić, czy i tu nie będzie miejsc na plackart. Nie było. Ani do Jekateringurga, ani do żadnej miejscowości po drodze. Tylko kupe. Po krótkiej naradzie postanowiliśmy skorzystać z kupe, uznając, że w sumie i tak chcieliśmy raz pojechać którąś z wyższych klas, autobusów nie ma, na stopa daleko, a jak na 17 godzin w pociągu sypialnym to cena jeszcze do przetrawienia. Niestety, kiedy po dwóch minutach wróciliśmy do okienka, na ostatni pociąg mający wolne kupe pozostał jeden bilet. Ktoś na uprzedził. Zapytaliśmy więc, czy na jakikolwiek pociąg wyjeżdżający tego dnia jest wolny plackart. Był na jeden. Tak trafiliśmy do Kazania.
Miasto od razu robi dobre wrażenie: czysto, ładnie, brak kolejek przed kasami, a na pytanie „Do you speak English?” dostaliśmy odpowiedź „Of course”, co było miłą odmianą po ostatnich kilku dniach, a naklejka przy kasie informująca, że można płacić kartą nie była tym razem tylko dekoracją. Było wcześnie, weszliśmy do jakiegoś hotelu (w którym leciała polska Viva) zapytać o otwarty lokal z Wi-Fi. Recepcjonistka powiedziała nam, że przecież oni mają, żebyśmy korzystali. W informacji turystycznej zapytaliśmy o najbliższe miejsce, gdzie można na kilka godzin zostawić plecaki, więc zaproponowali, że nam je przechowają, pomimo że nie prowadzą takich usług. W muzeum narodowym dwie panie, które normalnie zajmują się sprawdzaniem biletów, ucieszone zainteresowaniem obcokrajowców, zaczęły nas oprowadzać po wystawach. Wejście na tutejszy kreml było darmowe, choć chętniej bym za nie zapłaciła niż za to w Moskwie. Główną atrakcją jest wybudowany niedawno meczet, którego odwiedzenie też nic nie kosztuje. Przy wejściu do dyspozycji turystów są chusty i spódnice. Jedyne, za co trzeba zapłacić to plastikowe ochraniacze na buty, ale to wydatek rzędu 40 groszy. Kazań jest mieszaniną kultur i religii, wydaje się jednak, że nikt nikomu nie przeszkadza. Wszędzie mnóstwo barów i kawiarni (tym razem prawdziwych), na deptaku znaleźliśmy lodziarnię z blachą chłodzącą, na której robiono miseczki do lodów z czekolady. Okazało się też, że mają duży aqua park, o którym nie wie Wiki Travel ani żaden inny znaleziony przez nas portal o mieście. Na noc zostaliśmy u Ildara i jego współlokatorów. Bardzo pozytywni ludzie. Następnego dnia rano musieliśmy jechać, bo znów tylko na jeden pociąg w ciągu najbliższych dni były miejsca w plackarcie, ale poważnie rozważaliśmy zostanie na jeszcze dzień-dwa. Dobra rada dla chcących podróżować rosyjskimi pociągami: istnieje możliwość kupienia biletów na ich oficjalnej stronie: www.rzd.ru, jedyny problem, że nie mają wersji angielskiej, dlatego nasze google po haśle ich nie znajduje. Strona ułożona logicznie, więc obsługa nawet bez znajomości języka nie nastręcza zbyt wielu problemów, trzeba tylko przeskoczyć wpisanie kilku rzeczy cyrylicą, a można w ten sposób zaoszczędzić sobie sporo czasu.
Komentuj [0]


KAWIARNIE W NIŻNYM NOWOGRODZIE @ 2010-07-30 18:57

W zasadzie, pomimo swojej nazwy, nie są to kawiarnie, ale bary z pełnym menu obiadowym, wódką i muzyką na żywo (starsi panowie w białych podkoszulkach i z programem do karaoke). Wyszliśmy wieczorem, koło godziny 21:00, bez żalu zrezygnowaliśmy z pomysłu jechania do centrum miasta, postanowiliśmy zjeść coś w lokalnym barze. Podobnie jak sklepy spożywcze i warsztaty samochodowe, kawiarnie często otwarte są przez całą dobę. W pierwszym miejscu zamówiliśmy kolację. Bardzo dobre pielmieni, ceny normalne, obsługa miła. W drugim barze, gdzie wstąpiliśmy tylko na piwo, trafiliśmy na mini dyskotekę. Mogłaby być to w zasadzie jakakolwiek mniejsza miejscowość w Polsce czy na Węgrzech, jedyne, co zwraca uwagę, to samochody. Każde zaparkowane przed barem auto musiało być warte fortunę, chociaż po ludziach nie było specjalnie widać, żeby mieli za dużo pieniędzy. Po mieście takich samochodów jeździ tyle, co i kilkudziesięcioletnich maszyn typu Lada, które o wiele bardziej pasują do atmosfery tego miejsca.
Niżny Nowogród sam w sobie jest zupełnie wyblakły. Na każdym kroku spotyka się zawalone budynki, a większość tych, które stoją, ma powybijane szyby lub przynajmniej z ich ścian odpada tynk. Nawet, jeśli coś jest kolorowe, ginie zupełnie w natłoku tej szarości. Drobnym wyjątkiem jest deptak, na którym da się znaleźć kilka milszych oku miejsc, ale i on nie grzeszy urodą, poza tym ceny tam już nie są takie przyjazne. W mieście nie brakuje ładnych budynków, mogło by to być zupełnie fajne miejsce, jeśli komuś chciałoby się o nie zadbać. Ale zdaje się, że nie ma komu.
Komentuj [0]


NIŻNY NOWOGRÓD @ 2010-07-26 17:10

Wjechaliśmy tylko nieco bardziej w głąb Rosji i już zaczęły się kłopoty. W Niżnym Nowogrodzie postanowiliśmy skorzystać z hostelu. W sieci nie bardzo dało się coś znaleźć, stwierdziliśmy, że znajdzie się na miejscu. Niestety, na stacji żadnych reklam, informacji, nikt o żadnym hostelu/hotelu/pokojach do wynajęcia w ogóle nie słyszał. Zaczepiliśmy jakąś turystkę, która miała przewodnik. Julia, nauczycielka z Francji, robi coś podobnego jak my, tyle że jedzie sama i zaplanowała podróż na osiem miesięcy. Wypiliśmy razem kawę i spisaliśmy adresy. Z Julią spotkamy się nad Bajkałem, zatrzymujemy się w tym samym miejscu i w podobnych datach.
Miejsca, które wymieniał przewodnik były zajęte. Po jakimś czasie znaleźliśmy wolny pokój, nieco droższy niż byśmy chcieli, ale zdecydowaliśmy się zostać. Zanieśliśmy plecaki na górę, a Peter zszedł z paszportami. Po dziesięciu minutach wrócił z nowiną - nie możmy zostać, bo pani z recepcji potrzebuje zaświadczenia z ostatniego miejsca, w którym spaliśmy, a także z wszystkich poprzednich od czasu wjechania do Rosji. Bilet na nocny pociąg z Moskwy nie wystarcza, jeśli spaliśmy u znajomych, musimy pokazać przynajmniej wszystkie wcześniejsze bilety. Takie prawo. Ani Peterowi, ani mi nie udało mi się jej przekonać do ominięcia tego przepisu, ale była na tyle miła, że zadzwoniła do innych miejsc w mieście, żeby znaleźć nocleg, w którym przyjmą nas bez poprzednich "rejestracji". Udało się dopiero w piątym położonym gdzieś na peryferiach hosteliku, około 45 minut autobusem z przesiadką. Przynajmniej cena jest normalna, a my po drodze obejrzeliśmy sobie miasto.
Komentuj [2]


MOSKWA @ 2010-07-26 17:09

Sama Moskwa liczy sobie tyle mieszkańców co całe Węgry. Aglomeracja moskiewska ma ich prawie o połowę więcej. W Petersburgu nasłuchaliśmy się historii o tym, jakie to zatłoczone miasto, że do drzwi do pociągu metra ustawiają się kolejki, a ulice są tak zakorkowane, że ludzie niemalże żyją w swoich samochodach, bo nie opłaca im się wracać do domu. Niczego takiego nie zobaczyliśmy, miasto było wręcz wyludnione. Podobno winę za ten stan rzeczy ponoszą upały, które, trzeba przyznać, są dosyć nieznośne. Chwilami dochodzi do czterdziestu stopni w cieniu, a noc niewiele zmienia. Na Moskwę przeznaczyliśmy trzy dni. Mieszkania (a w zasadzie drewnianego domku na obrzeżach miasta) użyczyli nam Lila i Sergiej, znalezieni oczywiście przez Couch Surfing. Sami niedawno wrócili z siedmiomiesięcznej podróży po Azji. Pierwszy dzień spędziliśmy spokojnie, prawie nie ruszając się z domu. Odespaliśmy pociąg, ugotowaliśmy kolację, kupiliśmy wino i do późnej nocy siedzieliśmy z naszymi gospodarzami. Drugi dzień już nico bardziej turystycznie, ale bez pośpiechu. Próbowaliśmy zgubić się w mieście wsiadając na chybił-trafił do różnych linii metra i wysiadając na przypadkowych stacjach, ale jakoś zawsze w końcu trafialiśmy na turystyczne atrakcje, pod którymi stały grupy azjatyckich turystów z nieodłącznymi parasolami. Kreml zostawiliśmy na ostatni dzień. Szczerze mówiąc, nie zachwycił nas on zbytnio, tak samo jak pomysł, żeby za samo wejście na jego teren trzeba było aż tyle płacić. Muzea czy wystawy to co innego, ale spacer po czymś w stylu starówki za prawie 40zł to przesada. Milsza była wizyta w muzeum Bułhakowa. Zaprowadziła nas do niego młoda Rosjanka wracająca z szampanem w ręku ze ślubu koleżanki. Wyglądało na to, że wcześniej wypiła go trochę. Opowiedziała nam o rosyjskiej czekoladowej wróżce, o której pisała pracę dyplomową (a myślałam, że ja miałam głupi temat) oraz o tradycyjnym rosyjskim weselu. Wedle przesądu, jeśli goście podczas imprezy nie dadzą sobie konkretnie po ryju, to młodemu małżeństwu nie będzie się w przyszłości powodzić. A przynajmniej tak jest w regionach, z których nasza przewodniczka pochodzi. Tak w Moskwie, jak i wcześniej w Petersburgu próbowaliśmy znaleźć coś w stylu lokalnego jedzenia. Niewiele tego jest, w tej kwestii liczymy raczej na mniejsze miejscowości położone bardziej na Wschód. Oprócz kwasu i suszonych ryb, które można dostać w każdym spożywczaku (a praktycznie każdy spożywczak otwarty jest 24h), asportyment tutejszych sklepów nie różni się zbytnio od warszawskich. Godne polecenia są rosyjskie lody. Oczywiście to nie to samo co Malinowa na Niepodległości, nie wyglądają też specjalnie zachęcająco, ale byliśmy pozytywnie zaskoczeni smakiem. Wśród piwa nie ma w czym wybierać. W zasadzie istnieje jeden rosyjski browar, Balitika, który produkuje piwo około dziesięciu typów, spośród których jedynie ósemka (niefliltrowane) zasługuje na jakąś uwagę. Knajp z bardziej tradycyjnym meniu też niewiele, za to sushi dosłownie na każdym rogu. Trzeciego dnia chwilę przed północą wyjechaliśmy z Moskwy. Znów plackart, tym razem nieco droższy (podobno na tańsze nie było już biletów, ale zdaje się, że pani w okienku po prostu bardzo chciała sprzedać nam najdroższy bilet, bo osoba, która jechała wcześniejszym pociągiem twierdzi, że wolnych miejsc w pociągu nie brakowało). Wagon wyglądał nieco inaczej, nie było metelowych skrzyń pod łóżkami, ale za to wszystko względnie nowe, a łazienka była czystsza niż w jakimkolwiek pociągu, którym do tej pory jechałam. Mężczyzna śpiący pod nami, na oko pięćdziesięcioletni, usłyszawszy urywek naszej rozmowy, zapytał "Magyar?!", a następnie przez pół nocy opowiadał nam (angielszczyzną, której bez pomocy gestów prawdopodobnie nie dałoby się zrozumieć) o wojnie, o tym, co robił w latach dziewięćdziesiątych w Budapeszcie i za co uwielbia Stalina. Obiecał spróbwać załatwić nam miejsca w tirze kolegi, który co drugi dzień jeździ do Kazania, stolicy Tatarstanu. Wciąż nie wiemy, jaki będzie następny przystanek, okaże się jutro, czy będzie to Kazań, Jekaterinburg czy może jeszcze coś innego.


Komentuj [1]


2010.07.23 - Pentek @ 2010-07-23 22:36

Majdnem sikerult... Azert vegul egy korul elindultunk, elmentunk egy megallot HEV-vel a masik iranyba, hogy megnezzunk egy helyi piacot (szeretjuk az ilyen helyi piacokat). Persze jegyet nem vettunk egy megallora, csak azt nem tudtuk, hogy itt kilepeskor kell bemutatni, nem pedig felszallaskor. Magyarazkodas helyett inkabb felszalltunk a visszafele meno vonatra, mentunk egy megallot (odaig ahol lakunk, mert itt nincs kilepteto rendszer az allomas kisebb merete miatt). A tortentekbol okulva most mar vettunk jegyet es meg sem alltunk a metroig. Itt elidoztunk egy keveset, mert nem volt keszpenzunk, a metroallomasnak viszont nem volt bankautomataja, igy o nyert. Mi pedig setaltunk. Sebaj, lattunk Ikarus buszt meg sok kulonfele embert, majd egy kozertben meg penzt is sikerult felvenni, amitegy fagyival unnepeltunk meg. Ezutan mar tenyleg csak a Voros terre kellett eljutnunk. No ez konnyen ment, setaltunk a kornyeken, lattuk azt a templomot aminek a teteje ugy nez ki mint a sokizu karosfagyi es meg a GUM aruhazban is voltunk amit csaladi beszamolokbol mar jol ismertem. Biztos 30-40 eve is ilyen lehetett mint most... Moszkva egyebkent eleg erdekes varos, sokfele emberrel, kulonfele kavezokkal, boltokkal, ettermekkel, kiterjedt metrohalozattal (amit egyebkent egyetlen jeggyel (kb. 200 forint) be lehet utazni, mert nem kell uj jegyet venni atszallaskor). Par ora maszkalas utan kajaltunk, ittunk egy sort es elindultunk a szallasunkra, mert holnap tenyleg koran fogunk kelni. Otthon meg beszelgettunk Shirheijel es Liliyanaval (mondtak hogy az orosz tortenelem legmelegebb napjait toltjuk eppen itt, nem voltunk meglepodve), most pedig hamarosan megyunk aludni. Remeljuk, hogy holnap meg Lenint is meg tudjuk nezni, es hogy valoban lelinoleumoztak-e a mauzoleumat.
Komentuj [2]


2010.07.22. - Csutortok @ 2010-07-23 22:35

Sikerult megtalalnunk oket. Igaz, a palyaudvaron meg egy keves idot eltoltottunk az elso metroig, vettunk jegyet Niznij Novgorodba (persze nem keves idobe telt), majd elindultunk Moszkva del-keleti kulvarosa fele. Egyebkent hihetetlenul nagy varos, tizmillio lakos, a kornyezo varosokkal, falvakkal egyutt tizennegy. Metroval el a vegallomasra (Vikhino), onnan meg helyi vasuttal (HEV) ket megallo. Shirhei irta, hogy a tobb mint 100 vonatbol ami jar het nem all meg naluk ezert kerdezzuk meg. Meg is kerdeztuk, egy kedves holgy azt is mondta, hogy megall, majd persze nem allt meg. Nem voltunk nagyon meglepve. No de vegul eljutottunk jelenlegi szallasunkra es egy gyors zuhany utan lefekudtunk aludni, mert a vonaton tenyleg nem sokat pihentunk. Mar delutan volt mire felebredtunk, igy ugy dontottunk, hogy ma nem megyunk be a varosba, hanem inkabb pihenunk es fozunk. Egy rovidet azert setaltunk, vasaroltunk es mire Shirhei es Liliya hazaert kesz is volt a vorosboros pinceporkolt (a receptet egy kozeli rokonom kuldte el sms-ben:). Finom lett, mindenkinek izlett es meg egy kis bort is ittunk hozza ami a fozesbol megmaradt. Ezek utan lefekudtunk aludni azzal a tervvel, hogy reggel kilenckor felebredunk es bejarjuk Moszkvat.
Komentuj [0]


2010.07.21. - Szerda @ 2010-07-23 22:34

Ma is keson keltunk es mire feloltoztunk, megreggeliztunk, osszepakoltunk es elindultunk, csak arra jutott idonk, hogy leuljunk kavezni, megnezzunk par dolgot az interneten (a couchsurfing es a blog miatt eleg gyakran netezunk) es igyunk ket sort. A bevasarlokozpontban ahol vegul ezeket cselekedtuk meg lefenykepeztem egy femdetektorokat arulo boltot (eleg nagy volt a valasztek) es siettunk a Moszkovszkij palyaudvarra, hogy le ne kessuk a Moszkvaba indulo vonatot amire a jegyet vettuk. Sikerult elernunk, meg sort venni is volt idonk es most itt ulok es mar majdnem leirtam mindent ami eddig tortent. A vonaton az otodosztalyon vagyunk (legalacsonyabb, de legolcsobb is, kb. 7000 forint Szentpetervarrol Moszkvaba), ami azt jelenti, hogy egy legterben alszunk ugy 40-50 masik emberrel. A vonat egyebkent tiszta, meg az is lehet, hogy en vagyok a legbudosebb az egesz vagonban, bar azert erre nem mernek fogadni. A cuccok is biztonsagban vannak, mert az also agy felhajthato es az alatta levo tartoba befer mindket hatizsak. Kisgyerekeseknek es idoseknek is nyugodtan tudom ajanlani, sot a vagon vegen meg vizforralo is van, ugyhogy lehet teat es levest kesziteni. Egyelore nem tudok aludni, mert keson keltunk, de most mar legalabb nincs olyan nagyon meleg mint eloszor volt. Reggel 3.41-kor erunk Moszkvaba, ahol remeljuk, hogy sikerul megtalalnunk kovetkezo vendeglatoinkat, Liliyat es Shirheit. Meglatjuk...
Komentuj [0]


2010.07.20 - Kedd @ 2010-07-23 22:33

Keson keltunk es az Alla altal keszitett reggeli utan elindultunk Petergofba, a Peter car altal versailles-i mintara epitett nyari palotaba (ide mindenkeppen erdemes kimenni, az Avtovo metroallomasrol mennek kisbuszok, peldaul a 424-es es a 224-es. 50 rubel egy iranyba). Setaltunk egyet az elso kertben, majd a kornyeken es vegul hat korul bementunk a hatso kertbe is. Meg nem voltam az eredeti francia kastelyban, de el tudom kepzelni, hogy az orosz valtozat meg annal is szebb es nagyobb. Raadasul meg "beke"szerzodeseket sem irogattak ala benne. Ma sikerult vonatjegyet is vennunk (igaz, az utlevelunket be kellett volna mutatnunk, de vegul beertek a magyar es lengyel szemelyikkel is) es este tiz korul ertunk vissza a szallasunkra, osszepakoltunk es mentunk Arturhoz, akinel a kovetkezo ejszakat toltottuk (azert kellett koltoznunk, mert Alla es Max Alla szuleit vartak Krasznojarszkbol, akik ekkor mar harom napja uton voltak vonattal). Artur a heavy metalos es baratnoje, Jenni, az apolonover. Nagyon kedvesek voltak, mert ejszaka (igaz, ebbol itt ilyenkor nem sok van, mert ejfel korul all be a sotetseg es ketto korul mar dereng, meg igy egy honappal a napfordulo utan is) elvittek minket, hogy megnezzuk ahogy a szentpetervari hidak nyitva vannak. Ez minden ejjel megtortenik (ugyanabban az idoben, a hidak nyitasi idopontjai a wikitravel.org oldalon is fent vannak, de a varosban szinte barki meg tudja mondani), es erdemes megnezni. Vegul elsetaltunk az Aurora cirkalohoz is, aminek az itteniek szerint a legpusztitobb agyujai vannak (egy loves es kozel szaz ev pusztitas). Le akartam vizelni, de nem hagytak. Negy ora korul ertunk haza, meg ettunk egy kis fagyit, Artur mutatott kepeket arrol, ahogy par hete az itteni ellenallok (ha lehet igy mondani) a KGB (most mar FSB, de ugyanaz a szervezet) epulete elott allo hidra a felnyitasa elotti percekben egy hatalmas ferfi nemi szervet festenek, ami a hid felnyitasa altal szepen lassan fuggoleges helyzetbe kerul es remekul lathato a KGB epuletenek ablakabol. Ezen hasznos informacio birtokaban fekudtunk le aludni.
Komentuj [0]


2010.07.19. - Hetfo @ 2010-07-23 22:33

Mikor megerkeztunk Szenpetervarra eszembe jutott, hogy a VB mar tobb mint egy hete veget ert. Kicsit szomoru lettem, de azert nem sokaig, mert miutan leszalltunk a Baltiskaya buszpalyaudvaron kerestunk egy nyitva tarto helyet, ittunk egy kavet, mentunk ket megallot metroval (Puskinskaya allomasig) ahol mar vart minket Alla es Max. Ok vallalkoztak arra, hogy ket napon (es egy ejszakan) keresztul vendegul latnak minket. Elsetaltunk a lakasukig, ahol rovid beszelgetes es zuhanyzas utan lefekudtunk par orara aludni, mert ejszaka nem nagyon sikerult. Es persze ezelott meg megismertuk Multikot, az orult kiskutyat. Nagyon jofej allat, a neve pedig azt jelenti, hogy rajzfilm. Olyan is. Alvas utan felkerekedtunk es elmentunk a Nyevszkij Proszpektre (nem igerem, hogy az orosz utca-, helyseg- es egyeb neveket helyesen fogom leirni, de azert remelem, hogy nagyjabol stimmelni fognak, Kinaban majd lesz ez meg igyse). Itt setaltunk, vettunk kenyeret, majonezt, sajtot es mint kesobb kiderult szensavas tejet (Magdus felrazta mint ahogy a kefirt altalaban szokta es utana kedvesen kinyitotta a kabatom folott). A Hermitage elotti teren leultunk egy kis idore, neztuk az embereket es a kornyeket majd megprobaltunk jegyet venni Moszkvaba (nem sikerult). Mielott hazamentunk meg beugrottunk vasarolni (mi mast mint lecsohoz valo dolgokat), majd este foztunk (mert enni kell), beszelgettunk es lefekudtunk aludni.
Komentuj [0]


2010.07.18 - Vasarnap @ 2010-07-23 22:32

A par orabol egeszen reggelig tarto alvas lett, de legalabb jol kipihentunk magunkat, es ebredes utan meg szaunaztunk is egyet. Ezutan reggeli, es indultunk is, hogy egy kicsit lassunk Tallinnbol. Eloszor megvettuk a buszjegyet Szentpetervarra (kicsit bonyolult volt, mert az atszallas nelkuli jaratokon mar nem volt hely, mivel sok orosz hetvegere Tallinnba jon rokonlatogatasra es vasarnap este megy haza). Narvaban kellett atszallnunk ugy, hogy a buszunk fel 12 korul ert oda es a szentpetervari jarat fel 2-kor indult. Sebaj. Miutan a jegyeket vegul sikerult elintezni, korulneztunk az ovarosban, ittunk egy kavet, Trabit es a kulcsot letettuk egy (remeljuk, hogy) biztonsagos helyre, fajdalmas bucsut vettunk huseges autonktol es majdnem lekestuk a buszt. Vegul megsem, es a fent emlitett idopontban Narvaba ertunk. Itt kerestunk egy kocsmat ahol ket orara leultunk, ettunk es ittunk egy A.Le Coq sort. Volt valami fura ebben a varosban. Eloszor nem tudtam pontosan megfogalmazni, hogy mi, de Magdus szolt, hogy nem mukodik az utcai vilagitas. Es tenyleg! Baratsagtalan tud igy lenni egy hely. Miutan megjott a csatlakozas Szenpetervar fele felszalltunk, majd hamarosan le, mert a narvai buszapalyaudvar kb. 300 meterre van az orosz-eszt hatartol. Utlevelbeszedes, kis cedulak kitoltese, utlevel vissza, leszallas, csomagok ki, ujabb utlevelellenorzes (ekkor mar orosz oldalon), pecset, csomagok vissza, mi is vissza. Ropke egy ora alatt atjutottunk ugy, hogy nem volt sor. Ennel azert lesz meg biztos rosszabb is.
Komentuj [0]


2010.07.17 - Szombat @ 2010-07-23 22:31

Es meg valamennyit reggel a tengerparton. Szep hely. Es alig sos. Usztunk is, futottunk a homokban es meg fociztam is egy kicsit. Utana tovabbindultunk Esztorszag fele es meg sem alltunk Parnuig. Ez is szep hely. Itt ittunk egy kavet, setaltunk egy kicsit es mentunk tovabb, mert estere Tallinnban szerettunk volna lenni (kicsit sietosnek tunik igy az utazasunk eleje, aminek az a fo oka, hogy az orosz vizumunk augusztus 13-ig ervenyes es ugy gondoltuk, hogy inkabb ott erdemes tobb idot tolteni, mert a Baltikumba konnyebb lesz kesobb visszamenni). Estefele az eszt fovarosba ertunk, megtudtuk, hogy a lakossag fele orosz es hogy sorfesztival van. Ennek ellenere sikerult talalnunk helyet egy kulvarosi diakszalloban, ahol lefekudtunk par orara aludni mert nagyon faradtak voltunk. Igy sajnos Siirivel nem sikerult talalkozni, de remeljuk, hogy majd legkozelebb.
Komentuj [0]


2010.07.16 - Pentek @ 2010-07-23 22:30

Sajnos koran kellet kelnunk, mert Sarunas es Modesta elutaztak harom napra es reggel ment a vonatuk. Kivittuk oket az allomasra es elindultunk felfedezni Vilniust. Sok idonk azert nem volt, mert delutan tovabb akartunk indulni Riga fele. Elmentunk az Uzupis nevu varosreszbe, ami 1998-ban kikialtotta a fuggetlenseget, sajat elnokot valasztott, alkotmanyt irt, himnuszt szerzett, stb. Persze csak viccbol, de aprilis elsejen igy is hamis hatarorok pecsetelnek a hidakon. Ja, mert egyebkent ez egy kis sziget. Ezutan megkerestuk a vendeglatoink altal ajanlott sorhazat (Alaus Namai), amit minden sorkedvelonek tudok ajanlani aki Vilniusban jar. Helyi, pasztorizalatlan, szuretlen soroket lehet inni (ugy 15 kulonbozo fajtat), ezen kivul sok mas orszag soreit is meg lehet kostolni, igaz se Kobanyai vilagos se Pecsi szalon nem volt. Ettol foggetlenul ha valaki szereti a sort, ezt nem erdemes kihagyni. Az arak is teljesen elfogadhatoak, kaja is van, no, szoval jo! A sorozes utan leultunk egy kavezoban, hogy par doglot elintezzunk a neten, en pedig megirtam egy fejezetreszt a szakdolgozatombol. Miutan a sorok hatasa kicsit alabbhagyott meg eltrabiztunk a varhoz, felsetaltunk, utana meg le, egy kicsit fociztam a katedralis elott es Trabiba ultunk, hogy meg se alljunk Rigaig. Utkozben meg beszeltem Gaborral aki emlekeztetett, hogy ha mar arra jarunk, akkor legyunk lazak mint a rigalanc. Meg is fogadtunk, mert egeszen hajnali 2-ig meg sem alltunk, amikor is mar a lett fovaros folott jartunk es egy-ket kilometeres erdei kocsikazas utan megerkeztunk egy tengerparti kempingbe (mondjuk, hogy ez lazasag-e azt nem tudom). Kiderult, hogy a satrunk sokkal kisebb a fuben mint a nappaliban (igaz, csak egy kilo), de azert belefertunk valahogy. Ezutan az is kiderult, hogy beazik, de ez mar csak elhanyagolhato reszlet volt amellett, hogy egyszemelyes. Meg jo, hogy az osszes cuccot Trabiban hagytuk. Hogy fogunk elferni benne hatizsakokkal egyutt? Azert valamennyit aludtunk.
Komentuj [0]


2010.07.15 - Csutortok @ 2010-07-23 22:29

Mivel a spanyolok nyertek a VB-t, ugy dontottunk, hogy ezt megunnepeljuk es elutazunk egy evre. Elindultunk. Elkepzelni is nehez, hogy egy olyan kis lakasbol ahol laktunk hogyan lehet harom napon keresztul egyfolytaban kulonfele dolgokat pakolni, de nekunk sikerult. Es butoraink nem is voltak. Bedobtuk a kulcsot a postaladaba es hivatalosan is hajlektalanok lettunk, vagyis nem is, mert bekoltoztunk ket hatizsakba. Osszesen 90 liter. Eleg sok dolog elfer egy ekkora helyen. Sator, ket halozsak, ket matrac, 7 par cipo (en harmat viszek), par zokni, triko, kabat, stb. No de ez unalmas, nem erdemes leirni. Szoval Trabi es keszen allt az indulasra, meg megreggeliztunk a Krakowskie Przedmiescen (kb. a varsoi Korut, csak hatos villamos nem jar rajta meg nem is kor alaku) es elindultunk Vilnius fele. Utkozben nem sok tortent, neha megalltunk tankolni, fagyiztunk, kaveztunk, elvittunk egy stoppost es este 11 korul odaertunk a litvan fovarosba, ahol egy benzinkutnal talalkoztunk elso szallasadoinkkal (roviden annak aki nem ismeri: a couchsurfing.org nevu honlapon keresztul vesszuk fel a kapcsolatot kulonbozo emberekkel es naluk alszunk, remek talalmany, szerintem legalabb olyan fontos mint a gozmozdony vagy a focilabda). A fiu Sarunas, a lany Modesta, eloszor fogadtak igy valakit, es egybol minket. Mondjuk nekunk is ez az elso ilyen elmenyunk, ami eleg jol sikerult, meg lecsot is foztunk nekik ugy hajnali egy korul es szekszardi kekfrankost ittunk hozza (ekkor meg lehetett tobb cuccal utazni, hala Trabinak).
Komentuj [0]


TRANSPORT W PETERSBURGU @ 2010-07-22 22:28

Zasadniczo jest całkiem nieźle. Pięć linii metra, stacje wyglądają raczej jak korytarze muzealne niż miejsca związane z transportem publicznym, bilet na nasze kosztuje dwa z kawałkiem, można kupić w pakietach, wtedy jest minimalnie taniej. Obsługa w kasach oczywiście po angielsku ani słowa. Wspisanie w CV braku znajomości jakiegokolwiek języka obcego jest chyba wymogiem przy staraniu się o pracę w okienku. Bilety na metro są inne niż na autobusy. Do północy miasto żyje jak za dnia, o tej porze roku do około dwunastej jest jasno, ludzi na peronach też nie mniej niż po południu. Po północy wszystko zamiera. Nie ma niczego w stylu transportu nocnego, jedyną możliwością są taksówki. Taksówka to może trochę za dużo powiedziane, po mieście jeżdżą zarówno oficjalne taksówki, jak i nieoznakowane prywatne samochody bez żadnych liczników czy licencji. Taki sposób na dorabianie. Jeśli machnie się ręką stojąc przy ulicy i ktoś się zatrzyma to znaczy to, że można wsiadać. Ceny podobne, ale oczywiście lepiej od razu upewnić się, ile kierowca sobie policzy. Zajęcie średnio legalne, ale nikt się nie przejmuje.
Schody zaczynają się, gdy trzeba kupić bilet miedzymiastowy. Nie ma dramatu, ale trzeba od razu policzyć sobie z godzinkę na postanie w kolejce. Wszędzie i o każdej porze trafialiśmy na kolejki oraz kilka osób, które ich nie uznawały i próbowały się wpychać. Żeby kupić bilet trzeba mieć przy sobie paszport, opcjonalnie inny ważny dokument ze zdjęciem - bilety są imienne, pewnie stąd te kolejki. W pociągach miedzymiastowych jest pięć klas mocno różnących się ceną. Najtańsza to plackart i tym właśnie mamy zamiar jeździć. Są to pociągi z miejscami do leżenia/łóżkami, tyle że bez przedziałów. Podróż z Petersburga do Moskwy w plackarcie zrobiła na nas jak najlepsze wrażenie. Wygodnie, pod dolnymi łóżkami są schowki na bagaże, których nie ma za bardzo jak otworzyć, jeśli ktoś na nich śpi, pościel względnie czysta, wszędzie stoliki i jest nawet automat z gorącą wodą. Czasy, kiedy tą klasą jeździli tylko najbiedniejsi dawno minęły, teraz jest zupełnie kulturalnie.
Komentuj [0]


PETERSBURG @ 2010-07-22 22:27

Tu już umówiliśmy się z hostami z Couch Surfingu. Generalnie w Rosji chcielibyśmy mieć jak najwięcej lokalnych przewodników. Alla i Max czekali na nas już przed 7:00 na jednej ze stacji metra. Dla nich również jesteśmy pierwszymi gośćmi. Dali nam swoją sypialnię i klucze do mieszkania. Zostajemy z nimi tylko jedną noc, bo w środę rano przyjeżdżają rodzice Alli. Są w drodze już drugi dzień, ponieważ Alla pochodzi z Krasnojarska, do Petersburga przyjechała na studia, a podróż z jednego miasta do drugiego zajmuje trzy dni. Uroki mieszkania w największym państwie na świecie. Można też oczywiście skorzystać z samolotu z przesiadką w Moskwie, ale sam przelot do stolicy kosztuje około 4 tysiące złotych, dlatego dużo ludzi decyduje się na podróż koleją. Niedługo i my wypróbujemy tę opcję.
Nasi gospodarze wynajmują mieszkanie w mocno wiekowym budynku. Wysokie sufity, retro tapety, drzwi z każdego pokoju do każdego. Mają też mini psa, Multika, czyli, jak nam sami wytłumaczyli, Kreskówkę. To dla niego idealne imię.
Dzień spędziliśmy na mieście. Niestety, poniedziałek, większość muzeów i miejsc „do odwiedzenia” było zamkniętych. Pochodziliśmy po Niewskim Prospekcie, załatwiliśmy kilka spraw, zaczepiliśmy kilka osób, żeby porozmawiać pod różnymi pretekstami. Zupełnie europejsko, poza może małymi akcentami typu pojawiające się już tu i ówdzie złote zęby. Kupiliśmy karty na przejazdy metrem. Może to i nie to samo, co karta miejska, ale dzięki temu czuję się tutaj jakoś swojsko. Ceny w zadzie jak w Warszawie. Sporo osób mówi po angielsku, ale oczywiście nie osoby pracujące w kasach na dworcach. Peter zmusił mnie do odkurzenia mojego żałosnego ukraińskiego. Liczyłam na to, że polski wystarczy, ale niestety, żałosny czy nie, ukraiński rozumieją tutaj lepiej. Czuję się przynajmniej użyteczna, bo Peter pyta się co chwilę, co jest napisane na tej czy tej tablicy, co oznacza ten tytuł czy na co zbiera osoba siedząca pod pomnikiem. Cieszymy się tym, póki możemy, w Chinach czy Mongolii nie będzie już tak łatwo. Ale i tu udało nam się kupić coś dziwnego. W małym sklepiku wzięliśmy z lodówki jedyną rzecz, która nie miała napisane "Danone". Zerknęłam tylko, że w nazwie miała coś z mlekiem. Niestety mamy głupi zywczaj wstrząsania produktów mlecznych przed otwarciem. A z gazowanym mlekiem tego lepiej nie robić. Swoją drogą było obrzydliwe.
Drugą noc spędzilimy u innej pary. Artur i Jane, fizyk i pielęgniarka. Zabrali nas na nocny spacer, żebyśmy zobaczyli mosty. Każdej nocy w Petersburgu otwierane są wszystkie mosty (za wyjątkiem jednego gdzieś na samym końcu miasta), aby statki mogły przepłynąć. Lepiej uważać, na którym jest się brzegu, bo można spędzić kilka godzin czekając na ich ponowne opuszczenie. Jeden z mostów jest umiejscowiony tak, że podniesiony jest idealnie widoczny z okien dawnego budynku KGB (obecnie FSB). Jakieś trzy tygodnie temu opzycjoniści narysowali na nim przesłanie dla urzędników:
http://animalnewyork.com/2010/06/why-russian-art-group-voina-dicked-a-st-petersburg-bridge/4-21/
Komentuj [0]


TALLINN @ 2010-07-22 22:12

Ostatni odcinek drogi przejechany Trabantem. Muszę przyznać, że Trabant wywołuje tu nawet więcej emocji niż na Bałkanach. Ludzie zatrzymują się, pytają, oglądają, chwalą, czasem robią zdjęcia. W ciągu trzech dni udało nam się zabrać w sumie sześcioro autostopowiczów: trzy dziewczyny i trzech chłopaków. Mało, ale nie ominęliśmy nikogo. Zatrzymaliśmy się jeszcze przy dwóch osobach, ale nie pasowała im nasza trasa.
W Tallinnie z założenia nie szukaliśmy nikogo z Couch Surfingu. Następną noc mieliśmy spędzić w autobusie do Petersburga, kilka poprzednich trudno było zaliczyć do przespanych, uznaliśmy więc, że trzeba się wyspać. W pierwszy hostelu („Euforia”) nie było niestety pokoju, ale miejsce rewelacyjne dla młodych ludzi. Zaraz przy starym mieście, cena sensowna, personel jeszcze sensowniejszy, sporo ciekawych ludzi z całego świata. Pomimo że nie byliśmy ich klientami, to u nich zostawiliśmy klucze do Trabanta, które Kata odbierze za kilka dni. Chłopak z recepcji poszukał nam innego zakwaterowania w mieście, jedyną opcją był tak naprawdę hotelik w rosyjskiej części Talinna, dosyć daleko od centrum. Okazało się, że wybraliśmy kiepski czas na szukanie noclegu bez rezerwacji, trafiliśmy akurat na festiwal piwa, sporo imprez i koncertów, na które zjechała połowa Estonii i pokaźna grupa obcokrajowców. Hostel jednak nie był taki zły, no i miał saunę. Wykwaterowanie o 12, więc do tej godziny tam zostaliśmy, wyspaliśmy się, ogarnęliśmy i przygotowaliśmy na rozstanie z Trabantem. Następnie dworzec autobusowy, żeby kupić bilety. Okazało się, że nie ma. Ani na dziś, ani na jutro. Wcześniej nie chcieliśmy ich kupować, bo nie mieliśmy pewności, czy dotrzemy na czas do Tallinna, zawsze chociażby Trabant mógł odmówić posłuszeństwa gdzieś po drodze. Mieliśmy dwie opcje: kolejna noc w Estonii, albo podróż dwoma autobusami z przesiadką w przygranicznym miasteczku Narew. Wygrała opcja druga. Mieliśmy w ten sposób nieco mniej czasu na zwiedzanie Tallinna, ale mówi się trudno, to prawie pod domem, na pewno jeszcze tu będziemy. Trzeba przyznać, że miasto jest ładne i ma swoją atmosferę, choć w tych bardziej turystycznych częściach nieco przesadzają z komercją. Można tu znaleźć na przykład lokale oferujące tradycyjne estońskie spaghetti, a cena za parking przekracza naszym zdaniem wszelkie moralne normy.
Żeby mieć pewność, że zdążymy na autobus o 1:25, zdecydowaliśmy się na kupienie biletów na wcześniejszy kurs, choć oficjalnie podróż miała zająć ponad 3h. Cudem zdążyliśmy na dworzec na 20:00, bo kiedy zebraliśmy się, żeby pójść po Trabanta i odstawić go na umówione miejsce (pod inny, trzeci z kolei hostel, którego obsługa pozwoliła nam zostawić nieodpłatnie samochód na ich prywatnym parkingu) lunęło. Ulice w kilka minut zamieniły się w rzeki, ściana deszczu i wyglądało na to, że szybko się nie skończy. Nie byliśmy na to przygotowani. Dwa komputery, do Trabanta daleko (no i nie tak do końca mieliśmy pewność, gdzie go zaparkowaliśmy), biegać we dwójkę to nie najlepszy pomysł. Ja zostałam pod „Euforią” , Peter pobiegł szukać samochodu. Przy okazji poznaliśmy Niemca, który kilka lat temu był w podobnej podróży, jak my w tej chwili. Trasa w dużej mierze nam się pokrywa, będziemy mogli pewnie skorzystać nieco z jego doświadczenia.
Biegiem, ale zdążyliśmy. Jak się potem okazało, spokojnie mogliśmy pojechać następnym, bo na miejscu byliśmy z pół godziny przed czasem. A miasteczko jest średnio przyjazne turystom. Dworzec nie istnieje, żadnego baru, tylko jakiś bezdomny przyszedł domagać się papierosów. Mając dwie i pół godziny poszliśmy rozejrzeć się po mieście. Po dłuższej chwili udało nam się znaleźć czynny bar. Menu po rosyjsku, obsługa też w zasadzie nie znała innego języka (ale próbowali, co było miłe), paragony wypisywane ręcznie. Zapytaliśmy kelnera, czemu prawie wszystkie lampy w mieście są zgaszone. Szczerze mówiąc, po moim doświadczeniu mieszkania na Ukrainie, kiedy to w marcu wyłączono nam ciepłą wodę, bo przecież wiosna, ciepło na zewnątrz, więc po co jeszcze ciepła woda, spodziewałam się odpowiedzi w stylu „bo przecież noce są tak krótkie, że się nie opłaca ich włączać”. Co fakt, to fakt, o północy widać było jeszcze resztki zachodzącego słońca, kelner w każdym razie nie umiał wytłumaczyć sensownie braku światła, bąknął coś tylko o złej firmie.
Przystanek autobusowy od przejścia granicznego dzieli jakieś 100 metrów. Procedura przekraczania granicy przypomniała mi stare dobre czasy, kiedy jeździliśmy na Ukrainę. Jedynie zdziwił nas trochę fakt, że formularz celny jest wspólny dla Rosji i Białorusi. Wszystkie formalności zajęły nam jakąś godzinę. Tak naprawdę nasza podróż rozpoczęła się w tym momencie. W poprzednich trzech krajach byliśmy praktycznie w domu. Teraz zostaliśmy bez samochodu i wjechaliśmy do kraju, który może jeszcze nie egzotyczny, ale na pewno dla nas obojga jest nowy.
Komentuj [0]


ŁOTWA @ 2010-07-22 22:11

Z Wilna wczesnym popołudniem ruszyliśmy w stronę Łotwy. Rygę postanowiliśmy ominąć. Przy takiej pogodzie kolejny dzień w mieście (jak nam wiadomo, dosyć industrialnym) nie kusił za zbytnio, wybraliśmy morze. Jako że Wilno opuściliśmy popołudniu (trzeba było odczekać trochę po degustacji piwa), w okolice, w których chcieliśmy się zatrzymać dojechaliśmy koło 23. Okazało się, że znalezienie noclegu w sobotę wieczór nie jest taką prostą sprawą. W pierwszym miejscu, gdzie spróbowaliśmy szczęścia chłopak, którego Peter zapytał o nocleg, spojrzał się na Trabanta i zapytał „Ale zdaje sobie pan sprawę, że tu trzeba płacić?”. Sprawę sobie zdawaliśmy, ale miejsca i tak nie było. Nie było go też w kolejnych pięciu kwaterach, które udało nam się znaleźć, ceny w nich z resztą i tak były mocno wygórowane. Dopiero po północy trafiliśmy na jakiś kemping, pierwszy raz skorzystaliśmy więc z naszego namiotu. Jak rozstawiliśmy go w dużym pokoju wyglądał jakoś tak poważniej. Na zewnątrz skurczył się jakby i na pewno nie uznalibyśmy go za dwójkę. W zasadzie nie w każdym katalogu jest dwójką, niektórzy uznają go oficjalnie za jedynkę. Niemniej noc da się razie przespać, tym razem mieliśmy jeszcze ten luksus, że plecaki mogły zostać w samochodzie. Między 6:00 a 7:00 rano wygoniło nas słońce, spać przenieśliśmy się na plażę. Rewelacyjne miejsce. Tak jak i w Polsce, na plaże w krajach bałtyckich wychodzi się często bezpośrednio z lasu, co bardzo dodaje im uroku. Wbrew moim oczekiwaniom woda była zupełnie przyzwoita, można było pływać bez bólu. Nieco później poznany Estończyk oświadczył nam, że jedzie z rodziną w inne rejony nad wodę, bo morze jest dla nich w tej chwili zbyt ciepłe. Nam odpowiadało, pobiegaliśmy, popływaliśmy, pograliśmy zabraną przez Petera piłką (zaczynam doceniać jego pomysł) i ruszyliśmy do Tallina.
Komentuj [0]


DZIEŃ PIERWSZY. WILNO @ 2010-07-22 03:24

Udało się. Ruszyliśmy. Z małym opóźnieniem, zmęczeni dwudniową wyprowadzką, ale ruszyliśmy. W czwartek rano ostatecznie pożegnaliśmy mieszkanie na Mokotowie, spakowaliśmy Trabanta, pozostało jeszcze śniadanie na Krakowskim i mogliśmy wyjeżdżać w Warszawy. Rodziny chyba zaczęły już powoli wybaczać nam naszą decyzję, choć niektórzy wciąż nie wierzą, że wytrzymamy więcej niż kilka tygodni. My w każdym razie nie mamy zamiaru przynajmniej przez najbliższy rok nigdzie się przeprowadzać. Przerobiliśmy to pięć razy w ciągu ostatnich trzech lat, za pierwszym razem wystarczył wózek po cichu pożyczony z supermarketu Dia, tym razem, pomimo że pozbyliśmy się niemal połowy naszych rzeczy, przeprowadzić nie dało się na raz, nawet przy pomocy sporego samochodu transportowego. Głównym problemem był fakt, że nie przenosiliśmy się do innego mieszkania, wszystko, czego z jakiś powodów nie dało się wyrzucić musieliśmy upchnąć po rodzinie i znajomych. Teraz na szczęście mamy ograniczenie w postaci rozmiaru plecaków (czterdzieści litrów w przypadku mojego, pięćdziesiąt u Petera), jak byśmy nie chcieli, chomikować nie da rady. O dziwo, w czterdziestu litrach można zmieścić wszystko, co może się przydać, łącznie ze śpiworem, matą, mini zestawem do gotowania i czterema parami butów (miały być dwie, pojęcia nie mam, skąd wzięły się dwie pozostałe, ale są, zmieściły się, więc jadą). W pięćdziesięciu można jeszcze spokojnie dorzucić namiot, netbooka i piłkę do nogi. Sprzętowi na wyjazd nie poświęciliśmy zbyt dużo uwagi, szukaliśmy go w zasadzie na ostatnią chwilę. Wszystko miało być lekkie, wygodne i niezbyt drogie. Tak na prawdę wciąż nie mamy wszystkiego. Znajdzie się po drodze.
Pierwszy przystanek zaplanowaliśmy w Wilnie. Trabant sprawował się bez zarzutu, udało nam się nawet zabrać jednego autostopowicza. Na wieczór umówiliśmy się z naszymi hostami. Pierwszy raz korzystaliśmy z Couch Surfingu. Ludzie, do których trafiliśmy też. Byli nieco spięci, ale sympatyczna para: on muzyk, ona fotograf. W zamian za gościnę zaoferowaliśmy, że robimy kolację, coś typowego dla jednego z naszych krajów. Wybór padł na leczo. Dobre, szybkie i można przyrządzić na tysiąc sposobów. Przywieźliśmy też węgierskie wino. Wszystko fajnie, tylko niestety okazało się, że gospodarze muszą wyjść następnego dnia o siódmej, bo też gdzieś jadą. No ale cóż, nasza wina, przesunęliśmy wizytę o jeden dzień. Jeszcze jedna niezbyt przespana noc w tą czy w tamtą nie robi większej różnicy. Z samego rana odwieźliśmy ich na dworzec i poszliśmy na miasto szukać śniadania. W prezencie dostaliśmy 3,5 giga litewskiej muzyki. Generalnie mamy w planach proszenie naszych hostów o muzykę, filmy i polecanie książek miejscowych autorów. Powinno uzbierać się trochę ciekawych rzeczy.
Dzień upłynął spokojnie. Pospacerowaliśmy po mieście. W Republice Zarzecza (część Wilna, która w 1998 ogłosiła niepodległość) w jednym z podwórek wypatrzyliśmy przyczepę z kajakami na warszawskich numerach. Znajomi znajomych, ale zawsze miło spotkać. Niedaleko starego miasta na ulicy Gastauto znaleźliśmy genialne miejsce. „Alaus Namai” to stosunkowo nowy lokal na mapie Wilna, jeśli się nie mylę otwarty jakieś półtora roku wcześniej, z zewnątrz wygląda dosyć niepozornie, wystrój wnętrza w porządku, choć nic zbytnio odbiegającego od normy. To, co go wyróżnia to wybór piwa. Sto dziewiętnaście rodzajów, w dużej części małe litewskie browary, komercyjnych piw jak na lekarstwo i to głównie z innych państw, z których jeszcze nie udało się im zacząć sprowadzać czegoś bardziej lokalnego. Właściciel nastawiony jest na stałą klientelę, nie uznaje żadnej formy reklamy i chętnie opowiada o każdym rodzaju piwa, które można dostać w jego lokalu. Jeśli kupuje się piwo na wynos (liczone na litry i rozlewane do plastikowych butelek) istnieje możliwość darmowej degustacji. Jak ktoś wybiera się w tamte strony – polecamy.
Komentuj [0]


  e-blogi.pl  [Załóż blog!] rssSubskrybuj blogi
[Zamknij reklamy]